ሐዋርያው ጴጥሮስ መልእክቱን ሲጽፍ "ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ እንዳመለከተኝ ማደሪያዬን የምተውበት ጊዜ እንደ ቀረበ አውቃለሁና" በማለት ይገልጻል (2ኛ ጴጥሮስ 1:14)። እዚህ ላይ "ማደሪያዬን የምተውበት" የሚለው ቃል፣ ሥጋዊ አካሉን ወይም ድንኳኑን ጥሎ የሚያልፍበትን የሞት ሰዓት የሚያመለክት ጥልቅ ዘይቤያዊ አገላለጽ ነው። ይህ ቃል መጽሐፉ የተጻፈው ሐዋርያው በሰማዕትነት ከማለፉ ጥቂት ቀደም ብሎ መሆኑን በግልጽ ያሳያል።
በታሪካዊ አውድ፣ ይህ ጊዜ የሮማው ቄሣር ኔሮ በክርስቲያኖች ላይ እጅግ አሰቃቂ ስደት ያወጀበት ዘመን ነበር። የታሪክ መዛግብት እንደሚያሳዩት፣ ጴጥሮስ በሮም ከተማ በግፍ የተገደለው በ67 ወይም 68 ዓ.ም. ገደማ ነው። ስለዚህ ይህ ሁለተኛ መልእክት የተጻፈው ከ65 እስከ 68 ዓ.ም. ባለው የጊዜ ክልል ውስጥ መሆኑን ምሁራን ይስማማሉ። ይህ ወቅት ለጥንቷ ቤተ ክርስቲያን እጅግ ፈታኝና በደም የተሞላ ጊዜ ነበረ።
የዚህ ዘመን ሥነ-መለኮታዊ ውጥረት የሚያጠነጥነው በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ሰርገው በገቡ የሐሰት አስተማሪዎች ላይ ነበር። ጴጥሮስ ሊሞት መሆኑን ስላወቀ፣ አማኞች ከሐሰተኛ አስተማሪዎች ርኩሰት ራሳቸውን እንዲጠብቁና (ምዕራፍ 2)፣ የጌታን ዳግም ምጽአት በሚያሾፉ ሰዎች እንዳይሰናከሉ (ምዕራፍ 3) ይህንን የኑዛዜና የማስጠንቀቂያ ደብዳቤ ጻፈላቸው። ጊዜው አጭር ስለነበር መልእክቱ እጅግ አንገብጋቢ ነበረ።
ይህንን ዘመን ለማረጋገጥ በመጽሐፉ ውስጥ የሚገኘው ሌላው ማስረጃ የጳውሎስ መልእክቶች ጉዳይ ነው። ጴጥሮስ የጳውሎስን ጽሑፎች ከሌሎች ቅዱሳን መጻሕፍት ጋር እኩል አድርጎ መጥቀሱ (2ኛ ጴጥሮስ 3:15-16)፣ የጳውሎስ መልእክቶች በዚያን ጊዜ በአብያተ ክርስቲያናት ዘንድ በስፋት ይነበቡና ይታወቁ እንደነበር ያረጋግጣል። ይህ ሁኔታ መጽሐፉ የተጻፈው በሐዋርያት ዘመን መገባደጃ ላይ መሆኑን ያጸናል።
ቃሉ ለእኛም ጊዜያችንን እንዴት መጠቀም እንዳለብን ታላቅ ማሳሰቢያ ይሰጠናል። ጴጥሮስ ሞቱ እንደቀረበ ሲያውቅ የተጨነቀው ስለ ራሱ ሕይወት ሳይሆን ስለ ቤተ ክርስቲያን ደህንነትና ስለ እውነት መጽናት ነበር። እኛም በምድር ላይ ያለን ጊዜ አጭር መሆኑን አውቀን፣ ከማለፋችን በፊት እውነትን ለትውልድ ማስተላለፍ አለብን።
የጻድቅ ሰው የመጨረሻ ቃል ለትውልድ የሚተርፍ ብርሃን ነው። "የእግዚአብሔር አገልጋይ የሕይወቱ ጀንበር ስትጠልቅ፣ የሚያወርሰው ሀብት የጸናውን የእውነት ቃል ነው" እንደሚባለው፣ እኛም በሕይወት ዘመናችን ሁሉ ቃሉን በማጽናት ለሚቀጥለው ትውልድ ጠንካራ መንፈሳዊ መሠረት ልንጥል ይገባል።