በአንድ ሺህ ዓመትና በአንድ ቀን መካከል ያለው ንጽጽር ምን ማለት ነው? (2ኛ ጴጥሮስ 3:8)

ጴጥሮስ ዘባቾች ለሚያነሱት የክርስቶስ መዘግየት ጥያቄ መልስ ሲሰጥ "እናንተ ግን ወዳጆች ሆይ፣ በጌታ ዘንድ አንድ ቀን እንደ ሺህ ዓመት፣ ሺህ ዓመትም እንደ አንድ ቀን እንደ ሆነ ይህን አንድ ነገር አትርሱ" በማለት ታላቅ መንፈሳዊ ሚስጥር ይገልጻል (2ኛ ጴጥሮስ 3:8)። ይህ ቃል የእግዚአብሔርን የጊዜ ስሌት ወደ ሒሳብ ቀመር ለመቀየር የቀረበ ሳይሆን፣ እግዚአብሔር ከጊዜ ውጭ የሆነና ለጊዜ ያልተገዛ ዘላለማዊ አምላክ መሆኑን ለማሳየት የገባ ጥልቅ አገላለጽ ነው።

በታሪካዊው የሰው ልጅ ተፈጥሮ፣ እኛ የተፈጠርነው በጊዜ ገደብ ውስጥ ነው። ሕይወታችን በሰዓታት፣ በቀናትና በዓመታት ይለካል። በመሆኑም በፍጥነት እንቸኩላለን፣ ቶሎ መልስ ካላገኘንም ተስፋ እንቆርጣለን። የጥንቶቹ ክርስቲያኖችም በከባድ መከራ ውስጥ ስለነበሩ የጌታ መምጣት የዘገየባቸው መስሏቸው ነበር። ዘባቾች ደግሞ ይህንን "መዘግየት" እንደ ምክንያት በመጠቀም እግዚአብሔር የለም ወይም ተስፋውን ረስቷል እያሉ ያሾፉ ነበር።

ከሥነ-መለኮት አንጻር እግዚአብሔር የጊዜ ፈጣሪ እንጂ የጊዜ እስረኛ አይደለም። እርሱ ትናንትን፣ ዛሬንና ነገን በአንድ ጊዜ ያያል። እኛ ረጅም ጊዜ ነው ብለን የምናስበው ሺህ ዓመት፣ በእግዚአብሔር ዘንድ እንደ አንድ አጭር ቀን ነው። ስለዚህ የክርስቶስ ዳግም ምጽአት "መዘግየት" አቅም ከማጣት ወይም ቃልን ከመዘንጋት የመጣ ሳይሆን፣ ሰዎችን ሁሉ ወደ ንስሐ ለመጥራት ከታገሠው ከመለኮታዊ ፍቅሩና ርኅራኄው የመነጨ መሆኑን ጴጥሮስ አበክሮ ያብራራል።

ይህ እውነት በብሉይ ኪዳንም በግልጽ ተነግሯል። ነቢዩ ሙሴ ወደ እግዚአብሔር ሲጸልይ፣ ሺህ ዓመት በፊትህ እንዳለፈችው እንደ ትናንት ቀን፣ እንደ ሌሊትም ትጋት ነውና በማለት የፈጣሪን ዘላለማዊነት መስክሯል (መዝሙር 90:4)። ነቢዩ ዕንባቆምም ስለ ራእዩ መፈጸም ሲናገር፣ ቢዘገይም በእርግጥ ይመጣልና ታገሠው በማለት የእግዚአብሔር ጊዜ ሁልጊዜም ፍጹም መሆኑን አስተምሯል (ዕንባቆም 2:3)።

ቃሉ ለእኛም ጊዜን እንዴት መመልከት እንዳለብን ታላቅ ማጽናኛ ይሰጠናል። በሕይወታችን የጸለይነው ጸሎት የዘገየ ሲመስለን ወይም የጌታ መምጣት የራቀ ሲመስለን፣ በእግዚአብሔር ሰዓት መታመን አለብን። የእርሱ ሰዓት አይፈጥንምም አይዘገይምም። ይልቁንም የተሰጠንን ይህንን የትዕግሥት ጊዜ ለወንጌል ስርጭትና ለንስሐ ዕድል ተጠቅመን ራሳችንን በቅድስና ማዘጋጀት ይገባናል።

የእግዚአብሔር ሰዓት አይዘገይም አይፈጥንምም፤ የዘገየ የሚመስለን የኛን መዳን ስለሚጠብቅ የፍቅሩ ትዕግሥት ነው። "የሰው ችኩልነት የእግዚአብሔርን ፍጹም ዕቅድ አይቀይረውም፣ እርሱ በወሰነው ትክክለኛ ጊዜ ተስፋውን ይፈጽማል" እንደሚባለው፣ እኛም በእርሱ የጊዜ ሰሌዳ ላይ ሙሉ በሙሉ ታምነን ዘወትር በትዕግሥት ልንጠብቀው ይገባል።