ሐዋርያው ጳውሎስ የሰውን ልጅ መንፈሳዊ አቅመ-ቢስነት ሲያጋልጥ፣ "የማደርገውን አላውቅምና፤ የምጠላውን ያን አደርጋለሁና እንጂ የምወደውን እርሱን አላደርገውምና" በማለት እጅግ አስገራሚ የሆነ የልብ እንባ ያፈሳል (ሮሜ 7:15)። ይህ አባባል የሚያሳየው አንድ አማኝ እግዚአብሔርን ለማስደሰት ጥልቅ ፍላጎት (ፈቃድ) እያለው፣ ነገር ግን ያንን በጎ ፈቃድ በተግባር ለመፈጸም በራሱ ጉልበት ሲሞክር የሚገጥመውን ታላቅ ብስጭትና ሽንፈት ነው። መልካሙን ማወቅና መልካሙን ማድረግ የተለያዩ ነገሮች መሆናቸውን በግልጽ ያሳያል።
በታሪካዊና ፍልስፍናዊ አውድ፣ በጥንቱ የግሪክ ፍልስፍና (በተለይም በሶቅራጥስ አስተምህሮ)፣ ሰው ኃጢአት የሚሠራው ባለማወቅ ነው፤ ትክክለኛውን ነገር ካወቀ ሁልጊዜ ያደርገዋል የሚል እምነት ነበረ። ጳውሎስ ግን ይህንን የሰውን ልጅ አእምሯዊ ትምክህት ሙሉ በሙሉ ያፈርሰዋል። ሕጉ ትክክለኛውን ነገር አሳውቆታል፣ ጳውሎስም ሕጉ ቅዱስ መሆኑን ተስማምቷል፤ ነገር ግን ያወቀውን በጎ ነገር ማድረግ አቅቶታል። ይህ የሚያሳየው የሰው ልጅ ችግር የዕውቀት እጥረት ሳይሆን፣ በሥጋው ውስጥ ያደረው የኃጢአት ኃይል (የአቅም ማጣት) መሆኑን ነው።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ ከዚህ ቃል የምንማረው ዋነኛው እውነት የሰው ልጅ ፈቃድ ከውድቀት በኋላ ምን ያህል እንደታሰረ ነው። ምንም እንኳ አዲስ ልደት የእግዚአብሔርን ሕግ የመውደድ ፍላጎት ቢሰጠንም፣ ያለ መንፈስ ቅዱስ ኃይል ያንን ፍላጎት ወደ ተግባር መለወጥ አንችልም። "ፈቃድ አለኝና፣ መልካሙን ግን ማድረግ የለኝም" (ሮሜ 7:18) ማለቱ፣ ክርስቲያን ቅድስናን በገዛ ኃይሉ፣ በሥርዓትና በሕግ አጠባበቅ ሊያመጣው ፈጽሞ እንደማይችል የሚያረጋግጥ ትልቅ የነገረ መለኮት መደምደሚያ ነው።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ትልቁ ውጥረት የተስፋ መቁረጥ ስሜት ነው። አንድ ሰው በራሱ ጥረት አምላኩን ለማስደሰት ታግሎ ሲወድቅ፣ ወደ ጥልቅ መንፈሳዊ ቁስለት ይገባል። ሆኖም ይህ ውድቀት እግዚአብሔር የፈቀደው አስፈላጊ ሂደት ነው። ሰው የራሱን ጽድቅና ጉልበት ሙሉ በሙሉ ተስፋ እስኪቆርጥ ድረስ፣ የክርስቶስን ጸጋ በሙላት መደገፍ አይችልም። "የምወደውን አላደርግም" የሚለው ጩኸት፣ ራስን ከማጽደቅ ወጥቶ 100% ወደ መዳን አዳኝነት (ወደ ክርስቶስ) የመሸሽ መነሻ ነው።
ቃሉ ለእኛም ስለ ትሕትናና ስለ ጥገኝነት ጥልቅ የሆነ ትምህርት ይሰጠናል። ብዙ ጊዜ በመንፈሳዊ ሕይወታችን በገዛ ኃይላችን ቃል እንገባለን፣ "ከእንግዲህ ይህን ኃጢአት አልሠራም" እንላለን፤ ነገር ግን መልሰን እንወድቃለን። ከዚህ የምንማረው ራሳችንን ማመን እንደሌለብን ነው። መልካም ማድረግ በፈለግን ቁጥር፣ በራሳችን አቅም ሳይሆን በመንፈስ ቅዱስ መሞላት እንዳለብን ማወቅ አለብን። ሮሜ 7 የሚያበቃው በሽንፈት ሳይሆን፣ በሮሜ 8 የመንፈስ ሕይወት አሸናፊነት ነው። ድካማችን ወደ ጌታ ኃይል ሊመራን ይገባል።
በማጠቃለያ፣ ጳውሎስ "የምወደውን አላደርገውም" ማለቱ የክርስቲያንን አቅመ-ቢስነትና የጸጋውን አስፈላጊነት ያሳያል። "ሰው የራሱን ድካም አውቆ እጁን ወደ ሰማይ እስካልዘረጋ ድረስ፣ የእግዚአብሔርን ታላቅ የድል ኃይል ሊለማመድ አይችልም" እንደሚባለው፣ መንፈሳዊ ስብራታችን የእግዚአብሔር ኃይል መገለጫ ነው። ከዚህ ቃል የምንማረው፣ የቅድስና ሕይወት የሚኖረው በሕግ ሳይሆን፣ አቅም በሚሰጠን በመንፈስ ቅዱስ ብቻ መሆኑን ነው።