በመንፈስ ድሆች የሆኑ ማለት ምን ማለት ነው?

መጽሐፍ ቅዱስ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በተራራው ስብከቱ ላይ ካስተማራቸው ጥልቅ መንፈሳዊ እውነቶች የመጀመሪያውን ሲገልጽ፡ "በመንፈስ ድሆች የሆኑ ብፁዓን ናቸው፥ መንግሥተ ሰማያት የእነርሱ ናትና" ይለናል (ማቴ 5፡3)። በዚህ ስፍራ "ድሆች" ተብሎ የተተረጎመው ቃል በዋናው የግሪክ ቋንቋ "ፕቶኮስ" ሲሆን፣ ትርጉሙም ምንም የሌለው፣ በራሱ መቆም የማይችል እና ለዕለት ጉርሱ የሌላውን ሰው እጅ የሚጠብቅ ለማኝ ማለት ነው። "በመንፈስ ድሆች" መሆን የሚለው መለኮታዊ ቃል፣ በእግዚአብሔር ፊት መንፈሳዊ ድህነታችንን አምነን መቀበልን፣ የራሳችን የሆነ ምንም ዓይነት የጽድቅ ሥራ እንደሌለን ማወቅን እና ለመዳን ሙሉ በሙሉ በእግዚአብሔር ጸጋ ላይ መደገፍን የሚያመለክት መሠረታዊ የክርስትና ትምህርት ነው።

ይህንን ሀሳብ በጥልቀት ለመረዳት ጌታ ኢየሱስ ይህንን ትምህርት ባስተማረበት ዘመን የነበረውን ማኅበራዊና ሃይማኖታዊ ሁኔታ ማወቅ ያሻል። በወቅቱ በነበሩት የአይሁድ የሃይማኖት መሪዎች ዘንድ፣ ቁሳዊ ብልጽግና የእግዚአብሔር በረከት ምልክት ተደርጎ ሲወሰድ፣ ድህነት ደግሞ የኃጢአትና የእርግማን ውጤት ተደርጎ ይታሰብ ነበር። በተለይም ፈሪሳውያን ሕግን በመጠበቃቸው ምክንያት በእግዚአብሔር ፊት መንፈሳዊ ሀብትና ጽድቅ እንዳላቸው አድርገው ራሳቸውን ከፍ ከፍ ያደርጉ ነበር። ነገር ግን ኢየሱስ ይህንን የተሳሳተ ምድራዊ እይታ በመገልበጥ፣ እውነተኛ መንፈሳዊ ሀብት የሚጀምረው በእግዚአብሔር ቅድስና ፊት የራስን ባዶነትና ኃጢአተኝነት አምኖ ከመቀበል መሆኑን አስተማረ። ጌታ የሎዶቅያ ቤተ ክርስቲያንን ሀብታም ነኝ ብትልም ጐስቋላና ምስኪን ድሀም መሆኗን እንደነገራት ሁሉ፣ የራስን ጽድቅ መተማመን መንፈሳዊ እውርነት ነው (ራእ 3፡17)።

በዚህ የጌታ ቃል ውስጥ ያለው ታላቁ መንፈሳዊ ውጥረት የሚመነጨው በሰውኛ ትዕቢት እና በመለኮታዊ ጸጋ መካከል ካለው ፍልሚያ ነው። በመንፈስ ድሀ መሆን ማለት የትዕቢትና ራስን የማጽደቅ ተቃራኒ ነው። አንድ ሰው በመንፈስ ድሀ ሲሆን፣ በእግዚአብሔር ፊት ቆሞ ሥራውንና መልካምነቱን አይቆጥርም፤ ይልቁንም ባዶ እጁን ሆኖ የእግዚአብሔርን ምሕረት ብቻ ይለምናል። ይህንን እውነት ጌታችን በፈሪሳዊውና በቀራጩ ምሳሌ ላይ በግልጽ አስተምሮናል፤ ቀራጩ በቤተ መቅደስ ቆሞ ዓይኑን ወደ ሰማይ ሊያነሳ እንኳ አልደፈረም፣ ነገር ግን ደረቱን እየደቃ "አምላክ ሆይ፥ እኔን ኃጢአተኛውን ማረኝ" በማለት እውነተኛ የመንፈስ ድህነትን አሳይቷል (ሉቃ 18፡13)።

እኛ የጴንጤቆስጤ አማኞች እንደምናስተምረው፣ መዳን በጸጋ ብቻ በእምነት የሚገኝ የእግዚአብሔር ስጦታ ነው፤ ይህ ጸጋ ደግሞ የሚሰጠው መንፈሳዊ ድህነታቸውን አምነው ለሚመጡት ብቻ ነው። በመንፈስ ድሀ መሆን በአንድ ወቅት ንስሐ ስንገባ ብቻ የሚደረግ ክንውን ሳይሆን፣ ዘወትር በመንፈስ ቅዱስ ላይ ተደግፈን የምንኖረው የዕለት ተዕለት የሕይወት ዘይቤ ነው። እውነተኛ ክርስቲያን ያለ እግዚአብሔር መንፈስ እርዳታ ምንም ማድረግ እንደማይችል ጠንቅቆ ያውቃል፤ ጌታችንም "ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉምና" በማለት ይህንን አረጋግጦልናል (ዮሐ 15፡5)። እግዚአብሔር ትዕቢተኞችን ይቃወማል፣ ለትሑታን ግን ጸጋን አብዝቶ ይሰጣል (ያዕ 4፡6)።

የዚህ ቃል እውነት ዛሬ ላለነው ክርስቲያኖች እጅግ ጥልቅ የሆነ የሕይወት ትምህርት ይሰጠናል። ዓለም ራስን መቻልን፣ በራስ መመካትንና ነፃነትን በሚያወድስበት በዚህ ዘመን፣ ጌታችን ግን በእርሱ ላይ ሙሉ በሙሉ እንድንደገፍ ይጠራናል። በመንፈስ ድሀ ስንሆን፣ በጸሎት ፊት ስንቀርብ በራሳችን ብቃት ወይም ጽድቅ አንመካም፣ ነገር ግን በክርስቶስ ኢየሱስ ፍጹም ሥራ ላይ ብቻ እንደገፋለን። ይህ ደግሞ በሕይወታችን ውስጥ ጥልቅ የሆነ ዕረፍትና ሰላምን ያመጣል፤ ምክንያቱም በእግዚአብሔር ዘንድ ያለን ተቀባይነት የተመሠረተው በእኛ ጥንካሬ ላይ ሳይሆን በእርሱ ምሕረት ላይ መሆኑን ስለምንረዳ ነው። በመንፈስ ድሀ መሆን ማለት ራስን መጥላት ሳይሆን፣ ራስን በእግዚአብሔር እጅ ላይ ሙሉ በሙሉ መጣል ማለት ነው።

በማጠቃለያ፣ በመንፈስ ድሆች የሆኑ ብፁዓን ናቸው ማለት፣ መንፈሳዊ ባዶነታቸውን አውቀው ወደ እግዚአብሔር የሚመጡ ሰዎች መንግሥተ ሰማያትን ሙሉ በሙሉ ይወርሳሉ ማለት ነው። ይህ ብፅዕና የሌሎች መንፈሳዊ በረከቶች ሁሉ በር ነው፤ ምክንያቱም ልባችንን ባዶ ካላደረግን በቀር እግዚአብሔር በጸጋው ሊሞላን አይችልምና። ፈጣሪያችን ማደሪያውን የሚያደርገው በትዕቢተኞች ልብ ውስጥ ሳይሆን፣ በርኅራኄና በትሕትና በተሰበረ ልብ ውስጥ ነው። ቃሉ ይህንን ታላቅ ማጽናኛ ሲሰጠን፡ "እኔ በልዑልና በተቀደሰ ስፍራ እቀመጣለሁ፥ የተዋረዱትን ሰዎች መንፈስ ሕያው አደርግ ዘንድ፥ የተቀጠቀጠውንም ልብ ሕያው አደርግ ዘንድ፥ መንፈሳቸው ከተሰበረና ከተዋረደ ጋር እቀመጣለሁ" ይለናል (ኢሳ 57፡15)።