የዘካርያስ ምዕራፍ አሥራ አንድ ከቁጥር አሥራ ሁለት እስከ አሥራ ሦስት የመሲሕ ትንቢት ነውን?

"እኔም፦ በዓይናችሁ መልካም ቢሆን ዋጋዬን ስጡኝ፤ አለዚያም ተዉት አልኋቸው። ዋጋዬንም ሠላሳ ብር መዝነው ሰጡኝ። እግዚአብሔርም፦ የተገመትሁበትን ታላቁን ዋጋ ወደ ሸክላ ሠሪው ጣለው አለኝ" (ዘካርያስ 11፥12-13)። ይህ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል በግልጽ የመሲሑን መከራ እና ክህደት የሚያሳይ እጅግ ትክክለኛና ዝርዝር ትንቢት ነው። ዘካርያስ በመንፈስ ቅዱስ ተመርቶ የተናገረው ይህ ቃል፣ መሲሑ በእስራኤል ሕዝብ መሪዎች ዘንድ እንዴት እንደሚገመት፣ እንደሚናቅ እና በመጨረሻም በክህደት ተሽጦ ገንዘቡ ምን ላይ እንደሚውል በግልጽ አስቀምጦታል።

ታሪካዊውን እና ባህላዊውን ዳራ ስንመለከት፣ በብሉይ ኪዳን ሕግ መሠረት ሰላሳ ጥሬ ብር የአንድ ባሪያ የካሳ ዋጋ ነበር (ዘጸአት 21፥32)። አንድ በሬ የአንድን ሰው ባሪያ ቢወጋ፣ የበሬው ባለቤት ለባሪያው ጌታ ሰላሳ ብር ይከፍል ነበር። ዘካርያስ መልካም እረኛ ሆኖ ሳለ ዋጋውን ሲጠይቅ ሕዝቡ የሰጡት ይህንን የባሪያ ዋጋ ነበር። ይህ ድርጊት ሕዝቡ እና መሪዎቻቸው ለእግዚአብሔር እና ለመለኮታዊው እረኛ ያላቸውን ጥልቅ ንቀት ያሳያል። "የተገመትሁበትን ታላቁን ዋጋ" የሚለው አገላለጽም፣ ሕዝቡ የሰጡትን እጅግ አነስተኛ ዋጋ በምፀት የሚገልጽ ነው።

በሥነ መለኮት እና በሐዲስ ኪዳን አውድ፣ ይህ ትንቢት በቀጥታ በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ላይ ቃል በቃል ተፈጽሟል። ይሁዳ የአስቆሮቱ ክርስቶስን አሳልፎ ለመስጠት ከካህናት አለቆች ጋር የተዋዋለው በዚሁ በሰላሳ ጥሬ ብር ነበር (ማቴዎስ 26፥15)። ይሁዳ ቆየት ብሎ በተጸጸተ ጊዜ ብሩን በቤተ መቅደስ ውስጥ ወረወረው፤ ካህናቱም ያ ብር የደም ዋጋ ስለሆነ ብለው የሸክላ ሠሪውን መሬት ለባዕዳን መቃብር ገዙበት (ማቴዎስ 27፥3-10)። ይህ ትክክለኛ የትንቢት ፍጻሜ፣ ዘካርያስ ያየው ራእይ የኢየሱስን ሞት እና መሸጥ በመለኮታዊ ሕግ ያረጋገጠ መሆኑን ያሳያል።

በዚህ ትንቢት ውስጥ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት የዓለምን አዳኝ ዋጋ ማሳነስ ነው። እግዚአብሔር ልጁን ለዓለም ቤዛ አድርጎ ሲልክ፣ የሰው ልጅ ግን ፈጣሪውን እንደ አንድ ተራ ባሪያ ዋጋ ገመተው። እውነተኛው እረኛ ሊያድናቸው የመጣ ቢሆንም፣ የገዛ ወገኖቹ ግን አልተቀበሉትም (ዮሐንስ 1፥11)። ውጥረቱ የሚገለጠው መሲሑ ራሱን ለከዳተኛው እጅ አሳልፎ በመስጠቱ እና የሰውን ልጅ የኃጢአት ዕዳ በገዛ ደሙ በመክፈሉ ላይ ነው። የተናቀው እረኛ፣ በመጨረሻ የዓለም አዳኝ ሆነ።

በሰው ልጅ ታሪክ ውስጥ ክህደት እጅግ የሚያሳምም ገጠመኝ ነው። የገዛ ወዳጅ፣ አብሮ የነበረ ደቀ መዝሙር ፈጣሪውን በሰላሳ ብር መሸጡ የሰውን ልጅ ልብ ክፋት እና ራስ ወዳድነት ያሳያል። ነገር ግን እግዚአብሔር ይህንን የክፋት ሥራ እንኳ ለራሱ የማዳን ዓላማ ተጠቅሞበታል። የሰው ልጅ በክፋቱ የሰጠው የባሪያ ዋጋ፣ እግዚአብሔር ግን ያንን ለዓለም መቤዣ ታላቅ መሥዋዕት አደረገው።

ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች ለክርስቶስ የምንሰጠውን የልብ ዋጋ እንድንመረምር ያሳስበናል። ክርስቶስን ለምድራዊ ጥቅም ወይም ለኃጢአት ስንል ወደ ጎን ስንገፋ፣ እንደ ይሁዳ እያወረድነው መሆኑን መገንዘብ አለብን። "ኢየሱስ ክርስቶስ ዋጋው በብር እና በወርቅ የማይተመን የሕይወት ጌታ ነው፤ እኛም በልባችን ዙፋን ላይ ሙሉ ሥልጣን ልንሰጠው ይገባል" እንደሚባለው፣ ፈጣሪያችንን ከምንም ነገር በላይ ልናከብረው ይገባል።