የእግዚአብሔር ቃል በጳውሎስ በኩል ሲናገር “ቀላል የሆነ የቅጽበት መከራችን የክብርን የዘላለም ብዛት ከሁሉ መጠን ይልቅ ያደርግልናልና” በማለት የመከራን እና የክብርን ንጽጽር ያቀርብልናል (2 ቆሮንቶስ 4፡17)። ጳውሎስ መከራችንን “ቀላልና የቅጽበት” ያለው መከራው በራሱ ህመም የሌለው ወይም አነስተኛ ስለሆነ ሳይሆን፣ ወደፊት በሰማይ ከሚጠብቀን ታላቅ እና ዘላለማዊ ክብር ጋር ሲመዘን እጅግ ትንሽ እና ቶሎ የሚያልፍ በመሆኑ ነው።
በታሪካዊ አውድ ጳውሎስ ይህንን ሲጽፍ ያሳለፈው መከራ ቀላል አልነበረም። ተደብድቧል፣ በድንጋይ ተወግሯል፣ መርከብ ተሰብሮበት በባህር ላይ ተንገላትዋል፣ እንዲሁም ተርቧል (2 ቆሮንቶስ 11፡23-27)። በየትኛውም ሰብዓዊ ሚዛን ይህ ዓይነቱ መከራ እጅግ ከባድ ነው። ነገር ግን ጳውሎስ ይህንን ሁሉ ስቃይ ጊዜያዊ በሆነው የምድር መለኪያ ሳይሆን በዘላለማዊው የእግዚአብሔር ሚዛን ላይ ስላስቀመጠው፣ መከራውን እንደ ቅጽበት አድርጎ ሊመለከተው ቻለ።
ከሥነ መለኮት አንጻር ይህ ንጽጽር የጊዜንና የዘላለምን፣ እንዲሁም የሥጋንና የመንፈስን እውነታ ያሳያል። የሰው ልጅ ዕድሜ በምድር ላይ ቢበዛ ሰባ ወይም ሰማንያ ዓመት ነው؛ ይህ ጊዜ ማለቂያ ከሌለው ዘላለም ጋር ሲነጻጸር እንደ አንዲት ቅጽበት ወይም የዓይን እርግብግብታ ነው። በዚህ አጭር ጊዜ ውስጥ የምንቀበለው መከራ ወደ ፊት ለሚገለጠው ክብር የሚያዘጋጀን እና ያንን ክብር የሚያመጣልን መሣሪያ ነው (ሮሜ 8፡18)።
በዚህ ውስጥ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት በሥጋ ስሜት እና በእምነት እይታ መካከል ያለው ልዩነት ነው። ሥጋ መከራን ሲቀበል እጅግ ይከብደዋል፣ ጊዜውም የረዘመበት ይመስለዋል። ነገር ግን እምነት ከምድራዊው ስቃይ ባሻገር ሰማያዊውን ክብር ስለሚያይ፣ የመከራውን ክብደት አቅልሎ የክብሩን ብዛት አጉልቶ ያሳያል። መከራችን ትርጉም አልባ አይደለም፤ የክብር ማምረቻ ነው።
ቃሉ ለእኛም በችግር፣ በበሽታ እና በልዩ ልዩ ፈተና ውስጥ ስናልፍ ዓይናችንን መከራው ላይ ሳይሆን ወደፊት በሚጠብቀን ክብር ላይ እንድናደርግ ይረዳናል። መከራችን ቶሎ ያልፋል፣ ክብራችን ግን ለዘላለም ይኖራል የሚለውን እውነት አጥብቀን በመያዝ፣ የአሁኑን ጊዜያዊ ፈተና በጸጋ ልንወጣው ይገባል።
የዛሬው መከራ የነገው ክብር መግቢያ በር ነው። “በምድር ላይ የምናፈሰው አንዲት ጠብታ የእንባ መከራ፣ በሰማይ ላይ እንደ ትልቅ የክብር ውቅያኖስ ሆኖ ይጠብቀናል” እንደሚባለው ሰማያዊውን ክብር ተስፋ አድርገን ልንጸና ይገባል።