ያዕቆብ ስለ ጸሎትና እምነት ሲያስተምር "ሁለት ሐሳብ ያለው ሰው በመንገዱ ሁሉ ይወላውላል" በማለት ጥልቅ መንፈሳዊ ችግርን ያጋልጣል (ያዕቆብ 1፡8)። "ሁለት ሐሳብ ያለው" የሚለው ቃል በግሪክኛው ቋንቋ ቀጥተኛ ትርጉሙ "ሁለት ነፍስ ያለው" ማለት ነው። ይህ የሚያመለክተው በአንድ በኩል እግዚአብሔርን ለማመንና ለመታዘዝ የሚፈልግ፣ በሌላ በኩል ደግሞ የዓለምን መንገድና የራሱን ጥበብ አጥብቆ የያዘ ሰውን ነው።
በባሕላዊና ታሪካዊ አውድ፣ አይሁዳውያን እግዚአብሔርን በፍጹም ልብ፣ በፍጹም ነፍስና በፍጹም ኃይል መውደድ እንዳለባቸው ከሕጻንነታቸው ጀምሮ ይማራሉ (ዘዳግም 6፡5)። ሁለት ሐሳብ መያዝ ማለት ይህንን ቃል ኪዳን ማፍረስና ታማኝነትን ማጓደል ነው። እንዲህ ዓይነቱ ሰው ልክ እንደ እስራኤላውያን በኤልያስ ዘመን በእግዚአብሔርና በበኣል መካከል እንደሚያነክሱት ዓይነት ነው (1ኛ ነገሥት 18፡21)።
በነገረ መለኮት ደረጃ፣ በሁለት ሐሳብ ማወላወል የእምነት ተቃራኒ ነው። እምነት በእግዚአብሔር ቃል ላይ ያለ ምንም ጥርጥር መደገፍን ሲጠይቅ፣ ማወላወል ግን የእግዚአብሔርን ታማኝነት ጥያቄ ውስጥ ያስገባል። ለዚህም ነው ያዕቆብ በምዕራፍ 4፡8 ላይ "እናንተ ኃጢአተኞች፥ እጆቻችሁን አንጹ፤ እናንተ ሁለት ሐሳብ ያላችሁ፥ ልባችሁን አጥሩ" በማለት ወደ ንስሐ የሚጠራቸው። የተከፋፈለ ልብ በእግዚአብሔር ፊት እንደ ርኩሰት ይቆጠራል።
የሰው ልጅ በተፈጥሮው ሁሉን ነገር በእጁ ለማድረግ ይፈልጋል። እግዚአብሔርን እያመለከ የዓለምንም ደስታና ዋስትና ማጣት አይፈልግም። ነገር ግን ይህ ውስጣዊ መከፋፈል መንፈሳዊ አለመረጋጋትን ያመጣል። በነፋስ እንደሚገፋ የባሕር ማዕበል፣ ሁለት ሐሳብ ያለው ሰው በችግር ጊዜ ጽኑ አቋም አይኖረውም። ጸሎቱም መልስ አያገኝም፣ ምክንያቱም እግዚአብሔር የሚፈልገው ያልተከፋፈለና ሙሉ በሙሉ የተሰጠ ልብን ነውና።
የመንፈሳዊ ሕይወት ስኬት የሚጀምረው ልብን በማንጻትና ሐሳብን አንድ በማድረግ ነው። እግዚአብሔር ታማኝና ሁሉን ቻይ መሆኑን አምነን፣ ፈቃዳችንን ሙሉ በሙሉ ለእርሱ ስናስገዛ ያ ማወላወል ያበቃል። በክርስትና ጉዞ ውስጥ አንድ እግርን በዓለም፣ አንድ እግርን ደግሞ በእግዚአብሔር መንግሥት አድርጎ መጓዝ አይቻልም፤ ምክንያቱም ማንም ለሁለት ጌቶች መገዛት አይችልም።
ቃሉ ለእኛም በሕይወታችን ውስጥ ያለውን የተከፋፈለ ሐሳብ አስወግደን ሙሉ በሙሉ በጌታ ላይ እንድንደገፍ ያሳስበናል፤ የእምነታችን ጽናትም በሚከፈል ልብ ላይ የተመሠረተ መሆኑን ያስተምረናል። "በፍጹም ልብህ በእግዚአብሔር ታመን፥ በራስህም ማስተዋል አትደገፍ" እንደሚለው ቃሉ (ምሳሌ 3፡5)፣ እኛም ሐሳባችንን ሰብስበን በእርሱ ብቻ ልንታመን ይገባናል።