መጥምቁ ዮሐንስ የሕይወቱንና የአገልግሎቱን ታላቅ ፍልስፍና ሲገልጽ "እርሱ ሊልቅ እኔ ግን ላንስ ያስፈልጋል" በማለት እጅግ ድንቅ የሆነ የትሕትና ቃል ተናገረ (ዮሐንስ 3:30)። እርሱ ሊልቅ ማለት የክርስቶስ ክብር፣ ተጽዕኖና ስም ከፍ ሊል፣ እኔ ላንስ ማለት ደግሞ የራሱ ዝና፣ ተከታይና ሥልጣን ዝቅ ሊል የእግዚአብሔር ሥርዓት ነው ማለት ነው።
በታሪካዊው አውድ፣ መጥምቁ ዮሐንስ በይሁዳ ምድረ በዳ ታላቅ ስም የነበረው ነቢይ ነበር። ብዙ ሰዎች ወደ እርሱ እየመጡ ይጠመቁ ነበር። ነገር ግን ኢየሱስ አገልግሎት ሲጀምር፣ ሰዎች ከዮሐንስ ይልቅ ወደ ኢየሱስ መሄድ ጀመሩ። የዮሐንስ ደቀ መዛሙርት ቀንተው ሰዎች ሁሉ ወደ እርሱ ይሄዳሉ አሉት። ዮሐንስ ግን በምቀኝነት ከመበሳጨት ይልቅ፣ የራሱ ሚና የሙሽራው ሚዜ መሆን እንደሆነና፣ ሙሽራው ሲመጣ ሚዜው ቦታውን ለሙሽራው መልቀቅ እንዳለበት አብራራላቸው።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ መጥምቁ ዮሐንስ የብሉይ ኪዳን መደምደሚያና የክርስቶስ መንገድ ጠራጊ ነው። መንገድ ጠራጊ ሥራውን ከጨረሰ በኋላ ከዋናው ንጉሥ ፊት ገለል ማለት አለበት። ይህ ቃል የእውነተኛ አገልጋይ የልብ ትርታ ነው። አገልጋይ ሰዎችን ወደ ራሱ ሳይሆን ወደ ክርስቶስ መምራት አለበት። ክርስቶስ በሕይወታችን ከፍ እያለ ሲሄድ፣ የእኛ ሥጋዊ ኃይልና የራስ ወዳድነት መንፈስ እየቀነሰ መምጣት አለበት።
ሐዋርያው ጳውሎስ ይህንን የትሕትና ሕይወት ሲገልጽ፣ ከክርስቶስ ጋር ተሰቅዬአለሁ፤ እኔም አሁን ሕያው ሆኜ አልኖርም ክርስቶስ ግን በእኔ ይኖራል በማለት ራስን የማሳነስንና ክርስቶስን የማብዛትን ሚስጥር አስተምሮአል (ገላትያ 2:20)። ጌታ ኢየሱስም ስለ ዮሐንስ ሲመሰክር፣ ከሴቶች ከተወለዱት መካከል ከመጥምቁ ዮሐንስ የሚበልጥ አልተነሣም በማለት ትሕትናው ታላቅ እንዳደረገው አረጋግጧል (ማቴዎስ 11:11)።
ቃሉ ለእኛም በተለይም ለአገልጋዮች የሕይወት መለኪያ ይሰጠናል። ዛሬ በአገልግሎት ዓለም ራስን ማግዘፍ፣ ስምን ማሳደግና ተከታይን ማብዛት ትልቅ ፈተና ሆኗል። ነገር ግን እኛ የምንሰብከው ራሳችንን ሳይሆን ጌታን መሆን አለበት። ሰዎች እኛን ከማድነቅ አልፈው ክርስቶስን እንዲያዩ መጸለይ አለብን። ጌታ በሕይወታችን እንዲገን፣ የእኛ እኔነት ሊሰበር ይገባል።
የክርስቲያን ታላቅነት የሚለካው ራሱን በማሳነሱ ልክ ነው። "እውነተኛ አገልጋይ ሰዎችን ወደ ራሱ የሚሰበስብ ሳይሆን፣ የሰዎችን እጅ ከክርስቶስ ጋር አገናኝቶ ራሱ ወደ ኋላ የሚሸሽ ነው" እንደሚባለው፣ እኛም ጌታን ከፍ እያደረግን ዘወትር በትሕትና ልንመላለስ ይገባል።