መጽሐፍ ቅዱስ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በተራራው ስብከቱ ማሳረጊያ ላይ ስለ ሐሰተኛ አማኞች ሲያስጠነቅቅ፡ "በሰማያት ያለውን የአባቴን ፈቃድ የሚያደርግ እንጂ፥ ጌታ ሆይ፥ ጌታ ሆይ፥ የሚለኝ ሁሉ መንግሥተ ሰማያት የሚገባ አይደለም… በዚያን ጊዜም፦ ከቶ አላወቅኋችሁም፤ እናንተ ዓመፀኞች፥ ከእኔ ራቁ ብዬ እመሰክርባቸዋለሁ" ይለናል (ማቴ 7፡21-23)። በዚህ ስፍራ "አላወቅኋችሁም" የተባለው ቃል በዋናው የግሪክ ቋንቋ "ጊኖስኮ" ሲሆን፣ ትርጉሙም ጥልቅ የሆነ፣ የጠበቀና በግንኙነት ላይ የተመሠረተ የልብ ትውውቅ ማለት ነው። ይህ መለኮታዊ ቃል፣ እውነተኛ አማኞች ያገኙትን ድነት እንደሚያጡ የሚያሳይ ሳይሆን፣ ከጌታ ጋር ምንም ዓይነት የሕይወት ግንኙነት ሳይኖራቸው በስሙ የሚነግዱ ሐሰተኛ አገልጋዮች በመጨረሻው ቀን የሚጠብቃቸውን ፍርድ የሚያመለክት መሠረታዊ አስተምህሮ ነው።
ይህንን ሀሳብ በጥልቀት ለመረዳት ጌታ ኢየሱስ ይህንን ትምህርት ባስተማረበት ዘመን የነበረውን ሃይማኖታዊና ባሕላዊ አውድ ማወቅ ያሻል። በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን፣ ሃይማኖታዊ መሪዎችና ሐሰተኛ ነቢያት የእግዚአብሔርን ስም ለራሳቸው ክብር፣ ጥቅም እና ተቀባይነት ሲሉ ይጠቀሙበት ነበር። "ጌታ ሆይ፥ ጌታ ሆይ" ብሎ ደጋግሞ መጥራት በአይሁድ ባህል የከፍተኛ አክብሮትና የቅርበት መግለጫ ቢመስልም፣ ኢየሱስ ግን የከንፈር ሹምሽር እና የሃይማኖት ልማድ ብቻውን ሰውን እንደማያድን አበክሮ አስተማረ። እውነተኛ የክርስቶስ ደቀ መዝሙርነት የሚረጋገጠው በሃይማኖታዊ ቃላት ድርደራ ሳይሆን፣ የእግዚአብሔርን ፈቃድ በተግባር በመኖርና ከክርስቶስ ጋር ሕያው ግንኙነት በማድረግ ብቻ መሆኑን አሳይቷል።
በዚህ የጌታ ቃል ውስጥ ያለው ታላቁ መንፈሳዊ ውጥረት የሚመነጨው በውጫዊ መንፈሳዊ ሥጦታዎች እና በውስጣዊ ሕይወት መታደስ መካከል ካለው ልዩነት ነው። እነዚህ ሰዎች በጌታ ስም ትንቢት ተናግረዋል፣ አጋንንትን አውጥተዋል፣ እንዲሁም ብዙ ተአምራትን አድርገዋል። ነገር ግን ጌታችን "ከቶ አላወቅኋችሁም" ማለቱ እጅግ አስደንጋጭ ነው። "ከቶ" ወይም በጭራሽ የሚለው ቃል የሚያሳየው፣ እነዚህ ሰዎች ቀድሞ ድነት አግኝተው በኋላ ያጡ ሳይሆኑ፣ ከመጀመሪያውኑ እውነተኛ አማኞች እንዳልነበሩ ነው። አጋንንት መውጣታቸውና ተአምራት መደረጋቸው የክርስቶስ ስም ኃይል እንጂ፣ የአድራጊዎቹን ጻድቅነት አያረጋግጥም። እግዚአብሔር መንፈሳዊ ስጦታዎችን በጸጋው ሊሰጥ ይችላል፣ ነገር ግን ስጦታው የሕይወት ቅድስናን ሊተካ አይችልም። ፍሬያቸው ኃጢአትና ዓመጽ ሆኖ ሳለ በስጦታ መመካት ከንቱ ነው (ማቴ 7፡20)።
እኛ የጴንጤቆስጤ አማኞች እንደምናስተምረው፣ መዳን በጸጋ ብቻ በእምነት የሚገኝ የእግዚአብሔር ስጦታ ነው፤ እውነተኛ እምነት ደግሞ የሕይወት ለውጥንና መታዘዝን ያመጣል። በእነዚህ ሰዎች ሕይወት ውስጥ የታየው ትልቁ ስህተት፣ መታመኛቸው የክርስቶስ ጸጋ ሳይሆን የራሳቸው ሃይማኖታዊ ሥራ መሆኑ ነው። "ትንቢት አልተናገርንምን? አጋንንትስ አላወጣንምን?" እያሉ የራሳቸውን ሥራ ሲቆጥሩ እንጂ፣ በጌታ ምሕረት ላይ ሲደገፉ አናያቸውም። የእግዚአብሔርን ፈቃድ ማድረግ ማለት በቅድሚያ በልጁ በኢየሱስ ክርስቶስ አምኖ የዘላለምን ሕይወት ማግኘት፣ ከዚያም በመንፈስ ቅዱስ ኃይል በቅድስና መመላለስ ነው። ሐዋርያው ጳውሎስ ይህንን ሲያብራራ፣ ጸጋው በእምነት አድኖናል፤ ይህም የእግዚአብሔር ስጦታ ነው እንጂ ከሥራ አይደለም ይለናል (ኤፌ 2፡8-9)።
የዚህ ቃል እውነት ዛሬ ላለነው ክርስቲያኖች እጅግ ጥልቅ የሆነ የሕይወት ትምህርት ይሰጠናል። ይህ ክፍል እውነተኛ አማኞች ድነታችንን እናጣለን ብለው በፍርሃት እንዲኖሩ የተነገረ ሳይሆን፣ ሃይማኖተኞች ራሳቸውን እንዲመረምሩ የተሰጠ ማስጠንቀቂያ ነው። በዘመናችንም በቤተ ክርስቲያን ውስጥ በማገልገል፣ በመዘመር፣ ትንቢት በመናገር ወይም ተአምራት በማድረግ ብቻ መንግሥተ ሰማያት እንደምንገባ ልናስብ እንችላለን። ነገር ግን ከሁሉ የሚበልጠው ጥያቄ፣ "ከጌታ ጋር የዕለት ተዕለት ሕያው ግንኙነት አለኝን? በድብቅ ሕይወቴ ቅድስናን እለማመዳለሁን?" የሚለው ነው። አገልግሎታችን ከጌታ ጋር ካለን ሕብረት የሚመነጭ እንጂ፣ ከጌታ ጋር ያለንን ሕብረት የሚተካ መሆን የለበትም።
በማጠቃለያ፣ በማቴዎስ 7፡21-23 ያለው ቃል እውነተኛ ክርስቲያኖች ድነታቸውን እንደሚያጡ የሚያስተምር ሳይሆን፣ ከጌታ ጋር የልብ ትውውቅ ሳይኖራቸው በስሙ የሚነግዱ ሰዎች በመጨረሻው ቀን መጋለጣቸውን የሚያሳይ ነው። የእግዚአብሔር ጸጋ በክርስቶስ ኢየሱስ ላመኑት እውነተኛና አስተማማኝ ደህንነትን ይሰጣል። ክርስቶስ የራሱ የሆኑትን ጠንቅቆ ያውቃቸዋል፣ ፈጽሞም አይጥላቸውም። ስለዚህ ዘወትር በመንፈሳዊ ሥራችን ከመመካት ይልቅ፣ አዳኛችን ከሆነው ከጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ጋር ያለንን ጥልቅ የፍቅር ግንኙነት ልናሳድግ ይገባል። ቃሉ ይህንን ታላቅ የድነት ዋስትና ሲያረጋግጥልን፡ "በጎቼ ድምፄን ይሰማሉ እኔም አውቃቸዋለሁ ይከተሉኝማል፤ እኔም የዘላለም ሕይወትን እሰጣቸዋለሁ፥ ለዘላለምም አይጠፉም፥ ከእጄም ማንም አይነጥቃቸውም" ይለናል (ዮሐ 10፡27-28)።