ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በማቴዎስ ወንጌል ላይ “ንጉሡም ተቀምጠው የነበሩትን ሊያይ በገባ ጊዜ በዚያ የሠርግ ልብስ ያልለበሰ አንድ ሰው አየ” በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ እውነትን አስተምሯል (ማቴዎስ 22፡11)። ይህ ክፍል የሚጀምረው መንግሥተ ሰማያትን ለልጁ ሰርግ ካዘጋጀ ንጉሥ ጋር በማነጻጸር ከተነገረው ታላቅ ምሳሌ ቀጥሎ ነው። እዚህ ላይ “የሠርግ ልብስ” የሚለው ሐረግ እግዚአብሔር አብ በልጁ በክርስቶስ በኩል ያዘጋጀውን የጽድቅ፣ የቅድስና እና የደኅንነት ጸጋ ሲያመለክት፣ “ያልለበሰ አንድ ሰው” የተባለው ደግሞ የእግዚአብሔርን ዝግጅት ንቆ በራሱ የጽድቅ መንገድ ወደ መንግሥቱ ለመግባት የሞከረውን ግለሰብ የሚያሳይ ነው። ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር፣ ለመለኮታዊው ማዕድ የሚገባውን ቅድስና እና በእግዚአብሔር ዘንድ ተቀባይነት ለማግኘት የሚያስፈልገውን የጸጋ ልብስ ለማብራራት ነው።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን የአይሁድ ባህል ውስጥ፣ በተለይም በነገሥታት ዘንድ በሚዘጋጁ ታላላቅ የሰርግ ድግሶች ላይ፣ ንጉሡ ለተጠሩት እንግዶች ሁሉ የሚለብሱትን የሰርግ ልብስ ከራሱ ግምጃ ቤት ያዘጋጅ ነበረ። ይህ አሠራር የተዘረጋው ሀብታሙም ሆነ ድሀው፣ ክቡሩም ሆነ የተናቀው እንግዳ በንጉሡ ፊት እኩል የሆነ ክብር እንዲኖራቸው ለማድረግ ነው። በወቅቱ በነበረው ማኅበረሰብ ዘንድ፣ ንጉሡ ያዘጋጀውን ልብስ ንቆ በራሱ የዕለት ተዕለት ቆሻሻ ልብስ ወደ ድግሱ መግባት እጅግ አስገራሚ እና ከፍተኛ የባህል ውጥረት የፈጠረ የንቀት ተግባር ነበር። ይህ ድርጊት በንጉሡ ሥልጣን እና ቸርነት ላይ የተደረገ ታላቅ ዓመፅ፣ እንዲሁም ለተዘጋጀው ማዕድ ክብር አለመስጠትን በግልጽ የሚያሳይ የትዕቢት ምልክት ተደርጎ ይወሰዳል።
የዚህ ቃል ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው በሰው ልጅ የጽድቅ ሥራ እና እግዚአብሔር በሰጠው የደኅንነት ጸጋ መካከል ባለው ታላቅ ልዩነት ላይ ነው። ነቢዩ ኢሳይያስ “የማዳንን ልብስ አልብሶኛልና፥ የጽድቅንም መጎናጸፊያ ደርቦልኛልና… ነፍሴ በአምላኬ ሐሤት ታደርጋለች” እንዳለው፣ እውነተኛው መንፈሳዊ ልብስ ከእግዚአብሔር ብቻ የሚሰጥ ስጦታ ነው (ኢሳይያስ 61፡10)። መጽሐፍ ቅዱስ የሰው ልጅ ጽድቅ ሁሉ በእግዚአብሔር ፊት እንደ መርገም ጨርቅ መሆኑን ያስተምረናል (ኢሳይያስ 64፡6)። ሐዋርያው ዮሐንስም በራእዩ ላይ ሙሽራይቱ “ያጌጠና የተጣራ ቀጭን የተልባ እግር ልብስ እንድትጎናጸፍ ተሰጥቶአታል፤ ቀጭኑ የተልባ እግር የቅዱሳን የጽድቅ ሥራ ነውና” በማለት የልብሱን መንፈሳዊነት ያብራራል (ራእይ 19፡8)። በመሆኑም በሰርጉ ሥነ ሥርዓት ላይ ልብሱን ያልለበሰው ሰው፣ በክርስቶስ ኢየሱስ ቤዛነት የተገኘውን የእግዚአብሔርን ጽድቅ ትቶ በራሱ መልካም ሥራ እና ሃይማኖታዊ ትምክህት ጸድቄአለሁ የሚለውን እያንዳንዱን ግብዝ ሰው ይወክላል።
ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት የሚያተኩረው፣ ንጉሡ ሰውንየውን “ወዳጄ ሆይ፥ የሠርግ ልብስ ሳትለብስ እንዴት ወደዚህ ገባህ?” ብሎ ሲጠይቀው ሰውየውም ዲዳ በሆነበት አስፈሪ የፍርድ ቅጽበት ላይ ነው (ማቴዎስ 22፡12)። ሰውየው ምንም ዓይነት ሰበብ ሊያቀርብ አልቻለም፤ ምክንያቱም ልብሱ በነጻ ቀርቦለት ሳለ በገዛ ፈቃዱ ስላልለበሰው ነው። ንጉሡም አገልጋዮቹን “እጁንና እግሩን አስራችሁ በውጭ ወዳለው ጨለማ አውጡት፤ በዚያ ልቅሶና ጥርስ ማፋጨት ይሆናል” በማለት የመጨረሻውን ፍርድ አስተላለፈበት (ማቴዎስ 22፡13)። ይህ መለኮታዊ ፍርድ የሚያሳየው፣ የእግዚአብሔር ማዳን ለሁሉ ክፍት ቢሆንም፣ በክርስቶስ ደም ያልታጠበ እና የቅድስናን ሕይወት ያልለበሰ ማንም ሰው የእግዚአብሔርን መንግሥት ሊወርስ እንደማይችል ነው። ብዙዎች የተጠሩ ቢሆኑም፣ የተመረጡት ግን የእግዚአብሔርን ጽድቅ ለብሰው የተገኙት ብቻ መሆናቸውን ይህ ክፍል ያረጋግጣል።
ከዚህ ቃል የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ እግዚአብሔር ያዘጋጀልንን ሰማያዊ ጥሪ በደስታ መቀበል ብቻውን በቂ እንዳልሆነ እና ለእርሱ ክብር የሚገባውን ሕይወት መኖር እንደሚያስፈልገን ነው። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን እና እውነተኛ የደኅንነት ዋስትናችን በራሳችን መልካም ሥራ ላይ ሳይሆን፣ ክርስቶስ በሰጠን የጽድቅ ልብስ ላይ የተመሠረተ መሆኑን በጥልቀት ያስታውሰናል። የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ማለት፣ በስም ብቻ ክርስቲያን ተብሎ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ መገኘት ሳይሆን፣ አሮጌውን ማንነታችንን አውልቀን ክርስቶስን በመልበስ በመንፈሳዊ ንጽሕና እና በቅድስና መመላለስ ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ምሳሌ በክርስትና ጉዟችን ውስጥ የእግዚአብሔርን ጸጋ አቅልለን እንዳናይ እና ዘወትር እውነተኛውን የጽድቅ ልብስ ለብሰን እንድንገኝ አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ በገዛ ጥረታችን መመካትን ትተን በክርስቶስ ፍጹም ቤዛነት ላይ መደገፍ ነው። በመሆኑም፣ “ወደ ሰማያዊው የሠርግ ማዕድ የሚያስገባን በራሳችን እጅ የተፈተለው የትዕቢት ልብስ ሳይሆን፣ በቀራንዮ መስቀል ላይ በክርስቶስ ደም የተዘጋጀው የጽድቅ መጎናጸፊያ ነው” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።