ሐዋርያው ጳውሎስ ክርስቶስ ከሞት ከተነሳ በኋላ ራሱን ለማን ለማን እንዳሳየ በቅደም ተከተል ከዘረዘረ በኋላ፣ "ከሁሉ በኋላ እንደ ጭንጋፍ ለምሆን ለእኔ ደግሞ ታየኝ" በማለት እጅግ ትሑት የሆነ የሕይወት ምስክርነት ይሰጣል (1 ቆሮ 15:8)። "ጭንጋፍ" ወይም ያለ ጊዜው የተወለደ የሚለው ቃል በግሪኩ "ኤክትሮማ" ሲሆን፣ ትርጉሙም ተፈጥሯዊውን ጊዜ ሳይጠብቅ በድንገትና በኃይል የተወለደን፣ ወይም ያልዳበረን አካል ያመለክታል። ጳውሎስ ራሱን በዚህ ቃል የጠራው፣ የሐዋርያነት ጥሪው እንደሌሎቹ በተፈጥሯዊ ቆይታ ሳይሆን፣ በደማስቆ መንገድ ላይ በድንገትና በኃይል የተፈጸመ መሆኑን ለማሳየት ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ፣ የመጀመሪያዎቹ ዐሥራ ሁለቱ ሐዋርያት ከጌታ ጋር ሦስት ዓመት ተኩል ሙሉ አብረው በመብላት፣ በመጠጣትና በመማር መንፈሳዊ ልደታቸውን በቀስታ አዳብረው ነበር። ጳውሎስ ግን በዚህ ሂደት ውስጥ አላለፈም። እርሱ ቤተ ክርስቲያንን እያሳደደና እያጠፋ በነበረበት ሰዓት፣ ከክርስቶስ ዕርገት በኋላ፣ በድንገተኛ የሰማይ ብርሃን ተመቶ ነው የክርስቶስን ትንሣኤ ያየውና የተጠራው። ይህ አጠራሩ ልክ ጊዜውን ሳይጠብቅ በኃይል እንደተወለደ ሕፃን (ጭንጋፍ) ያልተለመደና ድንገተኛ መሆኑን ጳውሎስ ራሱ በግልጽ ይመሰክራል።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ ጳውሎስ ራሱን ጭንጋፍ ብሎ መጥራቱ ያለውን ጥልቅ የትሕትና መንፈስ ያሳያል። ጳውሎስ በቀጣዩ ቁጥር፣ "እኔ ከሐዋርያት ሁሉ የማንስ ነኝና፣ የእግዚአብሔርን ቤተ ክርስቲያን ስላሳደድሁ ሐዋርያ ተብዬ ልጠራ የማይገባኝ ነኝ" ይላል (1 ቆሮ 15:9)። ጳውሎስ የቱንም ያህል በጸጋ ቢያድግምና ብዙ መልእክታትን ቢጽፍም፣ የቀድሞውን የኃጢአት ታሪኩን ፈጽሞ አልረሳውም። ይህ ትሕትናው የእግዚአብሔርን ጸጋ ታላቅነት ይበልጥ እንዲያጎላ አድርጎታል። ጌታ ያልተገባውን ሰው ለታላቅ ክብር ጠርቶታል።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ውጥረት፣ በሰብዓዊ ብቃትና በመለኮታዊ ምርጫ መካከል ያለው ልዩነት ነው። በሰው ዓይን ሲታይ ጳውሎስ ሐዋርያ ለመሆን አንዳችም ብቃት አልነበረውም؛ ጠላት ነበርና። ነገር ግን የእግዚአብሔር ጸጋ የሰውን ታሪክ ሳይሆን፣ በክርስቶስ ደም የሚገኘውን አዲስ ፍጥረት ነው የሚያየው። "ጭንጋፍ" የነበረውን ሰው፣ እግዚአብሔር በመንፈስ ቅዱስ አሳድጎ፣ ከአሕዛብ ሐዋርያት ሁሉ የላቀ የጸጋ ዕቃ አደረገው። ይህም ጸጋው ከየትኛውም የሰው ልጅ ኃጢአት በላይ ኃያል መሆኑን ያረጋግጣል።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ የሆነ የጸጋና የተስፋ መጽናኛ ይሰጠናል። ብዙ ጊዜ ያለፈው የኃጢአት ሕይወታችን ሲያስጨንቀንና "እኔ ለእግዚአብሔር መንግሥት አልበቃም" የሚል ስሜት ሲመጣብን፣ የጳውሎስን ሕይወት ማስታወስ አለብን። ጌታ ቤተ ክርስቲያን አሳዳጁን ወደ ታላቅ ሐዋርያነት ከቀየረ፣ እኛንም ዛሬ ካለንበት ድክመት አውጥቶ ለክብሩ ሊጠቀምብን ይችላል። የክርስትና ጅማሬያችን የቱንም ያህል ድንገተኛ ወይም የተበላሸ ቢሆን፣ የእግዚአብሔር ጸጋ ግን የከበረ ፍጻሜ ይሰጠናል።
በማጠቃለያ፣ ጳውሎስ ራሱን እንደ ጭንጋፍ መቁጠሩ የጸጋን ታላቅነት የሚያሳይ የትሕትና ቃል ነው። "የእግዚአብሔር ጸጋ ብቁ የሆኑትን አይጠራም፣ ነገር ግን የጠራቸውን ብቁ ያደርጋቸዋል" እንደሚባለው፣ የጳውሎስ ሐዋርያነት 100% የመለኮታዊ ምሕረት ውጤት ነው። እያንዳንዱ ክርስቲያን ይህንን ጸጋ ተደግፎ፣ ያለፈ ታሪኩን ለትሕትና መሣሪያ በማድረግ የጌታን ስም ዘወትር ሊያከብር ይገባዋል።