ሐዋርያው ያዕቆብ በመልእክቱ ላይ "ቃሉን የሚያደርጉ ሁኑ እንጂ ራሳችሁን እያሳታችሁ የምትሰሙ ብቻ አትሁኑ" በማለት ጥብቅ የሆነ መንፈሳዊ መመሪያ ይሰጣል (ያዕቆብ 1፡22)። በዚህ አውድ "የሚያደርጉ" የሚለው ቃል በግሪክኛው ቋንቋ የራስን ጥረት አክሎ አንድን ነገር በተግባር መፈጸምን፣ መፍጠርንና ወደ እውነታ መቀየርን ያመለክታል። ይህ ማለት የእግዚአብሔርን ቃል በአእምሮ ብቻ ማወቅ ወይም መቀበል ሳይሆን፣ ያንን ቃል በዕለት ተዕለት የሕይወት እንቅስቃሴ ውስጥ በተግባር መኖር ማለት ነው።
ከታሪካዊና ባሕላዊ ዳራ አንጻር ስንመለከተው፣ አይሁዳውያን በምኩራብ ውስጥ የእግዚአብሔርን ሕግ (ኦሪትን) መስማትና ማጥናት ትልቅ መንፈሳዊ ክብር ተደርጎ ይቆጠር ነበር። ነገር ግን ብዙዎቹ ሃይማኖታዊ መሪዎች ቃሉን በማንበብና በመስማት ብቻ ይረኩ ስለነበር ሕይወታቸው ከቃሉ ጋር የተጣጣመ አልነበረም። ያዕቆብ ይህንን መልእክት ሲጽፍ እውነተኛ መንፈሳዊነት የሚለካው በትምህርት ብዛት ሳይሆን በሕይወት ለውጥ መሆኑን አጥብቆ ለማሳሰብ ነው።
በነገረ መለኮት ትምህርት መሠረት፣ ይህ የያዕቆብ ሐሳብ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ካስተማረው ትምህርት ጋር በቀጥታ ይገናኛል። ጌታ ኢየሱስ ቃሉን ሰምቶ የሚያደርገውን ሰው ቤቱን በዓለት ላይ ከሠራ ልባም ሰው ጋር አመሳስሎታል (ማቴዎስ 7፡24)። ቃሉን ማድረግ ማለት በመንፈስ ቅዱስ ኃይል በመታገዝ የክርስቶስን ባሕሪ መላበስ፣ እግዚአብሔርን መታዘዝና ለሰዎች ፍቅርን ማሳየት ነው። ይህ ተግባራዊ ክርስትና የእምነታችን ሕያውነት ማረጋገጫ ነው።
በሰውኛ ተፈጥሮአችን፣ ሁላችንም የእግዚአብሔርን ቃል ስንሰማ በመንፈሳችን የመነቃቃትና የመደሰት ዝንባሌ አለን። ነገር ግን ያ የተሰማው ቃል ወደ ተግባር ካልተለወጠ፣ ራሳችንን እናታልላለን እንጂ እውነተኛ መንፈሳዊ ዕድገት አናመጣም። ቃሉን ማድረግ ማለት የራስን ፈቃድ ለእግዚአብሔር ፈቃድ ማስገዛትና ዋጋ መክፈልን ስለሚጠይቅ ብዙ ጊዜ ይከብዳል፤ ሆኖም እውነተኛ የነፍስ ደህንነትና ሰላም የሚገኘው በታዘዝነው ቃል መጠን ነው።
ይህ የሕይወት ልምምድ እምነታችን ከንቱ ሃይማኖታዊ ልማድ እንዳይሆን ይጠብቀናል። የእግዚአብሔር ቃል እንደ መስታወት በመሆን ውስጣዊ ማንነታችንን በግልጽ ያሳየናል። ያንን ያየነውን ጉድለት በተግባር ካላስተካከልነው መስታወቱ ምንም አልጠቀመንም ማለት ነው። ቃሉን የሚያደርግ ሰው ግን በማድረግ ይታደሳል፣ ይባረካል፣ መንፈሳዊ ብስለትንም ያገኛል።
ቃሉ ለእኛም የእግዚአብሔርን ቃል በማንበብና በመስማት ብቻ ሳንረካ፣ ቃሉን በኑሯችን ሁሉ እንድንገልጠው ያሳስበናል፤ ሕይወታችን የቃሉ ሕያው ትርጉም እንዲሆንም ያበረታታናል። "ቃሌን ሰምቶ የሚያደርገው ሁሉ ቤቱን በዓለት ላይ የሠራ ልባም ሰውን ይመስላል" እንደሚለው ቃሉ (ማቴዎስ 7፡24)፣ እኛም ቃሉን በተግባር በማዋል ጽኑ መሠረት ልንገነባ ይገባናል።