“ስለዚህ በክፉው ቀን ለመቃወም፣ ሁሉንም ፈጽማችሁ ለመቆም እንድትችሉ የእግዚአብሔርን ዕቃ ጦር ሁሉ አንሡ” በማለት ጳውሎስ የመንፈሳዊ ውጊያውን ዋነኛ ግብ ያሳያል (ኤፌሶን 6፥13)። “ሁሉንም ፈጽማችሁ ለመቆም” ማለት፣ ጦርነቱ እጅግ የከፋና ፈታኝ ቢሆንም፣ የእግዚአብሔርን ጸጋና ትጥቅ ተጠቅሞ ጠላትን ከተቃወሙ በኋላ፣ ሳይሸነፉ፣ ወደ ኋላ ሳያፈገፍጉና ሳይወድቁ ቦታን ጠብቆ በድል አድራጊነት መገኘት ማለት ነው።
በታሪካዊ የሮማውያን የጦር ሜዳ ስልት፣ የአንድ ወታደር ዋነኛ ስኬት የሚለካው ጠላትን በማባረሩ ብቻ ሳይሆን፣ ውጊያው ሲያበቃ የቆመበትን መስመር አሳልፎ ባለመስጠቱ ነበር። ጠላት ማዕበል ሆኖ ሲመጣ ወታደሩ ቦታውን ለቆ ከሸሸ ጦርነቱ ተሸነፈ ማለት ነው። ስለዚህ “መቆም” የሚለው ቃል በውጊያው መጨረሻ ላይ የድል አክሊልን ደፍቶ፣ ሕያው ሆኖ በጦር ሜዳው ላይ መገኘትን የሚያመለክት ወታደራዊ ቃል ነው።
በሥነ-መለኮት ደረጃ፣ ክርስቲያኖች የሚዋጉት ድል ለማግኘት ሳይሆን፣ ክርስቶስ በመስቀል ላይ ባገኘው ድል ላይ ሆነው ያንን ድል ለማስጠበቅ ነው። ዲያብሎስ አማኞችን ከእምነታቸው፣ ከቅድስናቸውና ከተስፋቸው መሠረት ላይ ሊያናውጣቸው ይጥራል። ሁሉንም ፈጽሞ መቆም ማለት ግን፣ ፈተናው ሲያልፍ፣ መከራው ሲያበቃ፣ እምነትን ሳይክዱና ጸጋውን ሳይጥሉ በክርስቶስ አለት ላይ ጸንቶ መገኘት ማለት ነው።
የዚህ ቃል ውጥረት በጦርነቱ ብርቱነትና በሰው ልጅ መታከት ላይ ይንጸባረቃል። “ክፉው ቀን” የተባለው የፈተናና የመከራ ጊዜ ሲረዝም፣ ተስፋ መቁረጥና ውጊያውን አቁሞ እጅ መስጠት ለሥጋችን ይቀላል። ነገር ግን ቃሉ የሚያሳስበን ሁሉንም ፈጽመን እስከ መጨረሻው እንድንጸና ነው። “ባንዝልም በጊዜው እናጭዳለንና መልካም ሥራን ከመሥራት አንታክት” ተብሎ እንደተጻፈው፣ ጽናት እጅግ አስፈላጊ ነው (ገላትያ 6፥9)።
ቃሉ ለእኛም በሕይወት ማዕበል ውስጥ ጸንተን እንድንቆም ታላቅ ማበረታቻ ይሰጠናል። ፈተናዎች ሲደራረቡ፣ በሽታ ሲመጣ ወይም የኢኮኖሚ ችግር ሲገጥመን፣ ዋናው ቁም ነገር ፈተናውን ማምለጥ ብቻ ሳይሆን፣ ከፈተናው በኋላ እምነታችንን ጠብቀን መቆማችን ነው። ክርስትና የጽናት ሩጫ በመሆኑ፣ በመንፈስ ቅዱስ ኃይል የቆምንበትን መንፈሳዊ ስፍራ አሳልፈን መስጠት የለብንም።
በማጠቃለያው፣ መንፈሳዊ ድል የሚረጋገጠው በመጽናት ነው። “እስከ መጨረሻ የሚጸና ግን እርሱ ይድናል” በማለት ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ እንደተናገረው፣ የኃጢአትንና የዲያብሎስን ውጊያ ሁሉ ተቋቁመን፣ በመጨረሻው ቀን በጌታ ፊት በክብር ለመቆም ዘወትር ትጥቃችንን ማጥበቅ አለብን (ማቴዎስ 24፥13)።