ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ ትንሣኤው ቅጽበት ሲገልጽ "መለከት ይነፋልና ሙታንም የማይበሰብሱ ሆነው ይነሣሉ እኛም እንለወጣለን" በማለት ታላቅ ተስፋን ያውጃል (1 ቆሮንቶስ 15:52)። "እንለወጣለን" የሚለው ቃል ይህ አሁን ያለን አሮጌ፣ ሟችና አፈር የሆነ ሥጋችን በአንድ ቅጽበት ወደማይሞት፣ ወደማይበሰብስና ወደ ክቡር ሰማያዊ አካልነት በፍጹም መለኮታዊ ኃይል መሸጋገሩን ያመለክታል።
በነገረ መለኮታዊ አውድ፣ ወደ እግዚአብሔር መንግሥት ለመግባት ሥጋና ደም አይወርሱም (ቁጥር 50)። አሁን ያለን የተፈጥሮ አካል የሰማይን ክብር መሸከም አይችልም። ስለዚህ ጌታ ሲመጣ በሕይወት ያሉ አማኞች ሳይሞቱ አካላቸው ወደ ትንሣኤ አካል ይቀየራል፤ የሞቱትም በአዲስ አካል ይነሳሉ። ይህ ለውጥ ከውስጥ ወደ ውጭ የሚደረግ የባሕርይና የአካል ፍጹም መታደስ ነው።
ይህንን የክብር ለውጥ መጽሐፍ ቅዱስ በሌሎች ክፍሎችም አጠናክሮ ያቀርበዋል። ወዳጆች ሆይ፣ አሁን የእግዚአብሔር ልጆች ነን፣ ምንም እንደምንሆን ገና አልተገለጠም። ዳሩ ግን ቢገለጥ እርሱ እንዳለ እናየዋለንና እርሱን እንድንመስል እናውቃለን ብሎ ቃሉ ይነግረናል (1 ዮሐንስ 3:2)። የክርስቶስን የትንሣኤ አካል መምሰል የድነታችን የመጨረሻውና የከበረው ምዕራፍ ነው።
የዚህ ቃል ጥልቅ ውጥረት የሰው ልጅ አእምሮ ይህንን ቅጽበታዊና ፍጹም ለውጥ ለመረዳት በሚያደርገው ትግል ላይ ነው። አፈር ሆኖ የበሰበሰ አጥንት፣ ወይም በእሳት የተቃጠለ አካል እንዴት በአንድ ቅጽበት ክቡር አካል ሆኖ ይለወጣል? የሚለው ጥያቄ ሰብዓዊ ሎጂክን ይፈትናል። ነገር ግን እግዚአብሔር ዓለምን ከምንም በቃሉ እንደፈጠረ ሁሉ፣ ይህ ለውጥም በሁሉን ቻይነቱ የሚከናወን ታላቅ ተአምር ነው።
ቃሉ ለእኛም በምድራዊ አካላችን ምክንያት ለሚመጣብን ማንኛውም ድካምና ሕመም ተስፋ እንዳንቆርጥ ያደርገናል። በአሁኑ ጊዜ በመስታወት የምናየው እያረጀ የሚሄደውን አካላችንን ቢሆንም፣ በእምነት ግን መበስበስን የማይለብሰውን ያንን ክቡር አካል እያየን የድል አድራጊነትን ኑሮ እንድንኖር ኃላፊነት ይሰጠናል።
በማጠቃለያው፣ መለወጥ የሰማይ ዜግነት ማረጋገጫ ነው። "በአዳም ውድቀት የለበስነው የሞትና የድካም ልብስ በአንድ ቅጽበት ተገፎ፣ የክርስቶስን የትንሣኤ ክብር ስንለብስ እውነተኛው የሕይወት ንጋት ይጀምራል" በሚለው ተስፋ ጸንተን፣ ያንን ታላቅ የለውጥ ቀን ዘወትር ልንናፍቀው ይገባናል።