ጴጥሮስ በውኃ ላይ ከተራመደበት ታሪክ ምን እንማራለን?

"እርሱም፦ ና አለው። ጴጥሮስም ከታንኳይቱ ወርዶ ወደ ኢየሱስ ሊደርስ በውኃው ላይ ተራመደ" (ማቴዎስ 14:29) የሚለው ቃል፣ በክርስትና እምነት ውስጥ ከሚገኙት ታላላቅ የእምነት እና የድፍረት ማሳያዎች አንዱን በግልጽ ያሳያል። በዚህ ክፍል ውስጥ "ና" የሚለው የጌታ ቃል መለኮታዊ ጥሪን እና ስልጣንን ሲያመለክት፣ "በውኃው ላይ ተራመደ" የሚለው ደግሞ የተፈጥሮን ህግ በሚጻረር መልኩ በእግዚአብሔር ቃል ላይ ብቻ ተደግፎ መጓዝን ያሳያል። ይህ ታሪክ እምነት ማለት በሚታየው የተፈጥሮ ስርዓት ላይ ሳይሆን፣ የማይቻለውን በሚያደርገው አምላክ ላይ መታመንን በተግባር የሚያሳይ ህያው ምስክር ነው።

የዚህን ታሪክ ታሪካዊ እና መልክዓ ምድራዊ ዳራ በጥልቀት ስንመለከት፣ ክስተቱ የተፈጸመው በገሊላ ባህር ላይ ከሌሊቱ በአራተኛው ክፍል (ከሌሊቱ ዘጠኝ ሰዓት እስከ ንጋቱ አስራ ሁለት ሰዓት ባለው ጊዜ) መሆኑን እንረዳለን። ደቀ መዛሙርቱ በታንኳ ውስጥ ሳሉ ኃይለኛ ማዕበል እና ነፋስ አስጨንቋቸው ነበር፤ በዚህ የፍርሃት እና የሞት ስጋት ውስጥ እያሉ ኢየሱስ በባህሩ ላይ እየተራመደ ወደ እነርሱ መጣ (ማቴዎስ 14:25)። ይህ ሁኔታ በሰው ልጅ የተፈጥሮ ፍርሃት እና በእግዚአብሔር መለኮታዊ ህልውና መካከል ያለውን ከፍተኛ ውጥረት እና ፍጥጫ በጉልህ ያሳያል። ባህሩ የችግር እና የሞት ምሳሌ ሲሆን፣ ኢየሱስ ግን በዚያ ሁሉ ላይ ስልጣን ያለው የሁሉ ጌታ መሆኑን አረጋግጧል።

በዚህ የውጥረት መሃል የጴጥሮስ ጥያቄ ከፍተኛ መንፈሳዊ ክብደት አለው። "ጌታ ሆይ፥ አንተስ ከሆንህ በውኃው ላይ ወደ አንተ እንድመጣ እዘዘኝ" (ማቴዎስ 14:28) በማለት ጴጥሮስ ሲጠይቅ፣ እውነተኛ እምነት በሰው ደህንነት ላይ (በታንኳይቱ) ከመታመን ወጥቶ በእግዚአብሔር ቃል ላይ ብቻ ወደ መደገፍ የሚያደርገውን ሽግግር ያሳያል። ጴጥሮስ ከታንኳይቱ መውረዱ የእምነት እርምጃ ነበር፤ ምክንያቱም ቃሉን ከሰማ በኋላ ምቹ እና ደህንነቱ የተጠበቀ ነው ብሎ ካሰበው ስፍራ በመውጣት ራሱን ለአደጋ አጋልጦ ጌታን መታዘዙን አሳይቷል። ይህ ድርጊት እምነት ዝም ብሎ በልብ ውስጥ የሚቀመጥ ስሜት ሳይሆን፣ በእግዚአብሔር ቃል ላይ ተመስርቶ የሚወሰድ ደፋር የሕይወት እርምጃ መሆኑን ያስረዳል።

ይሁን እንጂ ጴጥሮስ በውኃው ላይ መራመድ ከጀመረ በኋላ ትኩረቱን ከክርስቶስ አንስቶ ወደ ማዕበሉ ሲያዞር መንፈሳዊ ውድቀት አጋጠመው። "የነፋሱን ኃይል አይቶ ፈራ፥ ሊሰጥምም በጀመረ ጊዜ፦ ጌታ ሆይ፥ አድነኝ ብሎ ጮኸ" (ማቴዎስ 14:30) የሚለው ቃል የሚያሳየው፣ የእምነታችን ትኩረት ከእግዚአብሔር ቃል ወደ ምድራዊ ችግሮች እና አስፈሪ ሁኔታዎች ሲቀየር እምነታችን እንደሚዳከም እና ፍርሃት እንደሚቆጣጠረን ነው። ጴጥሮስ መስጠም የጀመረው ማዕበሉ ስለበረታ ሳይሆን እምነቱ ስለጎደለ እና ትኩረቱ ስለተከፋፈለ ነበር። ነገር ግን በዚህ የድካም ጊዜም ቢሆን ጌታ ኢየሱስ ወዲያው እጁን ዘርግቶ በማውጣት የእግዚአብሔር ጸጋ ከሰው ልጅ ድካም በላይ መሆኑን በሚገባ አሳይቷል።

ሁላችንም በህይወታችን ጉዞ ውስጥ የሚያስፈሩ ማዕበሎች፣ በሽታ፣ የኢኮኖሚ ቀውስ ወይም ልዩ ልዩ ፈተናዎች ያጋጥሙናል። በነዚህ አስጨናቂ ጊዜያት እምነታችንን የሚፈትነው ትልቁ ነገር ትኩረታችንን የት ላይ እናደርጋለን የሚለው ነው። ጌታ በተጠራንበት መንገድ ላይ ስንጓዝ ዙሪያችንን የሚያናውጠውን ማዕበል ሳይሆን፣ ከማዕበሉ በላይ ጌታ የሆነውን ክርስቶስን ብቻ አተኩረን መመልከት ይኖርብናል። መውደቅ ወይም መድከም እንኳ ቢገጥመን፣ በፍጥነት ወደ ጌታ በመጮህ ማዳኑን መለማመድ እንደምንችል ይህ ታሪክ ያስተምረናል።

በማጠቃለያው፣ ጴጥሮስ በውኃ ላይ የተራመደበት ታሪክ የሰውን ልጅ የእምነት ከፍታ እና የጥርጣሬ ዝቅታ አጣምሮ የሚያሳይ ህያው መንፈሳዊ መስታወት ነው። እኛም ከምቾት ቀጠናችን ወጥተን በእግዚአብሔር ቃል ላይ ብቻ በመደገፍ ታላላቅ ነገሮችን ማድረግ የምንችለው፣ አይኖቻችንን በእርሱ ላይ ስናደርግ ብቻ ነው። ጌታችን በማዕበሉ መካከል እንኳን አብሮን እንዳለ አውቀን፣ ፍርሃትን ሁሉ በእምነት ልናሸንፍ ተጠርተናል። ሐዋርያው ጳውሎስ "የእምነታችንንም ራስና ፈጻሚውን ኢየሱስን ተመልክተን፥ በፊታችን ያለውን ሩጫ በትዕግሥት እንሩጥ" (ዕብራውያን 12:2) በማለት እንዳሳሰበን፣ በህይወታችን ማዕበል ሁሉ ትኩረታችንን በክርስቶስ ላይ ብቻ አድርገን የእምነት ጉዟችንን በድል ልንፈጽም ይገባል።