ሐዋርያው ጳውሎስ እውነተኛውን የክርስትና መለያ ሲያስቀምጥ፣ "በእግዚአብሔር መንፈስ የምናመልክ፥ በክርስቶስ ኢየሱስም የምንመካ፥ በሥጋም የማንታመን እኛ የተገረዝን ነንና" በማለት ታላቅ መንፈሳዊ ድንበር ያበጃል (ፊልጵስዩስ 3፡3)። በዚህ ስፍራ "በሥጋ አንመካም" የሚለው ቃል አካላዊውን ሥጋ ብቻ ሳይሆን፣ የሰው ልጅ በራሱ ጥረት፣ በዘር ሐረጉ፣ በሃይማኖታዊ ሥርዓቱና በምድራዊ ስኬቱ በእግዚአብሔር ፊት ተቀባይነት ለማግኘት የሚያደርገውን መታመን ያመለክታል።
በታሪካዊ አውድ የሐሰት መምህራን (አይሁዳውያን) ክርስቲያኖች በእግዚአብሔር ፊት ጻድቅ ለመሆን የግድ መገረዝና የሙሴን ሕግ መጠበቅ አለባቸው ብለው ያስተምሩ ነበር። እነዚህ ሰዎች ትምክህታቸው በሥጋዊው መገረዛቸውና በአይሁድነታቸው ላይ ነበር። ጳውሎስ ግን እርሱ ራሱ ከእነርሱ ይልቅ በሥጋ የሚመካበት ብዙ ሃይማኖታዊ ታሪክ (ዕብራዊ፣ ፈሪሳዊና ሕግን ጠባቂ) ቢኖረውም፣ መዳን የሚገኘው በእነዚህ ሥጋዊ ነገሮች አለመሆኑን ያውጃል።
በነገረ መለኮት ጥናት በሥጋ መመካት የመስቀሉን ጸጋ ከንቱ ማድረግ ነው። አንድ ሰው በራሱ መልካም ሥነ-ምግባር ወይም ሃይማኖታዊ ዳራ እጸድቃለሁ ብሎ ካሰበ፣ የክርስቶስ አዳኝነት አያስፈልገውም ማለት ነው። በሥጋ አለመመካት ማለት፣ "ጌታ ሆይ እኔ በራሴ ምንም ጽድቅ የለኝም፤ መዳኔ ሙሉ በሙሉ አንተ በመስቀል ላይ በሠራኸው ሥራ ብቻ ነው" ብሎ ራስን ባዶ ማድረግና በክርስቶስ ጸጋ ላይ ብቻ መደገፍ ነው።
እውነተኛ አማኝ ትምክህቱ ከራሱ ወደ ክርስቶስ የተዛወረ ሰው ነው። በሥጋው የሚታመን ሰው እግዚአብሔርን በሕግ አእምሮ ሲያመልክ፣ በመንፈስ የሚያመልክ ግን እግዚአብሔርን በጸጋና በፍቅር ያገለግላል። ጳውሎስ የሰውን ዘር፣ የተማረውን ትምህርት፣ ወይም ያደረገውን ሥርዓት በእግዚአብሔር የጽድቅ ሚዛን ላይ ዜሮ መሆኑን በማስረገጥ፣ የሰው ትምክህት ሁሉ እንዲፈርስ ያደርጋል።
ቃሉ ለእኛም የሕይወታችንን ትምክህት እንድንመረምር ያደርገናል። ዛሬም ቢሆን ቤተ ክርስቲያን ውስጥ የቆየንበትን ዓመት፣ የምንሰጠውን አሥራት፣ የትምህርት ደረጃችንን ወይም የማዕረግ ስማችንን ይዘን በእግዚአብሔር ፊት ልዩ ተቀባይነት እንዳለን ካሰብን፣ ሳናውቀው በሥጋ እየተመካን ነው። እግዚአብሔር የሚቀበለን በነዚህ ነገሮች ሳይሆን፣ በልጁ በኢየሱስ ክርስቶስ ደም ብቻ መሆኑን አውቀን ልንዋረድ ይገባል።
ክብር ሁሉ ለክርስቶስ መስቀል ብቻ ይገባል። ሐዋርያው "ነገር ግን ዓለም ለእኔ የተሰቀለበት እኔም ለዓለም የተሰቀልሁበት ከጌታችን ከኢየሱስ ክርስቶስ መስቀል በቀር ሌላ ትምክህት ከእኔ ይራቅ" (ገላትያ 6፡14) እንዳለው፣ ትምክህታችንን ሁሉ ከራሳችን ሥራ አውርደን ጸጋው በሚበዛው በመድኃኒታችን ላይ ብቻ ልናደርግ ይገባል።