ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ መንፈሳዊ አገልጋዮች የፍርድ ሚዛን ሲያስተምር፣ "ስለዚህ ጌታ እስኪመጣ ድረስ ጊዜው ሳይደርስ አንዳች አትፍረዱ፤ እርሱ በጨለማ የተሰወረውን ወደ ብርሃን ያወጣል፣ የልብንም ምክር ይገልጣል" በማለት ጥብቅ ማስጠንቀቂያ ይሰጣል (፩ ቆሮ 4:5)። "ጊዜው ሳይደርስ አንዳች አትፍረዱ" ማለት፣ የሰዎችን ድብቅ የልብ ሐሳብ፣ መንፈሳዊ ብቃትና የመጨረሻ ዋጋ በተመለከተ፣ ሙሉ እውቀት ሳይኖረን በሰውኛ መለኪያ ፈጥነን የፍርድ ብይን ከመስጠት እንድንቆጠብ የሚያሳስብ ትእዛዝ ነው። ትክክለኛው የፍርድ ጊዜ የክርስቶስ ዳግም ምጽዓት ቀን ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ፣ በቆሮንቶስ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ አማኞች በቡድን ተከፋፍለው መሪዎቻቸውን የማወዳደርና የመፍረድ ልማድ አምጥተው ነበር። አንዳንዱ "እኔ የጳውሎስ ነኝ"፣ ሌላው ደግሞ "እኔ የአጵሎስ ነኝ" በማለት፣ አንዱን ሰባኪ አዋቂና ታላቅ አድርገው ሲያከብሩ፣ ሌላውን ደግሞ ይንቁና ይፈርዱበት ነበር። የቆሮንቶስ ሰዎች በግሪካውያን ፍልስፍናቸው ተመክተው የሰዎችን ልብና አገልግሎት የሚመዝኑት በንግግር ችሎታና በውጫዊ ማራኪነት ነበር። ጳውሎስ ግን ይህ አካሄዳቸው ፍጹም የተሳሳተና ከእነርሱ ሥልጣን በላይ መሆኑን አስገነዘባቸው።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ የፍርድ ሥልጣን ሙሉ በሙሉ የጌታ የኢየሱስ ክርስቶስ ነው። የሰው ልጅ ውጫዊውን ድርጊት ብቻ ማየት ሲችል፣ ክርስቶስ ግን በጨለማ የተሰወረውንና የሰውን ልብ እውነተኛ ዓላማ ይመረምራል። ጳውሎስ እዚህ ላይ ኃጢአትን አትገሥጹ እያለ አይደለም (ምክንያቱም በምዕራፍ 5 ላይ በግልጽ በኃጢአት ላይ ፈርዷል)። ነገር ግን እያለ ያለው፣ የአንድን አገልጋይ ወይም አማኝ የውስጥ ቅንነትና በመጨረሻው ቀን ከእግዚአብሔር የሚያገኘውን ሙገሳ አስቀድማችሁ ለመወሰን አትሞክሩ፤ ምክንያቱም ልብን የሚያውቅ እግዚአብሔር ብቻ ነውና።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ውጥረት፣ የሰው ልጅ ፈጥኖ የመፍረድ አባዜ ነው። ሰዎች ብዙውን ጊዜ የሚፈርዱት በቂ መረጃ ሳይኖራቸው፣ በግል ጥላቻ፣ ወይም በውጫዊ እይታ ተነድተው ነው። ጳውሎስ ራሱ "በእናንተ ዘንድ ወይም በሰው ፍርድ ቀን ልፈረድ ለእኔ ምንም አይደለም፤ እኔም በራሴ ላይ እንኳ አልፈርድም" ማለቱ (፩ ቆሮ 4:3)፣ ከሰው ፍርድ ነጻ መሆኑንና ራሱን እንኳ ሙሉ በሙሉ ለማወቅ እንደሚከብደው ያሳያል። እውነተኛውና ሚዛናዊው ፍርድ የሚመጣው ጌታ ሲመጣ ብቻ ነው።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ የትሕትናና የፍቅር መመሪያ ይሰጠናል። ዛሬም በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ወንድሞቻችንን፣ እኅቶቻችንን ወይም አገልጋዮችን በችኮላ ስንፈርድ እንታያለን። የሰዎችን ልብና መነሻ ሐሳብ እናውቃለን ብለን የፍርድ ዙፋን ላይ መቀመጥ የለብንም። የጌታን ቦታ መንጠቅ ታላቅ ኃጢአት ነው። እኛ ፍሬን አይተን መምከር እንችላለን እንጂ፣ የልብን ምስጢር ወደ ብርሃን የሚያወጣው ጌታ እስከሚመጣ ድረስ የመጨረሻውን ብይን ለእርሱ መተው አለብን።
በማጠቃለያ፣ ጊዜው ሳይደርስ አለመፍረድ የእግዚአብሔርን ሉዓላዊ የፍርድ ሥልጣን ማክበር ነው። "የሰውን ልብ ሚስጥር የሚያውቀው አምላክ ብቻ ስለሆነ፣ ፍርድን ለእርሱ መተው የእውነተኛ ትሕትና መገለጫ ነው" እንደሚባለው፣ ፈጣሪን ቀድሞ መፍረድ ከንቱነት ነው። እያንዳንዱ ክርስቲያን በሰው ላይ ከመፍረድ ይልቅ የራሱን ልብ እየመረመረ፣ ጌታ ሲመጣ ከእርሱ ዘንድ ምስጋናን ለማግኘት በቅንነትና በታማኝነት ሊያገለግል ይገባዋል።