ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ እውነተኛ ክርስቲያናዊ ሕይወት መሠረት ሲያስተምር "ወንድሞች ሆይ፥ ሰውነታችሁን እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኝና ሕያው ቅዱስም መሥዋዕት አድርጋችሁ ታቀርቡ ዘንድ በእግዚአብሔር ርኅራኄ እለምናችኋለሁ" ይላል (ሮሜ 12፡1)። በዚህ ስፍራ "ሕያው" የሚለው ቃል ሞትን ሳይሆን በሕይወት መኖርን ሲያመለክት፣ "መሥዋዕት" የሚለው ደግሞ ለእግዚአብሔር ሙሉ በሙሉ ተለይቶ የተሰጠ መባን ያመለክታል። ስለዚህ ሕያው መሥዋዕት መሆን ማለት አካልን፣ ፈቃድን፣ ሐሳብንና የዕለት ተዕለት ኑሮን ሙሉ በሙሉ ለእግዚአብሔር ክብር አሳልፎ መስጠት ማለት ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ ይህ ቃል በጥንቱ የአይሁድ ሥርዓት ውስጥ ከነበረው የአምልኮ መንገድ ጋር ፍጹም ንጽጽር አለው። በብሉይ ኪዳን ዘመን ሰዎች ለእግዚአብሔር መሥዋዕት ሲያቀርቡ በጎችን ወይም በሬዎችን አርደው በመሠዊያ ላይ ያቃጥሉ ነበር። እግዚአብሔር የሚቀበለው የሞተን እንስሳ ደም ነበር። በአዲስ ኪዳን ግን ኢየሱስ ክርስቶስ የአንዴና የመጨረሻ የኃጢአት መሥዋዕት ሆኖ ስለሞተ፣ ሌላ ደም አፋሳሽ መሥዋዕት አያስፈልግም። በምትኩ፣ እግዚአብሔር የሚፈልገው ዳግመኛ የተወለዱ አማኞች በየዕለቱ በሕይወት እየኖሩ ራሳቸውን በመሠዊያው ላይ እንዲያቀርቡ ነው።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ ይህ እውነት እግዚአብሔር በሰውነታችን ላይ ያለውን ሙሉ ባለቤትነት ያረጋግጣል። መሥዋዕት አንዴ በመሠዊያ ላይ ከተቀመጠ በኋላ የባለቤቱ ሳይሆን የእግዚአብሔር ብቻ እንደሚሆን ሁሉ፣ አካላችንም የመንፈስ ቅዱስ ቤተ መቅደስ በመሆኑ የራሳችን አይደለም (አንደኛ ቆሮንቶስ 6፡19)። ዓይኖቻችን የእግዚአብሔርን ጽድቅ ለማየት፣ እጆቻችን መልካም ለማድረግ፣ እግሮቻችንም የወንጌልን ሰላም ለመሸከም የተለዩ የጽድቅ የጦር ዕቃዎች መሆን አለባቸው። ሕያው መሥዋዕት መሆን ራስን ለእግዚአብሔር ሉዓላዊ ፈቃድ ሙሉ በሙሉ ማስገዛት ነው።
ይህ እውነታ በመንፈሳዊ ሕይወት ውስጥ የየዕለት ትግልና ውጥረት አለው። የሞተ መሥዋዕት ከመሠዊያ ላይ ወርዶ መሸሽ አይችልም፤ ሕያው መሥዋዕት የሆነው የሰው ተፈጥሮ ግን፣ መከራ ወይም የሥጋ ፈተና ሲመጣ ከመሠዊያው ላይ ሾልኮ ለመውረድ ይሞክራል። ስለዚህ ሕያው መሥዋዕት ሆኖ ለመቀጠል፣ በየዕለቱ መስቀልን መሸከምና የሥጋን ፍላጎት መግደል ግድ ይላል። ይህ ማለት ከኃጢአት ጋር ደም እስኪፈስ ድረስ እየታገሉ፣ ራስን ለእግዚአብሔር ደስ የሚያሰኝ አድርጎ ማቅረብ ማለት ነው።
ቃሉ ለእኛም ክርስትና የእሑድ አምልኮ ብቻ ሳይሆን የየዕለት የሕይወት ዘይቤ መሆኑን ጥብቅ አደራ ይሰጠናል። አካላችንን ለዓለማዊ ርኩሰት፣ ለዝሙት፣ ለስካር ወይም ለክፋት አሳልፈን እንዳንሰጥ ያስጠነቅቀናል። በሥራ ገበታችን፣ በትዳራችን እና በማኅበራዊ ሕይወታችን ሁሉ የምናደርገው እንቅስቃሴ እግዚአብሔርን የሚያከብር ሕያው መሥዋዕት መሆን እንዳለበት ያሳስበናል። አምልኮታችን የሚለካው በቤተ ክርስቲያን በሚኖረን ዝማሬ ብቻ ሳይሆን፣ በውጭው ዓለም አካላችንን በቅድስና በመጠበቃችን ጭምር ነው።
በማጠቃለያም፣ ሕያው መሥዋዕት መሆን ማለት ራስን ለእግዚአብሔር ፍጹም አሳልፎ መስጠት ነው። "እውነተኛ አምልኮ የሚጀምረው ራስን በመሠዊያው ላይ በመተው ነው" እንደሚባለው፣ ለታላቁ አምላካችን ያለንን ፍቅርና ምስጋና፣ በሕይወት ዘመናችን ሁሉ በቅድስናና በመታዘዝ እየተመላለስን በተግባር ልናሳየው ይገባናል።