በስደትና በመከራ ጊዜ የአማኞችን የውስጥ ጥንካሬ ለማሳየት፣ ሐዋርያው ጴጥሮስ "ዳሩ ግን ጌታን እርሱም ክርስቶስ በልባችሁ ቀድሱት" (1 ጴጥሮስ 3፡15) የሚል ትእዛዝ ይሰጣል። "መቀደስ" የሚለው ቃል መሠረታዊ ትርጉም "ለይቶ ማኖር፣ ከፍ ማድረግ፣ ክብርን መስጠትና ብቸኛ ጌታ አድርጎ መቀበል" ማለት ነው። ጌታ አምላክን በልባችን መቀደስ ማለት፣ በልባችን ዙፋን ላይ ክርስቶስን ያለ አንዳች ተቀናቃኝ ፍጹም ገዥና ንጉሥ አድርገን ማኖር ማለት ነው።
በታሪካዊ አውድ ይህ መልእክት የተጻፈው በሮማውያን መንግሥት አሰቃቂ ስደት ለሚደርስባቸው ክርስቲያኖች ነበር። ሰዎች ክርስቲያኖችን በማስፈራራትና በመግደል እምነታቸውን እንዲክዱ ያስገድዷቸው ነበር። ጴጥሮስ ግን፣ የሰዎችን ዛቻና ኃይል ከመፍራት ይልቅ፣ በልባችሁ ውስጥ ለክርስቶስ ብቻ ፍርሃትን፣ ክብርንና ጌትነትን ስጡ እያላቸው ነው። ሰውን የሚፈራ ልብ ጌታን አልቀደሰም፤ ጌታን የቀደሰ ልብ ደግሞ ሰውን አይፈራም።
ሥነ-መለኮታዊ ምስጢሩ የሚገኘው በልብ ማዕከላዊነት ላይ ነው። ልብ የሰው ማንነት፣ የውሳኔ፣ የስሜትና የፍላጎት ሁሉ ማዕከል ነው። ክርስቶስን በልብ መቀደስ ማለት መላውን ሕይወት ለእርሱ ፈቃድ ማስገዛት ነው። ጣዖታት፣ ሥጋዊ ምኞቶችና ፍርሃት ከልብ ዙፋን ላይ ወርደው፣ ክርስቶስ ብቸኛው ጌታ ሆኖ ሲነግሥ ያ አማኝ እግዚአብሔርን ቀድሷል ይባላል (ኢሳይያስ 8፡12-13)። እግዚአብሔር በከንፈር ብቻ ሳይሆን በልብ መከበርን ይፈልጋል።
ይህ መቀደስ በተግባር የሚታየው በታዘዝነው ኑሮ ነው። አንድ ሰው ክርስቶስን በልቡ ከቀደሰ፣ የሕይወቱ ምርጫዎች፣ ንግግሩና ድርጊቱ ሁሉ የጌታን ቅድስና የሚያንጸባርቁ ይሆናሉ። በመከራም ሆነ በድሎት ጊዜ፣ የአማኙ ዋነኛ ግብ ጌታውን ደስ ማሰኘትና ማክበር ብቻ ይሆናል።
ቃሉ ለእኛም በሕይወታችን ውስጥ ትልቁን ሥፍራ ለማን እንደሰጠን ራሳችንን እንድንመረምር ያደርገናል። ዘመናዊው ዓለም ገንዘብን፣ ዝናንና ሰዎችን እንድንፈራና በልባችን እንድናነግሥ ግፊት ቢያደርግብንም፣ እኛ ግን ከሁሉ በላይ ለሆነው ለጌታችን ለኢየሱስ ክርስቶስ ብቻ የልባችንን ዙፋን አሳልፈን ልንሰጥ ይገባናል።
"ክርስቶስ የልባችን ዙፋን ብቸኛ ንጉሥ ካልሆነ፣ የሕይወታችን ጌታ ሊሆን አይችልም፤" እንደሚባለው፣ የሰላማችንና የድላችን ምስጢር ጌታን በልባችን አንግሠን ዘወትር ለክብሩ መገዛታችን ነው።