"እነሆ፥ መልእክተኛዬን እልካለሁ፥ መንገዴንም በፊቴ ያስተካክላል" (ሚልክያስ 3፥1)። ይህ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል፣ የነቢዩን ማንነት እና ተልዕኮ በአንድ ላይ ጠቅልሎ የሚያሳይ አስደናቂ አገላለጽ ነው። ሚልክያስ በብሉይ ኪዳን ታሪክ ውስጥ እግዚአብሔር ለሕዝቡ የላከው የመጨረሻው ነቢይ ነው። ስሙ በዕብራይስጥ "መልእክተኛዬ" ማለት ሲሆን፣ የነቢዩ ሕይወት እና አገልግሎት ከስሙ ጋር ፍጹም የተዋሐደ ነበር። እርሱ ከመጥምቁ ዮሐንስ መነሣት በፊት፣ የብሉይ ኪዳን መጋረጃ ከመዘጋቱ አስቀድሞ የእግዚአብሔርን የመጨረሻ ማስጠንቀቂያ ያሰማ ታላቅ የእውነት አርበኛ ነው።
ታሪካዊውን ዳራ ስንመለከት፣ ሚልክያስ የኖረው የኢየሩሳሌም ቤተ መቅደስ ከተሠራ በኋላ፣ በነህምያ እና በዕዝራ ዘመን ውስጥ ነበር። ሕዝቡ በአካላዊ ሁኔታ ወደ ምድራቸው ቢመለሱም፣ በመንፈሳዊ ማንነታቸው ግን እጅግ ወድቀው ነበር። ካህናቱ በእግዚአብሔር መሠዊያ ላይ የታመመና የታወረ እንስሳ በማቅረብ አምልኮውን አረከሱ፣ ማኅበረሰቡም አስራት እና በኩራት ማውጣቱን አቆመ፣ ባሎችም የሕፃንነት ሚስቶቻቸውን በመፍታት አሕዛብን ያገቡ ነበር። ሚልክያስ የተነሣው ይህንን ሃይማኖታዊ እና ማኅበራዊ ብልሹነት ፊት ለፊት ለመፋለም ነው።
በሕግ እና በሥነ መለኮት አንፃር፣ ሚልክያስ የእግዚአብሔርን ቃል ኪዳን ቅድስና የሚያስጠብቅ መለኮታዊ ዓቃቤ ሕግ ሆኖ አገልግሏል። ትምህርቱን የሚያቀርበው ሰዎችን በሚያሳትፍ የክርክር ወይም የጥያቄና መልስ ዘዴ (ሶቅራጣዊ አቀራረብ) ነበር። ሕዝቡ በድፍረት "በምን አረከስንህ?" ብለው ሲጠይቁ፣ እርሱ ደግሞ በማያሻማ ሕጋዊ ማስረጃ በደላቸውን ዘርዝሮ ያቀርብላቸዋል። ሚልክያስ እግዚአብሔር መሥዋዕትን ብቻ ሳይሆን፣ ፍትሕን፣ የታማኝነትን ጋብቻን፣ እና ንጹሕ ልብን እንደሚፈልግ በሕግ ሚዛን ሞግቷል።
በዚህ ነቢይ ሕይወት ውስጥ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት፣ ብቻን ቆሞ ከጠቅላላው የሃይማኖት ሥርዓት ጋር መጋጨቱ ነው። ለአንድ ነቢይ እጅግ ከባዱ ፈተና ኃጢአተኛ ካህናትን እና የሃይማኖት መሪዎችን መገሠጽ ነው። ሚልክያስ ግን የካህናቱን ፊት ሳያፍር፣ "እናንተ ካህናት ሆይ፥ ከታላቁ ንጉሥ መሠዊያ ላይ ርኩስ እንጀራን ታቀርባላችሁ" ብሎ ሞገታቸው። የእግዚአብሔር መልእክተኛ መሆን ማለት፣ የሰዎችን ጭብጨባ መፈለግ ሳይሆን የሰማዩን አምላክ እውነት ያለ ማወላወል መናገር መሆኑን አሳይቷል።
የሰው ልጅ በተፈጥሮው የብዙኃኑን መንገድ መከተል ይወዳል። የሃይማኖት መሪዎች ሲሳሳቱ፣ ሕዝቡም አብሮ መሳሳቱ የተለመደ ነው። ነገር ግን ሚልክያስ ከብዙኃኑ ጋር አልተባበረም። የእርሱ ድፍረት እና ታማኝነት ዛሬም ድረስ በመጽሐፍ ቅዱስ ገጾች ላይ ጎልቶ ይታያል። በእርሱ አገልግሎት ምክንያት፣ እግዚአብሔርን የሚፈሩ ጥቂት ሰዎች ተነሥተው ንስሐ ገብተዋል፤ ስማቸውም በመታሰቢያ መጽሐፍ ተጽፏል (ሚልክያስ 3፥16)።
ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች ስለ እውነተኛ አገልጋይነት እና ድፍረት በሚገባ ያስተምረናል። ማኅበረሰባችን ኃጢአትን ሲላመድ፣ እኛ እንደ ሚልክያስ የእውነት ድምፅ መሆን አለብን። "እውነተኛ አገልጋይ የሰዎችን ጭብጨባ ሳይሆን፣ የላከውን ጌታ ፈቃድ እና እውነት ብቻ ይሻል" እንደሚባለው፣ ጌታችን በሰጠን አደራ ታምነን ቅድስናንና እውነትን ያለ ፍርሃት ልንመሰክር ይገባል።