ሐዋርያው ጳውሎስ የገላትያ ክርስቲያኖችን “ቀኖችንና ወሮችን ዘመኖችንና ዓመታትንም በጥንቃቄ ትጠብቃላችሁ” በማለት አጥብቆ ይገሥጻቸዋል (ገላትያ 4፥10)። ይህ ማለት የገላትያ አማኞች፣ በክርስቶስ ካገኙት የጸጋ ነፃነት ወደ ኋላ ተመልሰው፣ ድነትን ለማግኘት የብሉይ ኪዳንን ሃይማኖታዊ በዓላት፣ ሰንበታትንና ልዩ ቀናትን እንደ ሕግ መጠበቅ ጀምረው ነበር ማለት ነው።
በታሪካዊ አውድ የሐሰት አስተማሪዎች (አይሁዳውያን ክርስቲያኖች ነን ባዮች) ወደ ገላትያ ቤተ ክርስቲያን ገብተው፣ “በክርስቶስ ማመን ብቻ በቂ አይደለም፤ የሙሴን ሕግና በዓላት ካልጠበቃችሁ አትድኑም” የሚል ስህተት የሆነ ትምህርት ያስተምሩ ነበር። እነዚህ “ቀኖችና ወሮች” የሚያመለክቱት እንደ ሰንበት፣ የፋሲካ በዓል፣ የመስከረም መባቻ፣ የዳስ በዓልና የኢዮቤልዩ ዓመታትን የመሳሰሉትን የአይሁድ ሥርዓቶች ነው።
በሥነ-መለኮት ደረጃ፣ እነዚህ የብሉይ ኪዳን ሥርዓቶች ገና ለሚመጣው አካል ጥላ ነበሩ፤ አካሉ ግን ክርስቶስ ነው (ቆላስይስ 2፥16-17)። እውነታው ክርስቶስ ከመጣ በኋላ፣ ጥላ በሆኑት ሃይማኖታዊ ቀናት መታሰር መንፈሳዊ ድንቁርና ነው። ጳውሎስ ይህንን ድርጊታቸውን “ወደ ደካማና ወደ ድሀ ወደሚሆን የዓለም መጀመሪያ ትምህርት” መመለስ ብሎ ጠርቶታል (ገላትያ 4፥9)። ክርስቶስን ከተቀበሉ በኋላ በሥርዓት መጽደቅን መፈለግ ጸጋውን ከንቱ ማድረግ ነው።
የውጥረቱ ማዕከል ያለው፣ ሰው በእምነት ወይስ በሥርዓት ይድናል በሚለው ጥያቄ ላይ ነው። በዓላትንና ቀናትን ለመዳኛ ብሎ በጥንቃቄ መጠበቅ፣ የክርስቶስን የመስቀል ላይ ሥራ በቂ አለመሆኑን በተዘዋዋሪ ማወጅ ነው። ጳውሎስ በዚህ ድርጊታቸው እጅግ አዝኖ፣ “በከንቱ ለእናንተ ደክሜአለሁ ብዬ እፈራላችኋለሁ” በማለት ሥጋቱን በግልጽ አስቀምጧል (ገላትያ 4፥11)።
ቃሉ ለእኛም ትልቅ ማስጠንቀቂያ አለው። ዛሬም ቢሆን እውነተኛ መንፈሳዊነት የተወሰኑ ቀናትን በማክበር፣ ወይም ሃይማኖታዊ ልማዶችን በኃይል በመፈጸም የሚገኝ እንዳይመስለን ሊጠነቀቅ ይገባል። ድነታችንና በእግዚአብሔር ፊት ያለን ተቀባይነት ሙሉ በሙሉ በክርስቶስ በተፈጸመው ሥራ ላይ የተመሠረተ እንጂ፣ እኛ በምናደርገው የሥርዓት አጠባበቅ ላይ የተደገፈ አይደለም።
በማጠቃለያው፣ እውነተኛው የነፃነት ሕይወት የሚገኘው በክርስቶስ ኢየሱስ ብቻ ነው። “በነፃነት ልንኖር ክርስቶስ ነፃ አወጣን፤ ስለዚህ ጸንታችሁ ቁሙ፣ እንደ ገናም በባርነት ቀንበር አትያዙ” በሚለው መለኮታዊ ትእዛዝ ጸንተን፣ ከሕግና ከሥርዓት ባርነት ነፃ የሆነውን የጸጋ ሕይወት ልንለማመድ ይገባል።