ሐዋርያው ያዕቆብ ስለ መዳንና ስለ እምነት ጥልቅ ማብራሪያ ሲሰጥ "ወንድሞቼ ሆይ፥ እምነት አለኝ የሚል ሥራ ግን የሌለው ሰው ቢኖር ምን ይጠቅመዋል?" በማለት ይጠይቃል (ያዕቆብ 2፡14)። ይህ ጥያቄ በቤተ ክርስቲያን ታሪክ ውስጥ ትልቅ ውይይት ያስነሳ ርዕስ ነው። ያዕቆብ የሚያስተምረው መዳን በሥራ እንደሚገኝ ሳይሆን፣ እውነተኛ የሚያድን እምነት ያለ ሥራ ዝም ብሎ እንደማይቀመጥና የግድ መልካም ፍሬን እንደሚያፈራ ነው።
በታሪካዊ ዳራ፣ በጥንቷ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ አንዳንዶች የሐዋርያው ጳውሎስን "በጸጋ ድናችኋል" የሚለውን ትምህርት በተሳሳተ መንገድ ተረድተውት ነበር። \’ካመንኩ በቂ ነው፣ የፈለግኩትን ብሠራ ምንም አይሆንም\’ የሚል የሥርዓት አልበኝነት መንፈስ ተፈጥሮ ነበር። ያዕቆብ ይህንን ስሕተት ለማረም፣ እውነተኛ እምነት በጎ ሥራን በማድረግ እንደሚገለጽ አጥብቆ አስተማረ። የጳውሎስ ትምህርት ኃጢአተኛው እንዴት ከእግዚአብሔር ጋር እንደሚታረቅ ሲያሳይ፣ የያዕቆብ ትምህርት ደግሞ የዳነው ሰው እንዴት መኖር እንዳለበት ያሳያል።
በነገረ መለኮት አውድ፣ ሁለቱም ሐዋርያት እርስ በርሳቸው አይጋጩም። ጳውሎስ "በእምነት እንጸድቃለን" ሲል መዳን በሰው ጥረት (በሕግ ሥራ) እንደማይገኝ ማስተማሩ ነው (ኤፌሶን 2፡8-9)። ያዕቆብ ደግሞ "በሥራ እንጸድቃለን" ሲል ከዳንን በኋላ በሕይወታችን የሚታየው በጎ ሥራ የእምነታችን ሕያውነት ማረጋገጫ መሆኑን መግለጹ ነው (ያዕቆብ 2፡24)። እምነት ሥር ሲሆን፣ ሥራ ደግሞ ፍሬ ነው። ሥር የሌለው ዛፍ ፍሬ ሊያፈራ አይችልም፤ ፍሬ የሌለውም ዛፍ ሕያው መሆኑን ማረጋገጥ አይቻልም።
በሰዎች ዘንድ "አምናለሁ" ማለት በአእምሮ ብቻ ማረጋገጥ ሊመስል ይችላል። ነገር ግን መጽሐፍ ቅዱሳዊ እምነት የልብ መለወጥንና የሕይወት አቅጣጫን ማስተካከልን ይጠይቃል። አንድ ሰው የተራበውን እያየ \’በሰላም ሂድ\’ ብሎ ብቻ ቢጸልይለት፣ ነገር ግን የሚበላውን ባይሰጠው እምነቱ የሞተ መሆኑን ያዕቆብ ያስረዳል። እውነተኛ መዳን የሰውን ልጅ የርኅራኄና የታዘዝ ሕይወት ይለውጣል።
በመሆኑም መዳን የምናገኘው በክርስቶስ ኢየሱስ በተደረገው የጸጋ ሥራ በእምነት ብቻ ነው፤ ነገር ግን ያ የሚያድነው እምነት ብቻውን አይቀርም፣ ዘወትር በጎ ሥራን ያስከትላል። ሥራችን ለመዳን የምንከፍለው ዋጋ ሳይሆን፣ ለተቀበልነው ነጻ መዳን የምንሰጠው የምስጋናና የፍቅር ምላሽ ነው። አብርሃምና ረዓብ እምነታቸውን በሥራቸው እንዳጸደቁ፣ እኛም ያመነውን እውነት መኖር ይጠበቅብናል።
ቃሉ ለእኛም እምነታችን በከንፈር ቃል ብቻ ሳይሆን በተግባራዊ በጎ ሥራ እንዲረጋገጥ ያሳስበናል፤ የእውነተኛ ክርስትና መገለጫ የሕይወት ፍሬ መሆኑን ያስተምረናል። "እኛ ፍጥረቱ ነንና፤ እንመላለስበት ዘንድ እግዚአብሔር አስቀድሞ ያዘጋጀውን መልካሙን ሥራ ለማድረግ በክርስቶስ ኢየሱስ ተፈጠርን" እንደሚለው ቃሉ (ኤፌሶን 2፡10)፣ እኛም እምነታችንን በፍቅር ሥራ ልንገልጽ ይገባናል።