የእግዚአብሔር ቃል "በጌታ ፊት ራሳችሁን አዋርዱ እርሱም ከፍ ያደርጋችኋል" በማለት ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ መመሪያ ይሰጠናል (ያዕቆብ 4:10)። በዚህ ክፍል "ራሳችሁን አዋርዱ" (በግሪኩ ታፔይኖ) የሚለው ቃል، ራስን ባዶ ማድረግን፣ የራስን መንፈሳዊ ድህነትና አቅም አልባነት መገንዘብን፣ እንዲሁም በእግዚአብሔር ሉዓላዊ ሥልጣን ሥር በፈቃደኝነት መገዛትን የሚያመለክት ነው። ይህ ቃል በሰዎች ፊት ራስን ማዋረድን ሳይሆን፣ የልብን ትዕቢት በመስበር በአምላክ ፊት መውደቅን ያሳያል።
በታሪካዊውና ባህላዊው የሮማውያን ሥርዓት፣ ትሕትና የባሪያዎችና የደካሞች መገለጫ ተደርጎ ይቆጠር ነበር። በዚያን ዘመን የነበረው ማኅበረሰብ ኃይልን፣ ክብርንና ራስን ከፍ ማድረግን ያደንቅ ነበር። ያዕቆብ ይህንን መልእክት ሲጽፍ፣ ወደ ቤተ ክርስቲያን ሰርጎ የገባውን የዓለምን የፉክክርና የትዕቢት መንፈስ ለማስወገድ ነበር። ክርስትና የዓለምን መለኪያ በመገልበጥ፣ እውነተኛ ክብር የሚገኘው ራስን ከፍ በማድረግ ሳይሆን፣ በፈጣሪ ፊት ራስን ዝቅ በማድረግ መሆኑን አበክሮ አስተማረ።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ በዚህ ቃል ውስጥ ያለው ውጥረት በሰው ልጅ የትዕቢት ተፈጥሮና በእግዚአብሔር ጸጋ መካከል ያለውን ግጭት ያሳያል። እግዚአብሔር ትዕቢተኞችን ይቃወማል፣ ራሱን ከፍ የሚያደርግ ሰው የእግዚአብሔርን የክብር ዙፋን ይሻማል። ነገር ግን አንድ አማኝ ኃጢአቱን አምኖ፣ አቅሙን አውቆ በእግዚአብሔር ፊት ሲዋረድ፣ ያን ጊዜ እግዚአብሔር ራሱ በጸጋው ከፍ ያደርገዋል። ይህ ከፍታ መንፈሳዊ ድልንና የዘላለም ክብርን የሚያካትት ነው።
ይህንን ሀሳብ ሐዋርያው ጴጥሮስ ሲያጠናክር፣ እንግዲህ በጊዜው ከፍ እንዲያደርጋችሁ ከኃይለኛው ከእግዚአብሔር እጅ በታች ራሳችሁን አዋርዱ ይላል (1ኛ ጴጥሮስ 5:6)። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስም ራሱ በምድር ላይ ባስተማረው ትምህርት፣ ራሱን ከፍ የሚያደርግ ሁሉ ይዋረዳል፣ ራሱን ግን የሚያዋርድ ከፍ ይላል በማለት የትሕትናን ሰማያዊ ዋጋ በግልጽ አረጋግጦታል (ማቴዎስ 23:12)።
ቃሉ ለእኛም የሕይወታችንን አቅጣጫ የሚያስተካክል ትልቅ መመሪያ ነው። ዛሬ ባለው የፉክክር ዓለም ውስጥ ሁሉም ሰው የበላይ መሆንን፣ መታየትንና ክብርን ይፈልጋል። ሆኖም እኛ ክብርን በራሳችን ጉልበት ከምንፈልግ ይልቅ፣ ራሳችንን በመንፈስ ቅዱስ አቅም ዝቅ አድርገን፣ እግዚአብሔር በራሱ ጊዜና መንገድ ከፍ እስኪያደርገን ድረስ በትዕግሥት መጠበቅ አለብን።
ትሕትና ወደ መንፈሳዊ ከፍታ መወጣጫ ብቸኛ መሰላል ነው። "ወደ ላይ ለመውጣት መጀመሪያ ወደ ታች መውረድ ግድ ነው፤ በእግዚአብሔር ፊት የዋረደ ልብ የሰማይን ዙፋን ትኩረት ይስባል" እንደሚባለው፣ እኛም ራሳችንን ለጌታ በማስገዛት ዘወትር በትሕትና ጎዳና ልንመላለስ ይገባል።