የፍቅርን መለኮታዊ ምንጭ ሐዋርያው ዮሐንስ ሲያብራራ፣ "ወዳጆች ሆይ፣ ፍቅር ከእግዚአብሔር ስለ ሆነ… እርስ በርሳችን እንዋደድ" (1 ዮሐንስ 4፡7) በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ አዋጅ ያወጣል። "ፍቅር ከእግዚአብሔር ነው" ማለት እውነተኛ፣ ንጹሕና መስዋዕትነት የሚከፍል ፍቅር የሰው ልጅ የራሱ ፈጠራ ወይም ስሜት ሳይሆን፣ ከእግዚአብሔር ባሕርይ የሚመነጭ፣ በእርሱ የሚጀመርና የእርሱ ማንነት መገለጫ የሆነ መለኮታዊ ስጦታ ነው ማለት ነው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ በጥንቱ የግሪክ ፍልስፍና ፍቅር በስሜት መሳሳብን፣ ጥቅም መለዋወጥን ወይም የወንድማማች ዝምድናን ብቻ የሚያሳይ ነበር። ሰዎች የሚዋደዱት በውጫዊ ውበት ወይም በሚያገኙት ጥቅም ልክ ነበር። ዮሐንስ ግን ይህንን የሰዎች አስተሳሰብ በመስበር፣ እውነተኛ ፍቅር ከዚህ የተለየ መሆኑን አሳየ። የእግዚአብሔር ፍቅር ቅድመ-ሁኔታ የሌለው፣ የማይገባንን የሚሰጥና የራሱን ጥቅም የማይፈልግ አጋፔ ፍቅር መሆኑን ለዓለም አስተዋወቀ።
በዚህ ሐሳብ ውስጥ ያለው ሥነ-መለኮታዊ ጥልቀት የእግዚአብሔርን ማንነት መረዳት ነው። ዮሐንስ በማስከተል "እግዚአብሔር ፍቅር ነውና" (1 ዮሐንስ 4፡8) ይላል። እግዚአብሔር ፍቅር አለው ብቻ ሳይሆን፣ ራሱ ፍቅር ነው። ፍቅር የእግዚአብሔር መሠረታዊ ባሕርይ በመሆኑ፣ ማንም ሰው ከእግዚአብሔር ውጪ እውነተኛውን ፍቅር ማግኘትም ሆነ መስጠት አይችልም። የጸሐይ ብርሃን ከፀሐይ እንደሚመነጭ ሁሉ፣ መንፈሳዊ ፍቅርም ከእግዚአብሔር ብቻ ይፈልቃል።
ስለዚህ የዚህ ፍቅር ተካፋይ መሆን የሚቻለው ዳግመኛ በመወለድ ብቻ ነው። "የሚወድ ሁሉ ከእግዚአብሔር ተወልዶአል እግዚአብሔርንም ያውቃል" እንደሚል፣ የሰው ልጅ በራሱ አቅም ጠላቱን መውደድ አይችልም። ነገር ግን በመንፈስ ቅዱስ አማካይነት የእግዚአብሔር ፍቅር በልባችን ሲፈስ (ሮሜ 5፡5)፣ እኛም እንደ እግዚአብሔር ሌሎችን ያለምንም ቅድመ-ሁኔታ መውደድ እንችላለን። ፍቅራችን የእግዚአብሔር ሕይወት በውስጣችን መኖሩን የሚያረጋግጥ ሕያው ማስረጃ ነው።
ቃሉ ለእኛም ስለ ፍቅር ያለንን ምድራዊ አመለካከት አርመን ወደ መለኮታዊው ከፍታ እንድንወጣ ጥሪ ያደርግልናል። በራስ ወዳድነት በተሞላው ዓለም ውስጥ ስንኖር፣ የፍቅራችን ምንጭ የሰዎች መልካምነት ሳይሆን በልባችን ያደረው የእግዚአብሔር አጋፔ ፍቅር መሆኑን አውቀን፣ ወንድሞቻችንን በንጹሕ ልብ ልንወድ ይገባናል።
"ወንዝ ከምንጩ እንደሚቀዳ ሁሉ፣ የእኛም የፍቅር ሕይወት መቅዳት ያለበት ፍቅር ራሱ ከሆነው ከእግዚአብሔር ልብ ነው፤" እንደሚባለው፣ የእግዚአብሔርን ፍቅር ያወቀ ልብ ለሌሎች የፍቅር ማከፋፈያ ቱቦ ከመሆን አያቋርጥም።