ቅዱስ ቃሉ አሁን ስላለንበት ሁኔታ ሲናገር "በእኛ ዘንድ ሊገለጥ ካለው ክብር ጋር ቢመዛዘን የአሁኑ ዘመን ሥቃይ ምንም እንዳይደለ አስባለሁ" ይለናል (ሮሜ 8:18)። "የአሁኑ ዘመን ሥቃይ" የሚለው ሐረግ አማኞች በዚህ በወደቀ ዓለም ውስጥ ሲኖሩ የሚያጋጥማቸውን በሽታ፣ ስደት፣ ችግርና ሞት የሚያጠቃልል ሲሆን፣ "ካለው ክብር ጋር ቢመዛዘን" የሚለው ደግሞ ከወደፊቱ ሽልማት ጋር ንጽጽር ማቅረቡን ያሳያል።
በታሪካዊው አውድ፣ የመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን ክርስቲያኖች በእምነታቸው ምክንያት ንብረታቸውን ይነጠቁ፣ ይገረፉና ለሞት ይሰጡ ነበር። ጳውሎስ ራሱ ብዙ መከራን የተቀበለ ሰው ቢሆንም፣ የሰማይን ክብር በመንፈስ አይቶ ስለነበር፣ የምድሩን መከራ በሚዛን ሲያስቀምጠው እጅግ ቀላልና ጊዜያዊ መሆኑን በነገረ መለኮታዊ ሚዛን ያስረዳል።
ይህንን የመከራና የክብር ንጽጽር ቃሉ በሌላ ስፍራም ያብራረዋል። ቀላል የሆነ የጊዜው መከራችን የክብርን የዘላለም ብዛት ከሁሉ መጠን ይልቅ ያደርግልናልና ብሎ ቃሉ ይነግረናል (2 ቆሮንቶስ 4:17)። እግዚአብሔር መከራን የማይከለክለው፣ መከራው ወደፊት ለሚገለጠው ክብር መዘጋጃና መሸጋገሪያ በመሆኑ ነው።
የዚህ እውነት ውጥረት ሰው መከራው በሚበዛበት ጊዜ እግዚአብሔርን የመጠራጠርና የማማረር ዝንባሌው ላይ ነው። በአሁኑ ዘመን የሚገጥመን ስቃይ እውነተኛና የሚያም ቢሆንም፣ የጳውሎስ ሚዛን ግን ትኩረታችንን ከህመሙ ወደ ክብሩ እንድናዞር ያደርጋል። ክብርን ማየት የሚቻለው የመከራን ዳመና በእምነት መነጽር አልፎ በመመልከት ብቻ ነው።
ቃሉ ለእኛም ችግሮቻችንን የምንለካበትን ሚዛን ያስተካክልልናል። ዛሬ የምናልፍበት ማንኛውም ዓይነት ሕመምም ሆነ ማጣት፣ ነገ በእኛ ላይ ከሚገለጠው መለኮታዊ ክብር ጋር ሲነጻጸር ኢምንት መሆኑን በማሰብ ጠንክረን እንድንቆም ተስፋን ይሰጠናል።
በመጨረሻም፣ የዛሬው መከራ የነገው ክብር መግቢያ ነው። "በአሁኑ ዘመን የሚፈስ የእንባ ዘር፣ በዘላለም መንግሥት የደስታን ነዶ ይዞ ያስገባል" በሚለው እውነት በመጽናናት፣ በእኛ ላይ የሚገለጠውን ክብር ዘወትር እየተጠባበቅን ልንኖር ይገባናል።