ቅዱስ ቃሉ ስለ ዘመኑ ፍጻሜ ሲያስተምር "ሌሊቱ አልፎአል ቀኑም ቀርቦአል፤ እንግዲህ የጨለማውን ሥራ አውጥተን የብርሃንን ጋሻ ጦር እንልበስ" ይለናል (ሮሜ 13:12)። እዚህ ላይ "ሌሊቱ" የሚለው ቃል የሰው ልጅ በኃጢአት፣ በድንቁርናና በክፋት ውስጥ የሚመላለስበትን የአሁኑን የጨለማ ዘመን የሚያመለክት ሲሆን፣ "ቀኑ" ደግሞ የክርስቶስን ዳግም ምጽዓት፣ የጽድቅን መንግሥት መገለጥና ፍጹሙን የድነት ጊዜ ያሳያል።
በታሪካዊና በባህላዊ አውድ፣ በሮም ግዛት ውስጥ ሌሊት የሥርዓት አልበኝነት፣ የስካርና ልዩ ልዩ ርኩሰት የሚፈጸምበት ጊዜ ነበር። ሐዋርያው ጳውሎስ ይህንን የተፈጥሮ ጊዜ እንደ ዘይቤ በመጠቀም፣ የዓለም የኃጢአት ሥርዓት ሊያበቃ መሆኑንና አዲሱ የእግዚአብሔር መንግሥት ንጋት መቃረቡን ለክርስቲያኖች አበሰረ። ይህ ንጋት አማኞች ከእንቅልፋቸው ነቅተው ለመንፈሳዊ ተጋድሎ ራሳቸውን እንዲያዘጋጁ የሚያደርግ የነቃ የጥበቃ ጊዜ ነው።
ይህንን የዘመን ንጽጽር መጽሐፍ ቅዱስ በሌሎች ክፍሎችም አጠናክሮ ያቀርበዋል። ሁላችሁ የብርሃን ልጆች የቀንም ልጆች ናችሁና፤ ከሌሊት ወይም ከጨለማ አይደለንም በማለት ቃሉ ይነግረናል (1 ተሰሎንቄ 5:5)። የክርስቶስ ተከታዮች ምንም እንኳ በጨለማው ዓለም ውስጥ ቢኖሩም፣ ማንነታቸው ግን ከሚመጣው የብርሃን ቀን ጋር የተቆራኘ መሆኑን ያረጋግጣል።
የዚህ ጉዳይ ጥልቅ ውጥረት የሚፈጠረው አማኞች አሁንም ሌሊት በሆነው የኃጢአት ዓለም ውስጥ እየኖሩ፣ ነገር ግን ቀኑ እንደደረሰ አድርገው በቅድስና ለመመላለስ በሚያደርጉት የዕለት ተዕለት ትግል ላይ ነው። ጨለማው የራሱን ሥራ እንዲሰሩ ሲጋብዛቸው፣ ብርሃኑ ደግሞ የጽድቅን የጦር ዕቃ ለብሰው እንዲጋደሉ ግዴታ ይጥልባቸዋል። ይህ በሁለት ዓለማት መካከል ያለ የቅድስና ውጊያ ነው።
ቃሉ ለእኛም ከመንፈሳዊ እንቅልፍ እንድንነቃና ጊዜው እያለቀ መሆኑን እንድናስተውል ያደርገናል። በዓለም ላይ ያለው ክፋት የቱንም ያህል ቢበረታ፣ የጨለማው ዘመን አብቅቶ የክርስቶስ የክብር ቀን መቃረቡን በማሰብ በንቃትና በቅድስና እንድንጠባበቅ ጥብቅ ማሳሰቢያ ይሰጠናል።
በመጨረሻም፣ የክርስቶስ መምጣት የጨለማው ማብቂያ ነው። "ሌሊቱ በረዘመና በጠቆረ ቁጥር፣ የንጋቱ ብርሃን መቃረብ ይበልጥ እርግጠኛ ይሆናል" በሚለው ተስፋ ታምነን፣ የብርሃንን ጋሻ ጦር ለብሰን ዘወትር በንቃት ልንመላለስ ይገባናል።