ሰው በአፉ መስክሮ ይድናል ማለት ምን ማለት ነው (ሮሜ 10:10)?

ሐዋርያው ስለ እምነትና ስለ ቃል ያለውን ጥልቅ ቁርኝት ሲያብራራ "ሰው በልቡ አምኖ ይጸድቃልና በአፉም መስክሮ ይድናልና" ይላል (ሮሜ 10:10)። "በአፉ መስክሮ ይድናል" የሚለው ሐረግ ድነት የአንድ አካል ብቻ (የልብ ብቻ) ሳይሆን፣ የጠቅላላው ሰው መዳን መሆኑን ያሳያል። እዚህ ላይ ልብና አፍ የማይነጣጠሉ መንፈሳዊ አጋሮች ሆነው የሰውን ፍጹም የድነት አቋም ያረጋግጣሉ።

በነገረ መለኮታዊ አውድ፣ ልብ የውሳኔው፣ የእምነቱና የእግዚአብሔርን ጸጋ የመቀበያው ሥፍራ ሲሆን፣ "ጽድቅ" የሚከናወነው እዚያ ነው። ነገር ግን ይህ በልብ ውስጥ የተከናወነው ጽድቅ ወደ ተግባራዊና ዘላቂ "ድነት" የሚመጣው ምስክርነቱ በአፍ ሲታወጅ ነው። መመስከር እምነትን ወደ እውን ዓለም የሚያመጣና የሰይጣንን ክስ የሚያፈርስ መንፈሳዊ መሣሪያ ነው።

ይህንን የልብንና የአፍን ተዛምዶ ቃሉ በሌላ ስፍራም አብራርቶታል። በልብ ሞልቶ ከተረፈው አፍ ይናገራልና ብሎ ቃሉ ይነግረናል (ሉቃስ 6:45)። በልቡ ክርስቶስን እውነተኛ አዳኝ አድርጎ የተቀበለ ሰው፣ ይህ ታላቅ ደስታና የዘላለም ሕይወት ሞልቶ ስለሚፈስበት፣ ዝም ማለት አይችልም፤ አፉ የልቡን ሞልቶ መፍሰስ ያውጃል።

የዚህ ትምህርት ውጥረት አፍ ከልብ ውጪ የሆነ ነገር በሚናገርበት የግብዝነት ሁኔታ ውስጥ ይስተዋላል። በአፍ ብቻ "ጌታ ሆይ" ማለት አያድንም፤ ነገር ግን በልብ ውስጥ ካለው እውነተኛ እምነት ጋር የተጣመረ የአፍ ምስክርነት ሕያው ኃይል አለው። ምስክርነቱ የድነት መነሻ ሳይሆን የልብ እምነት ፍሬና ማረጋገጫ ሆኖ ያገለግላል።

ቃሉ ለእኛም ንግግራችን ከልባችን እምነት ጋር የተስማማ እንዲሆን ያሳስበናል። እምነታችንን በአፋችን አውጀን ስንመሰክር፣ የራሳችንን እምነት ይበልጥ እያጠነከርንና ሌሎችንም ወደዚህ የድነት መንገድ እየጋበዝን መሆኑን ተገንዝበን በአፋችን ፍሬ እንድንጠቀምበት ይመክረናል።

በማጠቃለያው፣ የአፍ ምስክርነት የእምነት ድምፅ ነው። "በልብ የታመነው እውነት፣ በአፍ ሲነገር የነጻነት አዋጅ ይሆናል" በሚለው መርህ መሠረት፣ በልባችን የሞላውን የክርስቶስን ፍቅር በአፋችን አውጥተን የድነታችንን ማኅተም ልናጸና ይገባናል።