ቅዱስ ቃሉ "በእግዚአብሔር ክብር ተስፋ እንመካለን" በማለት መሰረታዊ እውነትን ይነግረናል (ሮሜ 5:2)። ይህ ክፍል በዋነኝነት "ተስፋ" እና "ክብር" የሚሉትን ቃላት በመጠቀም የወደፊቱን የክርስቲያን እርግጠኝነትና ጉጉት ያሳያል። "ተስፋ" የሚለው ቃል በመጽሐፍ ቅዱሳዊ አገባቡ የጥርጣሬ ምኞት ሳይሆን፣ በእግዚአብሔር ቃል ላይ የተመሰረተ የተረጋገጠ እውነትን በእርግጠኝነት መጠበቅ ማለት ነው።
በታሪካዊና በነገረ መለኮት አውድ ስንመለከተው፣ ሐዋርያው ጳውሎስ ይህንን መልእክት የጻፈው በሮም ለነበሩት የመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን አማኞች ነው። እነዚህ አማኞች በተለያዩ መከራዎችና ስደቶች ውስጥ ሆነው እንኳን የሰው ልጅ በመጀመሪያው ፍጥረት ያጣውን የእግዚአብሔርን ክብር በክርስቶስ በኩል መልሰው እንደሚካፈሉ ማሳሰብ አስፈልጎ ነበር። ይህም መመካት በሰው ልጅ ስራ ላይ የተመሰረተ ሳይሆን በክርስቶስ ኢየሱስ በኩል ከተገኘው ጸጋ የተነሳ መሆኑን ያስረዳል።
ይህንን እውነት መጽሐፍ ቅዱስ በሌሎች ክፍሎችም አጥብቆ ያጠናክረዋል። እግዚአብሔር በክርስቶስ ኢየሱስ በኩል የሰጠን የክብር ተስፋ ዘላለማዊ እንደሆነና ይህም ክርስቶስ በውስጣችን መሆኑን ቃሉ ይነግረናል (ቆላስይስ 1:27)። ይህ ክብር የሰው ልጅ በኃጢአት ውድቀት ምክንያት ያጣውን የእግዚአብሔርን ህልውናና ክብር መልሶ የማግኘትና አብሮ የመንገሥ ታላቅ በረከት ነው።
የዚህ ጉዳይ ክብደትና ውጥረት የሚታየው ሰው በራሱ ጥረትና በሕግ ስራ ይህንን ክብር ማግኘት አለመቻሉ ላይ ነው። ኃጢአት የሰውን ልጅ ከእግዚአብሔር ክብር አጉድሎት እንደነበር ቃሉ በግልጽ ይናገራል (ሮሜ 3:23)። ስለዚህ በእግዚአብሔር ክብር ተስፋ መመካት ማለት፣ የራስን ጽድቅ ወደ ጎን በመተው በክርስቶስ የማዳን ስራ ላይ ሙሉ በሙሉ መደገፍና ያንን መለኮታዊ ክብር በእርግጠኝነት መጠበቅ ነው።
ቃሉ ለእኛም እጅግ ጠቃሚ የሆነ የሕይወት መመሪያን ይሰጠናል። በዕለት ተዕለት ሕይወታችን ውስጥ የሚያጋጥሙንን ተግዳሮቶች፣ በሽታዎችና የኑሮ ውጣ ውረዶች ሁሉ በዚህ ወደፊት በሚገለጠው የክብር ተስፋ ልንወጣቸው እንችላለን። የሰው ልጅ እውነተኛ ደስታና መመካት የሚገኘው በሚጠፋው ምድራዊ ነገር ሳይሆን በማያልፈው መለኮታዊ ተስፋ ላይ መሆኑን ያስገነዝበናል።
በመጨረሻም፣ ይህ የተስፋ ቃል በልባችን ውስጥ የማይናወጥ ጽናትንና ሰላምን ይፈጥራል። "እውነተኛው የክርስቲያን ደስታ የዛሬን መከራ ሳይሆን የነገውን ክብር በማየት ላይ የተመሰረተ ነው" እንደሚባለው፣ እኛም ዘወትር ይህንን የክብር ተስፋ በማሰብ በደስታ ልንመላለስ ይገባናል።