"እርሱም መልሶ፦ ለዘሩባቤል የተባለው የእግዚአብሔር ቃል ይህ ነው፦ በመንፈሴ እንጂ በኃይልና በብርታት አይደለም ይላል የሠራዊት ጌታ እግዚአብሔር" (ዘካርያስ 4፥6)። ይህ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል እግዚአብሔር ለሥራው መከናወን የሚተማመነው በሰው ልጅ ሥጋዊ ጉልበት ላይ ሳይሆን በመለኮታዊው መንፈስ ቅዱስ ላይ መሆኑን የሚያውጅ ማዕከላዊ እውነት ነው። በዕብራይስጡ "ኃይል" (ኻዪል) የሚለው ቃል ወታደራዊ ብቃትን ወይም የጦር ሠራዊት ብዛትን ሲያመለክት፣ "ብርታት" (ኮዋሕ) ደግሞ የሰውን ግላዊ የአካል ጥንካሬ ወይም ኢኮኖሚያዊ አቅም ይወክላል። እግዚአብሔር እነዚህ ውጫዊ ኃይሎች መለኮታዊ ዓላማን ማሳካት እንደማይችሉ ግልጽ አድርጓል።
ታሪካዊውን ሁኔታ ስንመረምር፣ የእስራኤል መሪ የነበረው ዘሩባቤል የፈረሰውን የኢየሩሳሌምን ቤተ መቅደስ ዳግም የመገንባት እጅግ ከባድ ኃላፊነት ተጥሎበት ነበር። በወቅቱ ሕዝቡ ጥቂትና ደካማ ሲሆን፣ ዙሪያቸውን የከበቧቸው ጠላቶች ደግሞ በፖለቲካም ሆነ በወታደራዊ ኃይል የበለጡ ነበሩ። ዘሩባቤል የተራራ ያህል የገዘፈ ችግር ከፊቱ ተደቅኖበት ነበር (ዘካርያስ 4፥7)። ተስፋ አስቆራጭ በሆነው በዚህ ሁኔታ ውስጥ፣ እግዚአብሔር የላከለት መልእክት የቤተ መቅደሱ ግንባታ በሰው ብልኃት ወይም በፋርስ ንጉሥ የጦር ኃይል ሳይሆን በእግዚአብሔር መንፈስ አሠራር እንደሚጠናቀቅ የሚያረጋግጥ ነበር።
በሥነ መለኮት አውድ፣ ይህ ቃል የእግዚአብሔርን ሉዓላዊነት እና የመንፈስ ቅዱስን የፈጠራ ኃይል ያጎላል። በራእዩ ላይ የሚታየው የወርቅ መቅረዝ ያለ ማቋረጥ ዘይት ከሚያፈሱት ሁለት የወይራ ዛፎች ጋር መገናኘቱ፣ የእግዚአብሔር መንፈስ ለሥራው የሚያስፈልገውን ኃይል ያለማቋረጥ እንደሚያቀርብ የሚያሳይ ነው። መንፈስ ቅዱስ የዓለምን ፈጠራ ያከናወነበት ኃይል እንደሆነ ሁሉ (ዘፍጥረት 1፥2)፣ የአዲሱን ቤተ መቅደስ ግንባታም ዳር የሚያደርሰው እርሱ ነው። ይህ መለኮታዊ ሕግ፣ የሥጋ ክንድ የእግዚአብሔርን አሠራር ሊተካ እንደማይችል ያትማል።
በዚህ ቃል ውስጥ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት በሰው ልጅ ጥገኝነት እና በሥጋዊ ትምክህት መካከል ነው። ብዙ ጊዜ ሰዎች ታላላቅ መንፈሳዊ ሥራዎችን ለማከናወን በገንዘባቸው፣ በትምህርታቸው፣ በዕውቀታቸው ወይም በማኅበራዊ ትስስራቸው ይተማመናሉ። ነገር ግን እግዚአብሔር የሰውን ትዕቢት በማፍረስ የራሱን ክብር ይገልጻል። ዘሩባቤል ፊት የነበረው ታላቅ ተራራ በሰው ኃይል ሊናድ አይችልም፤ ነገር ግን በእግዚአብሔር መንፈስ ኃይል ሲመታ ወደ ሜዳነት ይቀየራል።
የሰው ልጅ በተፈጥሮው የሚታየውን ነገር በማመን ይጽናናል። ቁሳዊ አቅማችን ሲዳከም ተስፋ ለመቁረጥ እንቸኩላለን። ነገር ግን ይህ ታሪክ የሚያስተምረን፣ እግዚአብሔር ደካማነትን ተጠቅሞ ታላቅ ሥራን የመሥራት ልምድ እንዳለው ነው። የገጠመን ችግር ምንም ያህል ትልቅ ቢሆን፣ የመንፈስ ቅዱስ ኃይል ከችግራችን እጅግ ይበልጣል። እግዚአብሔር ለሚጀምረው ሥራ ፍጻሜ ዋስትና የሚሆነው እርሱ ራሱ ነው።
ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች የአገልግሎታችንን እና የሕይወታችንን የስኬት ምንጭ በሚገባ እንድንገነዘብ ያሳስበናል። "የእግዚአብሔር ሥራ በእግዚአብሔር መንገድ ሲሠራ፣ የእግዚአብሔርን አቅርቦት በጭራሽ አያጣም" እንደሚባለው፣ በራሳችን ማስተዋል እና ጉልበት ከመታመን ይልቅ ፍጹም በሆነው በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ላይ ተደግፈን መንፈሳዊ ሩጫችንን ልንጨርስ ይገባል።