ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በማቴዎስ ወንጌል ላይ “በዚያን ጊዜ ሁለት ሰዎች በእርሻ ይሆናሉ፤ አንዱ ይወሰዳል አንዱም ይቀራል” በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ ትምህርትን አስተምሯል (ማቴዎስ 24፡40)። ይህ ክፍል የሚጀምረው የሰው ልጅ መምጣት ልክ በኖኅ ዘመን እንደነበረው ድንገተኛ እንደሚሆን ከገለጸው መለኮታዊ ትንቢት ቀጥሎ ነው። እዚህ ላይ “አንዱ ይወሰዳል” የሚለው ሐረግ ጌታችን ሲመጣ ንቁና ቅዱስ ሆኖ የተገኘው አማኝ ክርስቶስን በአየር ላይ ለመቀበል በክብር መነጠቁን ሲያመለክት፣ “አንዱም ይቀራል” የተባለው ደግሞ በኃጢአትና በዓለም ምቾት ተዘናግቶ የነበረው ሰው ለታላቁ መከራና ለመለኮታዊው ፍርድ በምድር ላይ መተዉን የሚያሳይ ነው። ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር፣ የጌታ ቀን ማንም ሳያስበው በድንገት የሚመጣ መሆኑን እና በዚያች ቅጽበት የሚኖረውን አስፈሪ መለያየት ለማብራራት ነው።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በአይሁድ ማኅበረሰብ የዕለት ተዕለት ኑሮ ውስጥ፣ በእርሻ ላይ አብሮ ማረስ ወይም በወፍጮ አብሮ መፍጨት እጅግ የተለመደ የኅብረት ሥራ ነበረ። ሁለት ሰዎች በአንድ አካባቢ ተሰልፈው ተመሳሳይ ሥራ ሲሠሩ በውጫዊ ገጽታቸው ምንም ዓይነት ልዩነት አይታይባቸውም። ሆኖም፣ ኢየሱስ ይህን የተለመደ የኑሮ ዘይቤ በመጠቀም፣ አንድ ዓይነት የሥራ ልብስ የለበሱና አብረው የሚውሉ ሰዎች በድንገት አንደኛው ሲወሰድ ሌላኛው መቅረቱን ማወጁ፣ በወቅቱ በነበረው ማኅበረሰብ ዘንድ እጅግ አስገራሚ እና ከፍተኛ የባህል ውጥረት የፈጠረ ትንቢት ነበር። ይህን ማለቱ፣ እውነተኛው መንፈሳዊ ዝግጅት በሰዎች ፊት ከሚታየው ሥጋዊ አንድነት እና ማኅበራዊ ትስስር ፍጹም የተለየና በልብ ንጽሕና ላይ የተመሠረተ መሆኑን በግልጽ ያሳያል።
የዚህ ቃል ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው በክርስቶስ ዳግም ምጽዓት (በቤተ ክርስቲያን መነጠቅ) እና በቅዱሳን የመጨረሻ መዳን ላይ ነው። ሐዋርያው ጳውሎስ “በክርስቶስ የሞቱት አስቀድመው ይነሣሉ፤ ከዚያም በኋላ እኛ ሕያዋን ሆነን የምንቀረው፥ ጌታን በአየር ለመቀበል ከእነርሱ ጋር በደመና እንነጠቃለን” በማለት ይህንን ታላቅ የክብር ተስፋ አረጋግጦልናል (1ኛ ተሰሎንቄ 4፡16-17)። እኛ የጴንጤቆስጤ አማኞች እንደምናምነው፣ በዚያች የክብር ቅጽበት ላለመቅረትና ጌታን ለመቀበል፣ ዘወትር በመንፈስ ቅዱስ ሙላት መመላለስ አለብን። እንዲሁም መንፈሳዊ ውጊያን ለማሸነፍ የእግዚአብሔር ቃል እንደሚነግረን የመንፈስን ሰይፍ እርሱም የእግዚአብሔርን ቃል መያዝ አለብን (ኤፌሶን 6፡17)። ይህ መለኮታዊ አሠራር የሚያሳየው፣ መወሰድ የእግዚአብሔር ፍጹም ጸጋ ውጤት ሲሆን፣ መቅረት ደግሞ በቃሉ ላይ ያመፀ የሰው ልጅ የቸልተኝነት ፍሬ መሆኑን ነው።
ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት የሚያተኩረው፣ በሥጋዊ ቅርበት እና በመንፈሳዊ ርቀት መካከል ባለው አሳዛኝ መጋጨት ላይ ነው። በአንድ አልጋ ላይ የሚተኙ ባልና ሚስት፣ በአንድ እርሻ የሚሠሩ ጓደኛሞች፣ ወይም በአንድ ቤተ ክርስቲያን የሚያመልኩ ሰዎች፣ በዚያች ቅጽበት የዘላለም መለያየት ይገጥማቸዋል። አንዱ ወደ ዘላለም ክብር ሲወሰድ፣ ሌላኛው ወደ አስፈሪው ፍርድ ይቀራል። ይህ ክስተት የሚያሳየው፣ ደኅንነት እጅግ ግላዊ መሆኑን እና ማንም ሰው በቤተሰቡ ጽድቅ፣ በጓደኛው መንፈሳዊነት፣ ወይም በሚሠራው ምድራዊ ሥራ ምክንያት ብቻ ከእግዚአብሔር ፍርድ ሊያመልጥ እንደማይችል ነው።
ከዚህ ቃል የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ የዕለት ተዕለት ኑሯችንን ስንመራ ሰማያዊውን ጥሪያችንን ፈጽሞ መዘንጋት እንደሌለብን ነው። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን እና መንፈሳዊ ንቃታችን በምድራዊ ሥራችን ስኬት ላይ ሳይሆን፣ ጌታችን በማንኛውም ሰዓት ቢመጣ ዝግጁ ሆነን በመገኘት ላይ የተመሠረተ መሆኑን በጥልቀት ያስታውሰናል። የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ማለት፣ ዓለም በቸልተኝነት ተኝታ ሳለች፣ የልብን መብራት አብርቶ፣ በቅድስናና በንቃት ጌታን ዘወትር መጠባበቅ ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ማስጠንቀቂያ በክርስትና ጉዟችን ውስጥ ምንጊዜም ቢሆን ልባችንን ለመነጠቅ ዝግጁ እንድናደርግ አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ በሚያልፈው ዓለም ሥራ ላይ ብቻ ማተኮር ሳይሆን ማያልፈውን ሰማያዊ ርስት እያሰቡ በንቃት መኖር ነው። በመሆኑም፣ “እውነተኛው መንፈሳዊ ዝግጅት የሚለካው ከሰዎች ጋር በምናደርገው ሥጋዊ የሥራ ኅብረት ሳይሆን፣ የመለከት ድምፅ ሲሰማ ከክብር ጌታ ጋር ወደ አየር ለመነጠቅ ባለን የልብ ንጽሕና እና የጸሎት ትጋት ነው” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።