ሐዋርያው ጳውሎስ ክርስቲያኖች ለመንግሥት ሕግ ሊገዙ ስለሚገባቸው መሠረታዊ ምክንያት ሲያብራራ፣ "ስለዚህ ስለ ቍጣው ብቻ አይደለም ነገር ግን ስለ ሕሊናችሁ ደግሞ መገዛት ግድ ይሆንባችኋል" በማለት ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ መመሪያ ይሰጣል (ሮሜ 13፡5)። በዚህ አውድ "ስለ ሕሊና መገዛት" ማለት፣ አንድ ሰው ሕግን የሚያከብረው ፖሊስ ስላየው ወይም ቅጣት ስለፈራ ብቻ ሳይሆን፣ ሕግን ማክበር በእግዚአብሔር ፊት ትክክለኛ፣ ቅዱስና ተገቢ መሆኑን በውስጥ ማንነቱ አምኖበት በፈቃደኝነት መታዘዝ ማለት ነው። ይህ የመታዘዝ ደረጃ ከውጫዊ ማስመሰል አልፎ የልብን ንጽሕና የሚጠይቅ ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ በሮም ግዛት ውስጥ ብዙ ሰዎች ሕግን የሚያከብሩት የሮምን ሰይፍና የሞት ቅጣት ስለሚፈሩ ብቻ ነበር። ማንም በማያያቸው ጊዜ ወይም ጉቦ መክፈል ሲችሉ፣ ሕግን ከመጣስ ወደኋላ አይሉም ነበር። ጳውሎስ ግን የክርስትና መታዘዝ ከዚህ የተለየ መሆኑን ይሞግታል። ክርስቲያኖች ለመንግሥት የሚገዙት ቅጣትን ከመፍራት ባለፈ፣ እግዚአብሔር የዘረጋውን ሥርዓት ማክበር መንፈሳዊ ግዴታቸው መሆኑን ስለሚረዱ ነው። ሕሊናቸው በእግዚአብሔር ቃል የታነጸ በመሆኑ፣ በስውርም ሆነ በግልጽ ሕግን ማክበር የሕይወት ዘይቤያቸው መሆን አለበት።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ ይህ እውነት የክርስትናን ሥነ-ምግባር የላቀ ደረጃ ያሳያል። ሕሊና ማለት እግዚአብሔር በሰው ልብ ውስጥ ያስቀመጠው፣ ትክክል የሆነውን ከስህተት የሚለይ የውስጥ ዳኛ ነው። መንፈስ ቅዱስ ይህንን ሕሊና ሲያድሰው፣ አማኙ የሚያደርገው ነገር ሁሉ በእግዚአብሔር ፊት እንደሆነ ያውቃል። ስለዚህ ግብር መክፈል፣ የፍጥነት ገደብን ማክበር፣ ወይም ውልን መጠበቅ കേવಲ የዜግነት ግዴታዎች ብቻ ሳይሆኑ፣ እግዚአብሔርን የማምለክና የማክበር መንፈሳዊ ተግባራት ይሆናሉ። አምላኩን የሚፈራ ሰው፣ የመንግሥትን ሕግ በንጹሕ ሕሊና ያከብራል።
ይህ እውነታ በውጫዊ መታዘዝና በውስጣዊ ቅንነት መካከል ያለውን ውጥረት ያጋልጣል። ብዙዎች የትራፊክ ፖሊስ ሲያዩ ፍጥነት ይቀንሳሉ፣ ፖሊሱ ሲያልፍ ግን ተመልሰው ሕግ ይጥሳሉ። እንዲህ ዓይነቱ አሠራር መገዛት ስለ ቁጣ (ስለ ቅጣት) ብቻ መሆኑን ያሳያል። እውነተኛ አማኝ ግን ፖሊስ ኖረም አልኖረም፣ ካሜራ አየውም አላየውም ሕግን አያጥፍም። ሕሊናው "ይህ የእግዚአብሔር ሥርዓት ነው" ብሎ ስለሚሞግተው፣ በየትኛውም ቦታ የሕግ ታዛዥ ይሆናል።
ቃሉ ለእኛም በሥራ ቦታ፣ በንግድ እና በዕለት ተዕለት ኑሮአችን ታማኝ እንድንሆን ጥብቅ አደራ ይሰጠናል። ግብርን አለመሰወር፣ የሀሰት ሰነድ አለማቅረብ እና የማኅበረሰቡን ደንብ ማክበር ያለብን መንግሥትን ፈርተን ሳይሆን፣ አምላካችን የሰጠንን ንጹሕ ሕሊና ላለማቆሸሽ ብለን ነው። ንጹሕ ሕሊና ይዞ መኖር በጸሎት ሕይወታችን፣ በሰላማችን እና ከእግዚአብሔር ጋር ባለን ግንኙነት ላይ ቀጥተኛ ተጽዕኖ ስላለው፣ ሕሊናችንን ከወቀሳ ልንጠብቅ ይገባል።
በማጠቃለያም፣ ስለ ሕሊና ለመንግሥት መገዛት ማለት ሕግን ማክበርን መንፈሳዊ ግዴታ አድርጎ መቀበል ነው። "እውነተኛ መታዘዝ የሚጀምረው ማንም በማያየን ስፍራ በንጹሕ ሕሊና ስንመላለስ ነው" እንደሚባለው፣ ፍርሃትን መሠረት ያደረገውን መታዘዝ ትተን፣ አምላካችንን በማክበርና ሕሊናችንን በመጠበቅ ለሀገርና ለወገን ታማኝ ዜጎች ሆነን ልንገኝ ይገባናል።