ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ እስራኤል የመጨረሻ ዕጣ ፈንታ ታላቅ ትንቢታዊ ቃል ሲናገር፣ "የአሕዛብ ሙላት እስኪገባ ድረስ… እንደዚሁም እስራኤል ሁሉ ይድናል፤ አዳኝ ከጽዮን ይመጣል፣ ከያዕቆብም ኃጢአተኝነትን ያስወግዳል ተብሎ እንደ ተጻፈ" ይላል (ሮሜ 11:25-26)። "እስራኤል ሁሉ" የሚለው ቃል፣ ያለ አንዳች ልዩነት እያንዳንዱ ግለሰብ አይሁዳዊ ይድናል ማለት ሳይሆን፣ በዘመኑ መጨረሻ የሚገኘው የእስራኤል ብሔር በአጠቃላይ (እንደ ሕዝብና እንደ ሀገር) ወደ እግዚአብሔር በመመለስ ታላቅ ብሔራዊ ንስሐና ድነትን ያገኛል ማለት ነው።
በታሪካዊና ትንቢታዊ አውድ፣ ጳውሎስ ይህን ቃል ያመጣው ከኢሳይያስ 59:20 ላይ ነው። የብሉይ ኪዳን ነቢያት በተደጋጋሚ እንዳስተማሩት፣ እስራኤል በእግዚአብሔር ላይ በማመጿ ብትቀጣም፣ በመጨረሻው ዘመን ግን እግዚአብሔር ሐዲስ ኪዳንን በመስጠት የድንጋይ ልባቸውን አውጥቶ አዲስ ልብ እንደሚሰጣቸው ቃል ገብቷል (ኤር 31:31፣ ሕዝ 36:26)። ነቢዩ ዘካርያስም፣ አምላካቸውን በወጉት ጊዜ የጸጋንና የልመናን መንፈስ እንደሚያፈስባቸውና ለበደላቸው እንደሚያለቅሱ ተንብዮአል (ዘካ 12:10)። ስለዚህ የጳውሎስ ቃል የእነዚህ የጥንት ቃል ኪዳኖች ፍጻሜ ነው።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ ይህ ድነት የሚከናወነው የሰው ልጅ በራሱ ጥረት ሳይሆን፣ "አዳኝ ከጽዮን ይመጣል" በተባለው መሠረት በክርስቶስ ዳግም ምጽዓት ወቅት ነው። ክርስቶስ ተመልሶ ሲመጣ፣ የካዱት አይሁዳውያን እውነተኛው መሲሐቸው እርሱ መሆኑን ያውቃሉ። በዚህ ጊዜ ያ በከፊል የነበረው ድንዛዜ ይገፈፋል፤ ሕዝቡም በሙሉ ልቡ ወደ አምላኩ ይመለሳል። ይህ ድነት የሚገኘውም ልክ እንደ አሕዛብ በክርስቶስ ደምና በእምነት ብቻ እንጂ፣ በሕግ አጠባበቅ ወይም በዘር ሐረግ አይደለም። የድነት መንገድ ሁልጊዜም አንድ ነው።
በዚህ ትምህርት ያለው ትልቁ ውጥረት፣ የእግዚአብሔር ቃል ኪዳን ታማኝነትና የሰው ልጅ ክህደት ግጭት ነው። አይሁዳውያን ወንጌልን በመቃወም የእግዚአብሔር ጠላቶች ቢሆኑም፣ እግዚአብሔር ግን ለአባቶቻቸው (ለአብርሃም፣ ለይስሐቅ፣ ለያዕቆብ) በገባው ቃል ኪዳን ምክንያት አሁንም ይወዳቸዋል (ሮሜ 11:28)። የሰው ኃጢአት የእግዚአብሔርን የታማኝነት ባሕርይ ሊሽረው አይችልም። እግዚአብሔር የጀመረውን ታሪክ፣ ራሱ በመረጠው መንገድና ጊዜ በክብር ይደመድመዋል።
ቃሉ ለእኛም ስለ እግዚአብሔር ታማኝነት ጥልቅ እምነትን ይሰጠናል። እግዚአብሔር ይህን ያህል ዘመን ላመጸበት ሕዝብ የገባውን ቃል ኪዳን የማይረሳና በመጨረሻው የሚያድናቸው ከሆነ፣ እኛን በክርስቶስ ደም የዋጀንን ልጆቹንማ እንዴት እስከ መጨረሻው አያድነንም? የእስራኤል መዳን ለእኛ ታላቅ የመዳናችን ዋስትና ማረጋገጫ ነው። ጌታ የገባውን ቃል የሚጠብቅ፣ ፍቅሩም የማይለወጥ ጽኑ አምላክ መሆኑን እንድንተማመን ያደርገናል።
በማጠቃለያ፣ እስራኤል ሁሉ ይድናል ማለት እግዚአብሔር ለሕዝቡ የገባው ቃል ኪዳን ከንቱ ሆኖ አይቀርም ማለት ነው። "የእግዚአብሔር ቃል ኪዳን በማዕበል የማይናወጥ ጽኑ መሠረት ነው፤ ዛሬ የጠፉት ነገ በጸጋው ወደ በረቱ መመለሳቸው አይቀርም" እንደሚባለው፣ የታሪክ ፍጻሜ የእግዚአብሔርን ታላቅ ምሕረት ያንጸባርቃል። የክርስቲያን ጸሎትና ናፍቆት፣ ይህ አዳኝ በቶሎ መጥቶ ለሕዝብ ሁሉ ዕረፍትንና ሰላምን እንዲሰጥ መሆን አለበት።