ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በማቴዎስ ወንጌል ላይ ባስተማረው የመክሊት ምሳሌ ውስጥ፣ ክፉውና ሰነፉ ባሪያ “ጌታ ሆይ፥ ካልዘራህበት የምታጭድ ካልበተንህበትም የምትሰበስብ ጨካኝ ሰው መሆንህን አውቃለሁ” በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ ትምህርት እና ግሣጼን አስተላልፏል (ማቴዎስ 25፡24)። ይህ ክፍል የሚጀምረው አንድ ባለጸጋ ወደ ሩቅ አገር ሲሄድ ለባሮቹ አቅማቸውን አይቶ አምስት፣ ሁለት እና አንድ መክሊት ከሰጣቸው በኋላ፣ ሲመለስ ሂሳብ በተቆጣጠረበት ወቅት ነው። እዚህ ላይ “ካልዘራህበት የምታጭድ” የሚለው ሐረግ የጌታውን እውነተኛ ማንነት የሚገልጽ ሳይሆን፣ ሰነፉ ባሪያ ለራሱ ስንፍና እና ፍርሃት ምክንያት ለመስጠት ሲል ጌታውን ያለ ድካሙ የሌላውን ላብ እንደሚበላ ጨካኝ አድርጎ የሣለበትን የሐሰት ክስ ሲያመለክት፣ “ካልበተንህበትም የምትሰበስብ” የተባለው ደግሞ ጌታው ምንም ዓይነት መዋዕለ ንዋይ ሳያፈስስ ትርፍ ብቻ እንደሚጠብቅ ተቆጣጣሪ አድርጎ ማሰቡን የሚያሳይ ነው። ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር፣ ሰዎች ስለ እግዚአብሔር ያላቸው የተሳሳተ አመለካከት እንዴት ወደ መንፈሳዊ ድንዛዜና ስንፍና እንደሚመራቸው ለማብራራት ነው።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በአይሁድ የእርሻ ባህል ውስጥ፣ መሬት ያለው አብዛኛውን ጊዜ ዘሩን አቅርቦ ለገበሬዎች ወይም ለባሪያዎቹ በመስጠት እንዲያለሙት ያደርግ ነበረ። አንድ አገልጋይ “ካልዘራህበት የምታጭድ ነህ” ብሎ ጌታውን መክሰሱ፣ በመሠረቱ “አንተ ሌባ፣ አረመኔ እና የሰው ጉልበት በዝባዥ ነህ” ብሎ ከመሳደብ ጋር እኩል ነበር። ሆኖም፣ እውነታው ጌታው አስቀድሞ ታላቅ ሀብት የሆነውን አንድ መክሊት (ወደ 20 ዓመት የጉልበት ሠራተኛ ደመወዝ የሚጠጋ ገንዘብ) በነጻ ዘርቶለታል። ባሪያው ይህንን እውነት ክዶ ጌታውን በጭካኔ መክሰሱ፣ በወቅቱ በነበረው ማኅበረሰብ ዘንድ እጅግ አስገራሚ እና ከፍተኛ የባህል ውጥረት የፈጠረ ድፍረት ነበር። ይህን ማለቱ፣ ስንፍና ሁልጊዜም ኃላፊነትን ከመውሰድ ይልቅ የሰጪውን ቸርነት ወደ መካድ እና ማማረር እንደሚያመራ በግልጽ ያሳያል።
የዚህ ቃል ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው እግዚአብሔር በሰጠን የጸጋ ስጦታዎች እና እኛ ልናፈራው በሚገባን መንፈሳዊ ፍሬ ላይ ነው። እግዚአብሔር አስቀድሞ ሳይዘራ የሚያጭድ አምላክ አይደለም፤ ሐዋርያው ጳውሎስ “ለዘሪ ዘርን ለመብላትም እንጀራን በሙላት የሚሰጥ እርሱም የምትዘሩትን ዘር ይሰጣችኋል ያበረክተውማል” በማለት እንደመሰከረው፣ መክሊቱን የሚሰጠን እርሱ ራሱ ነው (2ኛ ቆሮንቶስ 9፡10)። እኛ የጴንጤቆስጤ አማኞች እንደምናምነው፣ እግዚአብሔር የሰጠንን የመንፈስ ቅዱስ ስጦታ፣ ጸጋ እና አገልግሎት በመፍራት መቅበር ሳይሆን፣ ለክብሩ ማትረፍ ይጠበቅብናል። የፍርሃትና የስንፍና መንፈስ ከዲያብሎስ ነው፤ ስለዚህ ይህንን መንፈሳዊ ውጊያን ለማሸነፍ የእግዚአብሔር ቃል እንደሚነግረን የመንፈስን ሰይፍ እርሱም የእግዚአብሔርን ቃል መያዝ አለብን (ኤፌሶን 6፡17)። ይህ መለኮታዊ አሠራር የሚያሳየው፣ እግዚአብሔር የሰጠንን መንፈሳዊ አቅም እንድንጠቀምበት እንጂ ቀብረን እንድናስቀምጥ እንደማይፈልግ ነው።
ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት የሚያተኩረው፣ በእግዚአብሔር የፍቅር ባሕርይ እና በሰዎች የተዛባ የፍርሃት አመለካከት መካከል ባለው መጋጨት ላይ ነው። ባሪያው “ፈርቼ ሄድሁና መክሊትህን በምድር ውስጥ ቀበርሁት” በማለት የተናገረው፣ ጌታውን እንደ አፍቃሪ አባት ሳይሆን እንደ ቀጭካጭ ጌታ ስለተመለከተው ነው (ማቴዎስ 25፡25)። ብዙ ሰዎች ዛሬም እግዚአብሔርን የሚያገለግሉት በፍቅር ሳይሆን በቅጣት ፍርሃት ነው፤ ይህ የተሳሳተ ዕይታ መንፈሳዊ ስጦታቸውን እንዳያሳድጉና በድፍረት ወንጌልን እንዳይመሰክሩ ያደርጋቸዋል። ይህ ክስተት የሚያሳየው፣ ስለ አምላካችን ያለን የተሳሳተ ሥነ-መለኮት አገልግሎታችንን እንደሚያሽመደምደው እና ውድቀታችንን በሌሎች ላይ እንድናላክክ እንደሚያደርገን ነው።
ከዚህ ቃል የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ እግዚአብሔር ከእኛ የሚጠብቀው እርሱ አስቀድሞ በውስጣችን የዘራውን የመንፈስ ቅዱስ ፍሬ እንጂ፣ ያልሰጠንን እንድናመጣ የሚጠይቅ ጨካኝ አምላክ አለመሆኑን ነው። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን እና መንፈሳዊ አገልግሎታችን፣ “አልችልም፣ እግዚአብሔር ጨካኝ ነው” ብሎ ከመሸሽ ይልቅ፣ በተሰጠን ትንሽ ጸጋ ታምነን ትልቅ መንፈሳዊ ፍሬ ለማፍራት መትጋት መሆኑን በጥልቀት ያስታውሰናል። የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ማለት፣ የሰማያዊውን አባት ቸርነት አውቆ፣ የተሰጠንን ጸጋ ሳንቀብር፣ የክርስቶስን መንግሥት ለማስፋፋት በታማኝነት መሥራት ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ምሳሌ በክርስትና ጉዟችን ውስጥ ምንጊዜም ቢሆን በተሰጠን ጸጋ እንድናተርፍ እና ስንፍናችንን በእግዚአብሔር ላይ ከማላከክ እንድንቆጠብ አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ እግዚአብሔርን በመፍራት ስጦታን መቅበር ሳይሆን፣ አምላካችን የሰጠንን ዘር አብዝተን በመዝራት የመንፈስን ፍሬ ማጨድ ነው። በመሆኑም፣ “እውነተኛው መንፈሳዊ ታማኝነት የሚለካው እግዚአብሔርን እንደ ጨካኝ ፈራጅ በመመልከት ሳይሆን፣ እርሱ አስቀድሞ በውስጣችን የዘራውን የጸጋ መክሊት አውጥቶ ለወንጌሉ ክብር በሚያተርፍ የፍቅርና የመታዘዝ ሕይወት ነው” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።