ስለ ሰው ልጅ መንፈሳዊ ሁኔታ ሐዋርያው ሲያብራራ "ለፍጥረታዊ ሰው የእግዚአብሔር መንፈስ ነገር ሞኝነት ነውና አይቀበለውም፤ በመንፈስም የሚመረመር ስለ ሆነ ሊያውቀው አይችልም" ይላል (1 ቆሮንቶስ 2:14)። "ፍጥረታዊ ሰው" (በግሪኩ ፕሱኪኮስ) የሚለው ቃል የሚያመለክተው ዳግም ያልተወለደውን፣ በመንፈስ ቅዱስ ያልታደሰውንና በአምስቱ የስሜት ሕዋሳቱና በሰብዓዊ አእምሮው ብቻ የሚመራውን ዓለማዊ ሰው ነው።
በታሪካዊና በነገረ መለኮት አውድ፣ የሰው ልጅ በአዳም ውድቀት ምክንያት መንፈሱ ስለሞተ፣ ከእግዚአብሔር ጋር ያለው ግንኙነት ተቋርጧል። ስለዚህ ፍጥረታዊ ሰው የቱንም ያህል የተማረና ፈላስፋ ቢሆንም፣ የሰማዩን ሚስጥር፣ የመስቀሉን ቃልና የመንፈስ ቅዱስን አሠራር ሊረዳ አይችልም። ለእርሱ ይህ ሁሉ ከሎጂክ ውጪ የሆነ ሞኝነት መስሎ ይታየዋል፤ ምክንያቱም መለኮታዊውን ነገር ለመረዳት የሚያስችል መንፈሳዊ መሣሪያ (መንፈስ ቅዱስ) በውስጡ የለምና።
ይህንን የፍጥረታዊ ሰው ባሕርይ ቃሉ በሌላ ስፍራም አጠናክሮ ያቀርበዋል። ስለ ሥጋ ማሰብ በእግዚአብሔር ዘንድ ጥል ነውና፤ ለእግዚአብሔር ሕግ አይገዛምና፣ መገዛትም ተስኖታል ብሎ ቃሉ ይነግረናል (ሮሜ 8:7)። ፍጥረታዊ ሰው መንፈሳዊውን ነገር አለመቀበል ብቻ ሳይሆን፣ በተፈጥሮው ለእግዚአብሔር ሐሳብ ጠላት መሆኑን ያስረዳል።
የዚህ ጉዳይ ክብደትና ውጥረት ሰው በገዛ አእምሮው እግዚአብሔርን ለማግኘት በሚያደርገው ከንቱ ልፋት ላይ ይታያል። እውነት በምርምር ሳይሆን በመገለጥ የሚገኝ ነው። መንፈሳዊውን ቋንቋ በሥጋዊ ጆሮ መስማት አይቻልም። ስለዚህ የፍጥረታዊው ሰው ዋነኛ ችግር የዕውቀት ማነስ ሳይሆን፣ የሕይወት (የመንፈስ ቅዱስ) እጦት መሆኑን ያሳያል።
ቃሉ ለእኛም ወንጌልን ለማያምኑ ሰዎች ስንሰብክ፣ ሰዎች ለምን እንደማይቀበሉን እንድንረዳና በትዕግሥት እንድንጸልይ ያደርገናል። ፍጥረታዊ ሰው በክርክር ሳይሆን በመንፈስ ቅዱስ መለኮታዊ ዳሰሳ ብቻ ዓይኑ ሊከፈት እንደሚችል አውቀን፣ ጌታ የሰዎችን ልብ እንዲያበራ አጥብቀን እንድንጸልይ መመሪያ ይሰጠናል።
በማጠቃለያው፣ እውነተኛ ማስተዋል ከመንፈስ ቅዱስ ብቻ ይመጣል። "በጨለማ ያለ ዓይን የፀሐይን ብርሃን ማየት እንደማይችል ሁሉ፣ ፍጥረታዊ ሰውም ያለ መንፈስ ቅዱስ ርዳታ የእግዚአብሔርን ጥልቅ ነገር ሊረዳ አይችልም" እንደሚባለው፣ ለሰጠን ለመንፈስ ቅዱስ ብርሃን ዘወትር ልናመሰግን ይገባና።