በረከትና መርገም ከአንድ አፍ መውጣት የለባቸውም ማለት ምን ማለት ነው? (ያዕቆብ 3:10)

ሐዋርያው ያዕቆብ የሰውን አንደበት ግብዝነት ሲያጋልጥ "በእርሱ ጌታንና አብን እንባርካለን፤ በእርሱም እንደ እግዚአብሔር ምሳሌ የተፈጠሩትን ሰዎች እንረግማለን፤ ከአንድ አፍ በረከትና መርገም ይወጣሉ። ወንድሞቼ ሆይ፣ ይህ እንዲህ ሊሆን አይገባም" በማለት ያስጠነቅቃል (ያዕቆብ 3:9-10)። ይህ ማለት አንድ አማኝ በእግዚአብሔር ፊት ቆሞ ምስጋናና አምልኮ እያቀረበ፣ ወዲያው ደግሞ ዞሮ ወንድሙን የሚሰድብና የሚረግም ከሆነ፣ ይህ ድርጊት መንፈሳዊ ተቃርኖና ክፉ ግብዝነት ነው ማለት ነው።

በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ አይሁዳውያን በቀን ውስጥ በተደጋጋሚ እግዚአብሔርን የሚያመሰግኑባቸው ልዩ ልዩ ጸሎቶች ነበሯቸው። እግዚአብሔርን መባረክ የዘወትር ተግባራቸው ነበር። ይሁን እንጂ፣ ከጸሎት ውጪ ባለው ማኅበራዊ ሕይወታቸው ግን ሰዎችን ይረግሙ፣ ይንቁና ይሰድቡ ነበር። ያዕቆብ ይህንን የተሰነጠቀ (ድርብ) ማንነት አጥብቆ በመቃወም፣ ፈጣሪን አከብራለሁ እያሉ ፍጥረቱን መሳደብ ራስን ማታለል መሆኑን አሳየ።

የዚህ ክፍል ሥነ-መለኮታዊ ጥልቀት ያለው የእግዚአብሔርን መልክ በማክበር ላይ ነው። ሰዎች የተፈጠሩት በእግዚአብሔር አምሳል ነው። ስለዚህ ሰውን መርገም ማለት፣ የሰውን ፈጣሪ መርገም ማለት ነው። ከአንድ አፍ በረከትና መርገም ሲወጣ፣ ያ አፍ ለእግዚአብሔር ሙሉ በሙሉ ያልተቀደሰ መሆኑን ያሳያል። እውነተኛ አምልኮ በእሁድ ዝማሬ ብቻ ሳይሆን፣ ሰኞ ጠዋት ለሰዎች በምንሰጠው የአክብሮት ቃልም ጭምር የሚለካ ነው።

ያዕቆብ ይህንን ተቃርኖ በተፈጥሮ ሕግ ሲያስረዳው፣ ምንጭስ ከአንድ አፍ የሚጣፍጥንና የሚመርን ውኃ ያመነጫልን? በለስስ ወይራን ወይስ ወይን በለስን ልታፈራ ትችላለችን? ይላል (ያዕቆብ 3:11-12)። ሐዋርያው ዮሐንስም ይህንኑ የፍቅር መርህ ሲያጸና፣ ማንም እግዚአብሔርን እወዳለሁ እያለ ወንድሙን ቢጠላ ሐሰተኛ ነው؛ ያየውን ወንድሙን የማይወድ ያላየውን እግዚአብሔርን ሊወደው እንዴት ይችላል? በማለት ግብዝነትን ያጋልጣል (1ኛ ዮሐንስ 4:20)።

ቃሉ ለእኛም አምልኮአችንንና ማኅበራዊ ሕይወታችንን እንድናስማማ ጥብቅ ማስጠንቀቂያ ይሰጠናል። ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ሐሌሉያ እያልን መዘመር፣ ውጭ ስንወጣ ደግሞ ሰዎችን በቁጣ መሳደብ ከእግዚአብሔር ተፈጥሮ ጋር ፈጽሞ ይጋጫል። አንደበታችን የጸጋ ምንጭ መሆን ስላለበት፣ ማናቸውንም የስድብና የርግማን ቃል ከሕይወታችን ሙሉ በሙሉ ማስወገድ አለብን።

ምንጭ የሚያወጣው በውስጡ ያለውን ነው። "አፉ እግዚአብሔርን እያመሰገነ ወንድሙን የሚሰድብ ሰው፣ አምልኮው በሰማይ ዙፋን ፊት ተቀባይነት የለውም" እንደሚባለው፣ እኛም አንደበታችንን በማንጻት ዘወትር የበረከትና የፍቅር ቃል ብቻ ልንናገር ይገባል።