የእግዚአብሔር ቃል “ትንቢትም ቢሆን ይሻራል፤ ልሳኖችም ቢሆኑ ይቀራሉ፤ ዕውቀትም ቢሆን ይሻራል” በማለት ስለ መንፈሳዊ ስጦታዎች ጊዜያዊነት ያስተምረናል (1 ቆሮንቶስ 13፡8)። “ልሳኖች ይቀራሉ” ወይንም ያቆማሉ የሚለው ቃል፣ ይህ መንፈሳዊ ስጦታ የተሰጠበት ዓላማና ጊዜ ሲጠናቀቅ በተፈጥሯዊ መንገድ ቆሞ አገልግሎቱን እንደሚያበቃ የሚያሳይ መለኮታዊ እውነት ነው።
በታሪካዊው አውድ የቆሮንቶስ ምእመናን ልሳንን መናገርን እንደ ከፍተኛው የመንፈሳዊነት መለኪያ አድርገው ወስደውት ነበር። በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ሁሉም በልሳን ለመናገር ይሽቀዳደም ስለነበር ሥርዓት አልበኝነት ተፈጥሮ ነበር። ጳውሎስ ይህንን የተዛባ አመለካከት ለማስተካከል ልሳኖች ጊዜያዊ መሣሪያዎች እንጂ እንደ ፍቅር ዘላለማዊ አለመሆናቸውን እና አንድ ቀን ሙሉ በሙሉ እንደሚያቆሙ በማስጠንቀቅ አቋማቸውን አስተካከለ።
ከሥነ መለኮት አንጻር መንፈሳዊ ስጦታዎች በተለይም ልሳንና ትንቢት ለቤተ ክርስቲያን ግንባታ የተሰጡ ጊዜያዊ ድጋፎች ናቸው። ጌታ ፊት ለፊት በሚገለጥበት በዚያ ፍጹም በሆነው ጊዜ፣ ሰዎች ከእግዚአብሔር ጋር በቀጥታ ስለሚገናኙ በልሳን መጸለይም ሆነ ትንቢት መናገር አያስፈልግም (ራእይ 21፡3)። ልሳን በምድር ላይ ያለን ውስንነት የሚሞላ የጸጋ ስጦታ እንጂ የሰማይ ቋንቋ መጨረሻ አይደለም።
እዚህ ላይ የሚታየው መንፈሳዊ ውጥረት አማኞች ስጦታውን ከሰጠው ጌታ ይልቅ በስጦታው ላይ ያላቸውን ትኩረት ማብዛታቸው ነው። ስጦታዎች ቤትን ለመገንባት እንደሚያገለግል ጊዜያዊ የእንጨት ድጋፍ ናቸው፤ ቤቱ ተሠርቶ ሲያልቅ ድጋፉ ይነሳል። ልሳንም የእግዚአብሔር ማኅደር የሆነችው ቤተ ክርስቲያን ፍጹም ደረጃ ላይ ስትደርስ አገልግሎቱ ያበቃል።
ቃሉ ለእኛም መንፈሳዊ ስጦታዎችን በአግባቡ እንድንጠቀም እና ከስጦታው በላይ ፍቅርን እንድናስቀድም ጥብቅ መመሪያ ይሰጠናል። በስጦታዎቻችን መኩራራት ትተን፣ እነዚህ ስጦታዎች ወንድሞቻችንን ለማነጽ በተሰጡን አጭር ጊዜ ውስጥ በጥበብ እና በትሕትና ልንገለገልባቸው ይገባል።
ስጦታ ያልፋል፣ ፍቅር ግን ይኖራል። “ልሳን እግዚአብሔርን በምድር ላይ የምናናግርበት ስጦታ ሲሆን፣ ፍቅር ግን በሰማይ ከእርሱ ጋር የምንኖርበት ዘላለማዊ ማንነት ነው” እንደሚባለው ጊዜያዊውን ሳይሆን ዘላለማዊውን አጥብቀን ልንይዝ ይገባል።