ሐዋርያው ጳውሎስ "ባሪያዎች ሆይ፣ ሰውን ደስ እንደሚያሰኙ ለታይታ የምትገዙ ሳትሆኑ፣ ጌታን እየፈራችሁ በልባችሁ ቅንነት በሥጋ ጌቶቻችሁ ለሆኑት በሁሉ ታዘዙ" በማለት የሥራ ሥነ ምግባርን ያስተምራል (ቈላስይስ 3፥22)። "ለታይታ" ወይም "በዐይን አገልጋይነት" ማለት፣ አሰሪው ሲያይ ወይም ሲቆጣጠር ብቻ መሥራት እና በሌለበት ጊዜ ሥራን ማጓደል ማለት ነው።
ታሪካዊ እና ባህላዊ ዳራውን ስንመረምር፣ በሮማውያን ሥልጣኔ ውስጥ በሚሊዮን የሚቆጠሩ ባሪያዎች ነበሩ። አብዛኛዎቹ የጉልበት ሠራተኞች ተገደው ስለሚሠሩ፣ ጌቶቻቸው በሚያዩአቸው ጊዜ ብቻ የማስመሰል ሥራ ይሠሩ ነበር። ጳውሎስ ይህንን የማስመሰል ባህል አውግዞ፣ ክርስቲያን ሠራተኞች የሕግ አስገዳጅነት ሳይኖርባቸው በውስጣዊ ሥነ ምግባር እና በታማኝነት እንዲሠሩ አዘዘ።
የነገረ መለኮት እውነት እንደሚያስረዳው፣ ክርስቲያን የሚሠራው ለማንኛውም ምድራዊ አሰሪ ብቻ ሳይሆን፣ ሁሉን ለሚያየው ለእግዚአብሔር ነው። "በልብ ቅንነት" መሥራት ማለት ማታለል የሌለበት፣ እውነተኛ እና ንጹህ የሆነ የሥራ ተነሳሽነት መኖር ማለት ነው። ይህም ሰውን ሳይሆን እግዚአብሔርን በመፍራት እና እርሱን በማክበር ላይ የተመሠረተ ፍጹም የሆነ የሕይወት መርህ ነው።
እውነተኛ ክርስቲያናዊ የሥራ ሥነ ምግባር በሰው ፊት እና ከሰው ጀርባ አንድ ዓይነት ነው። የሰው ዐይን ሊታለል ይችላል፣ የእግዚአብሔር ዐይን ግን ሁሉን ይመለከታል። ሠራተኛው ጌታው ባይኖርም እንኳ ሥራውን በትጋት ሲያከናውን፣ ያ ተግባሩ በቀጥታ ለእግዚአብሔር የሚቀርብ የአምልኮ መሥዋዕት ይሆናል። ይህ አመለካከት ምድራዊ ሥራን ወደ ሰማያዊ አገልግሎት ከፍ ያደርገዋል።
ቃሉ ለእኛም በሥራ ቦታችን እና በተሰማራንበት ሙያ ሁሉ ታማኝ እንድንሆን ታላቅ ኃላፊነት ይጥልብናል። አለቃችን በሌለበት ሰዓት ጊዜ ማባከን፣ የሥራ ንብረትን ያለአግባብ መጠቀም ወይም ሥራን ማጓደል ክርስቲያናዊ ሥነ ምግባር አይደለም። በመንግሥትም ሆነ በግል መሥሪያ ቤት ስንሠራ፣ እውነተኛው ተቆጣጣሪያችን ጌታ መሆኑን ማሰብ አለብን።
በማጠቃለያ፣ ታማኝነት በመታየት ላይ የተመሠረተ አይደለም። ቃሉ "የእግዚአብሔርን ፈቃድ ከልብ እንደሚያደርጉ እንደ ክርስቶስ ባሪያዎች እንጂ ሰውን ደስ እንደሚያሰኙ ለታይታ አትገዙ" በማለት እንደሚያስተምረው፣ የምንሠራው በሰው ዘንድ ለመመስገን ሳይሆን በጌታ ፊት ሞገስን ለማግኘት ነው (ኤፌሶን 6፥6)።