ሴሰኞችንና አመንዝሮችን እግዚአብሔር ይፈርድባቸዋል ማለት ምን ማለት ነው (ዕብራውያን 13፡4)?

የዕብራውያን ጸሐፊ የጋብቻን ቅድስናና ክቡርነት ሲያብራራ "መጋባት በሁሉ ዘንድ ክቡር መኝታውም ንጹሕ ይሁን፤ ሴሰኞችንና አመንዝሮችን ግን እግዚአብሔር ይፈርድባቸዋል" በማለት ጥብቅ የሆነ መለኮታዊ ማስጠንቀቂያ ይሰጣል (ዕብራውያን 13፡4)። እዚህ ላይ "ሴሰኞች" (በግሪክኛው ‘ፖርኖስ’) የሚለው ቃል ከጋብቻ በፊት የሚደረግን ማንኛውንም ዓይነት ሕገ ወጥ የጾታ ግንኙነት ሲያመለክት፥ "አመንዝሮች" (በግሪክኛው ‘ሞይኮስ’) ደግሞ ሕጋዊ ጋብቻ ውስጥ ሆነው ኪዳናቸውን በማፍረስ ከሌላ ሰው ጋር የሚዳሩትን ይገልጻል። ይህ ቃል የእግዚአብሔር ፍርድ በእነዚህ ድርጊቶች ላይ የማይቀር መሆኑን ያረጋግጣል።

በታሪካዊና ባህላዊ አውድ የሮምና የግሪክ ማኅበረሰብ በጾታዊ ርኩሰት የተሞላና የሞራል ልቅነት የታየበት ነበር። ቤተ መቅደሳዊ ዝሙት፣ ከጋብቻ ውጪ የሆኑ ግንኙነቶችና ሥጋዊ ፍላጎትን ማርካት እንደ መደበኛ ባህል ይቆጠሩ ነበር። ክርስትና ወደዚህ ማኅበረሰብ ሲገባ ጋብቻን እንደ ታላቅና ቅዱስ ተቋም አድርጎ በማስተማር የዓለምን ባህል ክፉኛ ሞገተ። ጸሐፊው አማኞች ከዚህ የአካባቢያቸው ርኩስ ባህል ተለይተው የጋብቻን መኝታ በቅድስና እንዲጠብቁና በዓለም ሥርዓት እንዳይወሰዱ አሳስቧቸዋል።

ከሕጋዊና ከመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት አንጻር ጋብቻ የሰው ልጅ ፈጠራ ሳይሆን እግዚአብሔር ገና በኤደን ገነት የመሠረተው የመጀመሪያው ሕጋዊ ኪዳን ነው (ዘፍጥረት 2፡24)። ስለዚህ ጋብቻን ማፍረስ ወይም ከጋብቻ ውጪ ግንኙነት ማድረግ በቀጥታ የእግዚአብሔርን ሕግ መተላለፍ ነው። በብሉይ ኪዳን አመንዝሮች በድንጋይ ተወግረው ይገደሉ ነበር (ዘሌዋውያን 20፡10)። ይህ ጥቅስ እንደሚያሳየው በምድር ፍርድ ቤት ባይያዙም እንኳ፥ እውነተኛውና ጻድቁ ፈራጅ እግዚአብሔር በሥውር ለተደረገው ኃጢአት ፍርዱን መስጠቱ አይቀርም።

በሥነ መለኮታዊ አውድ የዚህ ትምህርት ውጥረት በሥጋዊ ስሜትና በመለኮታዊ ቅድስና መካከል ያለውን ከባድ ትግል ያሳያል። የሰው ልጅ ሥጋዊ ፈቃዱን ለማርካት ሲል የእግዚአብሔርን ኪዳን ይጥሳል። ነገር ግን ጋብቻ በክርስቶስና በቤተ ክርስቲያን መካከል ያለውን ፍጹም የፍቅር አንድነት የሚያሳይ ምሥጢር በመሆኑ (ኤፌሶን 5፡32)፥ ይህንን አንድነት ማርከስ የእግዚአብሔርን ታላቅ የፍቅር ሥዕል ማበላሸት ነው። እግዚአብሔር በቅድስናው ምክንያት ይህንን የኪዳን መጣስ በዝምታ አያልፈውም።

የሰው ልጅ በተፈጥሮው የጾታ ፍላጎት አለው፤ ነገር ግን ይህ ፍላጎት ከእግዚአብሔር ሥርዓት (ከጋብቻ) ውጪ ሲፈጸም ወደ ጥፋት፣ ወደ ሕሊና ወቀሳና ወደ ቤተሰብ መፍረስ ያመራል። ሰዎች በስውር ኃጢአት ሲሠሩ ማንም አያየንም ብለው ሊያስቡ ይችላሉ፤ ውስጣዊው ሰላማቸው ግን ይነጠቃል። ኃጢአት ለጊዜው ሥጋዊ ደስታ ቢሰጥም፥ መጨረሻው ግን እጅግ መራራ የሆነ የነፍስ ስብራትና መለኮታዊ ቅጣት ነው።

ቃሉ ለእኛም በጾታዊ ቅድስና ሕይወታችንን እንድንጠብቅ ብርቱ የንቃት ደወል ነው። ዛሬ ዓለም ርኩሰትን እንደ ሥልጣኔ በምትቆጥርበት ዘመን፥ እኛ የእግዚአብሔርን ሥርዓት አክብረን መኖር አለብን። "ቅዱስ ጋብቻ የእግዚአብሔር ጸጋ ማከማቻ ገንዳ ሲሆን፥ ርኩሰት ግን የዚያን ገንዳ ግድግዳ ያፈርሳል" እንደሚባለው ሁሉ፥ እኛም መኝታችንን ንጹሕ አድርገን ከእግዚአብሔር ፍርድ ራሳችንን ልንጠብቅ ይገባል።