በቢታንያ በለምጻሙ በስምዖን ቤት ኢየሱስ በማዕድ ተቀምጦ ሳለ፣ አንዲት ሴት ዋጋው እጅግ የከበረ ሽቱ የሞላበት የአላባስተር ቢልቃጥ ይዛ በመምጣት በራሱ ላይ አፈሰሰችው (ማቴ 26:6-7)። “መቀባት” የሚለው ቃል በመጽሐፍ ቅዱሳዊ አውድ ሲታይ፣ በእብራይስጥ “ማሺያክ” ወይም በጽርዕ “ክርስቶስ” ከሚለው ቃል ጋር በቀጥታ የተያያዘ ሲሆን ትርጉሙም “የተቀባው” ማለት ነው። ይህ ተግባር በብሉይ ኪዳን ዘመን ነገሥታት፣ ካህናትና ነቢያት ለመለኮታዊ ተልእኮ ሲለዩ የሚፈጸም ሥርዓት ቢሆንም፣ በዚህ ሥፍራ ግን የክርስቶስን ልዩ የማዳን ሥራና መከራ የሚያበስር ጥልቅ ትርጉም ይዟል።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ ስንመለከተው፣ በዘመኑ አንድን የከበረ እንግዳ በቤቱ ሲቀበሉ ዘይት በራሱ ላይ ማፍሰስ የተለመደ የክብር መግለጫ ነበር (ሉቃ 7:46)። ነገር ግን የዚህች ሴት ድርጊት ከተለመደው የእንግዳ አቀባበል ሥርዓት እጅግ የላቀ ነበር። የተጠቀመችው ሽቱ እጅግ ውድ የሆነ ንጹሕ ናርዶስ ሲሆን፣ ይህም የአንድን ተራ ሠራተኛ የዓመት ሙሉ ደመወዝ የሚያወጣ ነው። ይህን ያህል ውድ የሆነን ንብረት በአንድ ጊዜ ማፍሰስ በአካባቢው በነበሩት ደቀ መዛሙርት፣ በተለይም በይሁዳ ዘንድ እንደ ትልቅ ብክነት ተቆጥሮ ከፍተኛ ቁጣን አስነስቶ ነበር (ዮሐ 12:4-5)።
ይሁን እንጂ፣ ኢየሱስ ይህን ድርጊት ሲተረጉመው ከመከራውና ከሞቱ ጋር አያይዞታል። እርሱም፣ ይህችን ሽቱ በሰውነቴ ላይ አፍስሳ ለመቃብሬ አደረገችው በማለት የድርጊቱን መለኮታዊ ዓላማ ገልጿል (ማቴ 26:12)። በአይሁድ ባሕል መሠረት አንድ ሰው ሲሞት አስከሬኑ በሽቱ የመገነዝና የመቀባት ሕጋዊና ሃይማኖታዊ ሥርዓት ነበረው። ነገር ግን ኢየሱስ በመስቀል ላይ ተሰቅሎ ሲሞትና በችኮላ ሲቀበር ይህን ሥርዓት በሙሉ ለማድረግ ጊዜ አልነበረም። ስለዚህ፣ የሴቲቱ ድርጊት አስቀድሞ በትንቢት መንፈስ ለክርስቶስ ሞትና መቃብር የተደረገ ታላቅ የክብር ሥርዓት ነው።
በተጨማሪም ይህ ክስተት የክርስቶስን መሲሕነት በተግባር የሚያረጋግጥ ነው። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ የዓለምን ኃጢአት ለማስወገድ የእግዚአብሔር በግ ሆኖ ለመሠዋት የተለየና የተቀባ መሆኑን ያሳያል። ደቀ መዛሙርቱ ምድራዊውን የገንዘብ ጥቅም ሲያሰሉ፣ ሴቲቱ ግን ከሁሉ በላይ ውድ ለሆነው ለሕይወት ጌታ ራሷን አሳልፋ ሰጠች። የድርጊቷ ክብደት ምን ያህል ታላቅ እንደነበር ኢየሱስ ሲመሰክር፣ ይህ ወንጌል በዓለም ሁሉ በሚሰበክበት ሥፍራ፣ እርስዋ ያደረገችው ደግሞ ለመታሰቢያዋ እንዲነገር አዋጅ አውጥቷል (ማቴ 26:13)።
ብዙ ጊዜ በሕይወታችን ለእግዚአብሔር የምንሰጠው ጊዜ፣ ጉልበትና ሀብት በሌሎች ዘንድ እንደ ብክነት ሊቆጠር ይችላል። ነገር ግን እውነተኛ አምልኮ የሚለካው በሰው ሚዛን ሳይሆን፣ ልብን በሚመረምረው በእግዚአብሔር ፊት በሚታየው የፍቅር ጥልቀት ነው። እኛም ለጌታችን የምናቀርበው የአምልኮ መዓዛ ዋጋ የሚያስከፍልና ከልብ የመነጨ ሊሆን ይገባዋል። ይህም በእውነተኛ ፍቅርና በመታዘዝ ለእግዚአብሔር ራሳችንን እንድናቀርብ ጥሪ ያደርግልናል።
በማጠቃለያ፣ ኢየሱስ በሽቱ መቀባቱ የሞቱን፣ የመቃብሩንና የመሲሕነቱን ክብር አስቀድሞ የሚያውጅ ታላቅ ትንቢታዊ ተግባር ነው። ይህች ሴት ያሳየችው ድርጊት፣ ለእግዚአብሔር መንግሥት የሚሰጥ ማንኛውም መሥዋዕትነት ከንቱ ሆኖ እንደማይቀር፣ ይልቁንም በሰማያዊው መዝገብ የዘላለም መታሰቢያ ሆኖ እንደሚጻፍ ያስተምረናል። ስለዚህ፣ እንደ ተወደዱ ልጆች በእግዚአብሔር ፊት መልካም መዓዛ ያለው መሥዋዕት አድርገን ራሳችንን በማቅረብ፣ በክርስቶስ ፍቅር እንድንመላለስ የእግዚአብሔር ቃል ያሳስበናል (ኤፌ 5:2)።