በማቴዎስ ወንጌል ምዕራፍ አንድ ላይ በቀረበው የትውልድ ቆጠራ ውስጥ ምንም ዓይነት ስህተት የለም። ሐዋርያው ማቴዎስ በመንፈስ ቅዱስ ተመርቶ የኢየሱስ ክርስቶስን የትውልድ ሐረግ በሦስት ታሪካዊ ክፍሎች ከፍሎ፣ እያንዳንዳቸውን በአስራ አራት ትውልዶች ያቀርባል (ማቴ 1፡17)። ይህ አቀራረብ ክርስቶስ ለእስራኤል ዙፋን ያለውን ህጋዊና ንጉሣዊ መብት ለማረጋገጥ በጥንቃቄ የተዋቀረ ነው። ቆጠራውን በትክክል ለመረዳት በእያንዳንዱ ዘመን የተዘረዘሩትን ስሞችና የአይሁድን የትውልድ አቆጣጠር ባህል መመርመር ያስፈልገናል።
የመጀመሪያው ምዕራፍ ከአብርሃም እስከ ዳዊት ያለውን የሚያጠቃልል ሲሆን፣ በትክክል አስራ አራት ሰዎችን ይዟል (ማቴ 1፡2-6)። እነዚህም አብርሃም፣ ይስሐቅ፣ ያዕቆብ፣ ይሁዳ፣ ፋሬስ፣ ኤስሮም፣ አራም፣ አሚናዳብ፣ ነአሶን፣ ሰልሞን፣ ቦዔዝ፣ ኢዮቤድ፣ እሴይ እና ዳዊት ናቸው።
ሁለተኛው ምዕራፍ ከዳዊት መንግሥት መመሥረት አንስቶ እስከ ባቢሎን ምርኮ ድረስ ያለውን ጊዜ ይሸፍናል። ከሰሎሞን እስከ ኢኮንያን ስንቆጥር አስራ አራት ስሞችን እናገኛለን (ማቴ 1፡6-11)። ነገር ግን ከብሉይ ኪዳን የታሪክ መዛግብት ጋር ስናነጻጽረው፣ ማቴዎስ በዮራም እና በኦዝያን መካከል የነበሩትን ሦስት ነገሥታት ማለትም አካዝያስን፣ ኢዮአስን እና አሜስያስን ሆን ብሎ አልፏቸዋል (1 ዜና 3፡11-12)። በጥንታዊው የዕብራይስጥ የትውልድ ሐረግ አጻጻፍ፣ "ወለደ" የሚለው ቃል ብዙውን ጊዜ "የ… ቅድመ አያት ነው" የሚል ሰፊ ትርጉም አለው። በመሆኑም የመጽሐፍ ቅዱስ ጸሐፊዎች የተወሰኑ ቁልፍ ሰዎችን ብቻ በማጉላት ትውልድን አሳጥረው መጻፍ የተለመደና ተቀባይነት ያለው የአጻጻፍ ስልት ነበር።
ሦስተኛውና የመጨረሻው ምዕራፍ ከባቢሎን ምርኮ እስከ ኢየሱስ ልደት ድረስ ያለውን ያካትታል። ከምርኮ በኋላ የተዘረዘሩት ስሞች ሰላትያል፣ ዘሩባቤል፣ አብዩድ፣ ኤልያቄም፣ አዛር፣ ሳዶቅ፣ አኪም፣ ኤልዩድ፣ አልዓዛር፣ ማታን፣ ያዕቆብ፣ ዮሴፍ እና ኢየሱስ ናቸው (ማቴ 1፡12-16)። በዚህ ዝርዝር ውስጥ አስራ ሦስት የተለያዩ ስሞች አሉ። ማቴዎስ የጠቀሰውን የአስራ አራት ቁጥር ለመሙላት፣ ኢኮንያን ሁለት ጊዜ ይቆጠራል። ዳዊት በአባቶች እና በነገሥታት ዘመን መካከል መሸጋገሪያ እንደሆነው ሁሉ፣ ኢኮንያንም በነገሥታት ዘመን እና በምርኮ ዘመን መካከል እንደ ታሪካዊ ድልድይ ሆኖ ያገለግላል። ኢኮንያን ከምርኮ በፊት ነግሦ የነበረ ቢሆንም፣ ህይወቱ ምርኮውን አልፎ ስለቀጠለ በዚህ መሸጋገሪያ ነጥብ ላይ በድጋሚ ተቆጥሯል (2 ነገ 24፡12-15)።
ከዚህ ታሪካዊ አቀራረብ ጀርባ ያለውን ጥልቅ መንፈሳዊና ስነ-መለኮታዊ ሚስጥር ማስተዋል ለእኛ ለአማኞች እጅግ አስፈላጊ ነው። ማቴዎስ ወንጌሉን በዋነኝነት የጻፈው ለአይሁድ ማህበረሰብ በመሆኑ፣ የዳዊትን ስም የቁጥር ዋጋ ለማጉላት ይህን አወቃቀር ተጠቅሟል። በዕብራይስጥ ቋንቋ ፊደላት የቁጥር ዋጋ አላቸው፤ የዳዊት ስም ተነባቢ ፊደላት (ዳሌት፣ ዋው፣ ዳሌት) ሲደመሩ በትክክል አስራ አራት ይሆናሉ። በመሆኑም የትውልድ ሐረጉን በሦስት የአስራ አራት ምዕራፎች በማዋቀር፣ መንፈስ ቅዱስ ኢየሱስ እርሱ እውነተኛው የዳዊት ልጅ እና ዘላለማዊውን መንግሥት የሚወርሰው የተስፋው መሲህ መሆኑን በአጽንኦት ያውጃል (ሉቃስ 1፡32-33)።
ስለዚህ ጸሐፊው ይህንን የትውልድ ሐረግ ያዘጋጀው እንደ ስነ-ህይወታዊ መዝገብ ሳይሆን፣ ጥልቅ የሆነ ስነ-መለኮታዊ እና ህጋዊ ሰነድ አድርጎ ነው። በመሆኑም በዘመኑ ከነበረው የአይሁድ የትውልድ ሐረግ አጻጻፍ ባህል አንጻር ሲታይ ይህ ሆን ተብሎ የተደረገ መለኮታዊ አደረጃጀት እንጂ በማቴዎስ ቆጠራ ላይ ምንም ዓይነት ስህተት የለም።