የፍቅርን ትሕትና በተመለከተ ቃሉ ሲያብራራ "ፍቅር አይመካም" በማለት ከራስ ከፍ ከፍ ማለት ያስጠነቅቀናል (1 ቆሮንቶስ 13:4)። "አይመካም" የሚለው ቃል ራስን አለማድነቅን፣ በሥራ፣ በገንዘብ ወይም በእውቀት ጉራ አለመንዛትን፣ እና የሌላውን ሰው ትኩረት ወደ ራስ ለመሳብ አለመሞከርን ያመለክታል። መመካት የውስጣዊ ባዶነትን በውጫዊ ጩኸት ለመሸፈን የሚደረግ ሥጋዊ ጥረት ነው።
በቆሮንቶስ ማኅበረሰብ ውስጥ ሰዎች ባላቸው የንግግር ችሎታ፣ በተቀበሉት መንፈሳዊ ስጦታና በሚከተሉት መሪ ስም መመካት የተለመደ ነበር። አንዳንዶች "እኛ ከሌላው እንበልጣለን" በማለት ራሳቸውን ከፍ ያደርጉ ነበር። ጳውሎስ ግን እውነተኛ ፍቅር ራሱን ለመግለጥና ለማሳየት እንደማይሯሯጥ፣ ይልቁንም በጸጥታና በትሕትና ሌሎችን እንደሚያገለግል በማስተማር የትምክህትን ግድግዳ አፈረሰ።
ይህንን የትምክህት ከንቱነት መጽሐፍ ቅዱስ አጥብቆ ይመክረዋል። ጠቢብ በጥበቡ አይመካ፣ ኃያልም በኃይሉ አይመካ፣ ባለ ጠጋም በባለ ጠግነቱ አይመካ፤ የሚመካ ግን… እኔ እግዚአብሔር መሆኔን በማወቁና በማስተዋሉ ይመካ ብሎ ቃሉ ይነግረናል (ኤርምያስ 9:23-24)። የክርስቲያን ብቸኛ ትምክህቱ ራሱን ከፍ ማድረግ ሳይሆን፣ የጌታን ጸጋ ማወጅ ብቻ መሆን አለበት።
የዚህ ጉዳይ ክብደትና ውጥረት ሥጋችን ዘወትር እውቅናንና ጭብጨባን በሚፈልግበት ሁኔታ ላይ ይታያል። አንድን በጎ ሥራ ስንሠራ ሰዎች እንዲያዩልንና እንዲያደንቁን እንፈልጋለን። ነገር ግን ፍቅር ይህንን የራስን ስም የማስጠራት ፍላጎት ሰቅሎ፣ ክብርን ሁሉ ለእግዚአብሔር፣ ጥቅሙን ደግሞ ለሰዎች በመስጠት ራስን ይሰውራል። መመካት ፍቅርን ያጠፋል።
ቃሉ ለእኛም ባለን ስጦታም ሆነ ምድራዊ ስኬት ራሳችንን ከፍ እንዳናደርግ ያሳስበናል። መንፈሳዊ ስጦታችን ወይም ያገኘነው በረከት የጸጋ ውጤት መሆኑን አውቀን፣ ከማንኛውም ዓይነት የጉራ ንግግርና ድርጊት ተቆጥበን በትሕትና እንድንመላለስ መመሪያ ይሰጠናል።
በማጠቃለያው፣ ትሕትና የፍቅር ጌጥ ነው። "በራሱ የሚመካ ባዶ ሣጥን እንደሚያስተጋባ ድምፅ ሲሆን፣ ፍቅር ግን ራሱን ደብቆ በዝምታ የሌሎችን ሕይወት የሚያለመልም የሕይወት ውኃ ነው" በሚለው እውነት ጸንተን፣ ትምክህታችንን ትተን በፍቅር ልናገለግል ይገባናል።