"ለእውነትም የሚበጅ ፍሬ አፍርታችሁ… ፍቅራችሁ በእውቀትና በማስተዋል ሁሉ ከፊት ይልቅ እጅግ እየበዛ እንዲሄድ ይህን እጸልያለሁ" (ፊልጵ 1፡9)። ይህ የሐዋርያው ጳውሎስ ጸሎት የክርስቲያናዊ ሕይወት መሠረት የሆነው ፍቅር፣ ስሜታዊና ጭፍን ሳይሆን፣ በመለኮታዊ እውቀትና ማስተዋል ላይ የተመሰረተ እንዲሆን የተደረገ ልመና ነው። "ማብዛት" የሚለው ቃል ውሃ ከወንዝ ዳርቻው ሞልቶ እንደሚፈስ፣ የክርስቶስ ፍቅር በአማኞች ሕይወት ውስጥ ሞልቶ ለሌሎች እንዲፈስ ያለውን መንፈሳዊ ምኞት ያሳያል።
በስነ ልቦናዊና ባህላዊ አውድ፣ የሰው ልጅ ተፈጥሯዊ ፍቅር አብዛኛውን ጊዜ በስሜት መነቃቃት፣ በጥቅም ወይም በግላዊ ቅርበት ላይ ብቻ የተመሰረተ ነው። እንዲህ አይነቱ ፍቅር በቀላሉ ይለዋወጣል፣ ይሰበራል፣ እንዲሁም እውነትን ከስህተት የመለየት አቅም የለውም። ጳውሎስ ለፊልጵስዩስ አማኞች የጸለየው ይህ አይነቱ ስሜታዊ ፍቅር እንዲበዛላቸው ሳይሆን፣ \’አጋፔ\’ በመባል የሚታወቀው እግዚአብሔራዊ ፍቅር ከትክክለኛ መንፈሳዊ እውቀት ጋር ተጣምሮ እንዲያድግ ነው።
ይህ የሥነ መለኮት ውጥረት በፍቅርና በእውነት መካከል ያለውን ወሳኝ ሚዛን ያሳያል። እውቀት የሌለው ፍቅር ሰውን ወደ ልልነትና ኃጢአትን ወደ ማለማመጥ ይመራል (ዓይነ ስውር ፍቅር ይሆናል)። በሌላ በኩል ደግሞ፣ ፍቅር የሌለው እውቀት ትዕቢተኛ፣ ፈራጅና ሰውን የሚያቆስል ይሆናል። ጳውሎስ የሚጸልየው ፍቅራቸው "በእውቀትና በማስተዋል ሁሉ" እንዲያድግ ነው። ይህ ማለት ሰዎችን በፍቅር መቀበል ሲገባቸው፣ ነገር ግን ትክክለኛውን ከስህተት የሚለዩበት ሞራላዊና መንፈሳዊ ብስለት እንዲኖራቸው ነው።
የዚህ እውቀት የተሞላበት ፍቅር ዋና አላማ፣ "የሚሻለውን ነገር ፈትናችሁ እንድትወዱ" (ቁጥር 10) ነው። አማኞች በህይወታቸው ጥሩ የሆነውን ብቻ ሳይሆን፣ እጅግ የላቀውንና እግዚአብሔርን የሚያስከብረውን ነገር መምረጥ የሚችሉት ፍቅራቸው በማስተዋል ሲመራ ብቻ ነው። ይህ ፍቅር እስከ ክርስቶስ ቀን ድረስ ያለ ነቀፋ እንድንኖር ያደርገናል።
ቃሉ ለእኛም የምናሳየው ክርስቲያናዊ ፍቅር በእግዚአብሔር ቃል ሚዛን የሚለካ መሆን እንዳለበት ያስተምረናል። ፍቅራችን ሰዎችን ለመጥቀም እንጂ የሐሰት ትምህርትን ወይም የሥጋ ስራን ለመሸፈን መዋል የለበትም። በመንፈሳዊ ማስተዋል የሚያድግ ፍቅር የቤተ ክርስቲያንን ጤንነት ይጠብቃል።
በማጠቃለያ ፍቅርና እውቀት የክርስቲያን ሕይወት ሁለት ክንፎች ናቸው። እነዚህ ተጣምረው ሲያድጉ የእግዚአብሔር ክብር ይገለጣል፤ "ነገር ግን እውነትን በፍቅር እየያዝን በነገር ሁሉ ወደ እርሱ ራስ ወደሚሆን ወደ ክርስቶስ እናድጋለን" (ኤፌ 4፡15)።