ያለ እምነት እግዚአብሔርን ደስ ማሰኘት አይቻልም ሲባል ምን ማለት ነው (ዕብራውያን 11፡6)?

የዕብራውያን ጸሐፊ የሄኖክን ከእግዚአብሔር ጋር መመላለስ ከገለጸ በኋላ "ያለ እምነትም ደስ ማሰኘት አይቻልም፤ ወደ እግዚአብሔር የሚደርስ እግዚአብሔር እንዳለ ለሚፈልጉትም ዋጋ እንዲሰጥ ያምን ዘንድ ያስፈልገዋልና" በማለት ጥብቅ መለኮታዊ ሕግን ያወጣል (ዕብራውያን 11፡6)። "እምነት" እግዚአብሔርን ባለማየት ማመን ሲሆን፥ "ደስ ማሰኘት" ደግሞ ፈቃዱን በመፈጸም የእግዚአብሔርን ልብ ማሳረፍና እርሱን ወዳጅ ማድረግ ማለት ነው። ይህ ቃል የክርስትና መሠረት እምነት መሆኑንና ከእምነት ውጪ የሚደረግ ማንኛውም ሃይማኖታዊ ልምምድ ከንቱ መሆኑን ያሳያል።

በታሪካዊና ባህላዊ አውድ ሄኖክ የኖረበት ዘመን እጅግ ክፋት የበዛበትና ሰዎች ከእግዚአብሔር ርቀው የገዛ ፈቃዳቸውን ይፈጽሙ የነበረበት ጊዜ ነው። በእንደዚህ ዓይነት በረከሰ ማኅበረሰብ ውስጥ ሄኖክ እግዚአብሔርን በማመንና ከእርሱ ጋር በቅርበት በመመላለሱ፥ ሞትን ሳያይ ወደ ሰማይ ተነጥቋል። በጥንቱ ዘመን እግዚአብሔርን ደስ ማሰኘት የተቻለው ብዙ መሥዋዕቶችን በማረድ ሳይሆን፥ ሄኖክ እንዳደረገው በንጹሕ ልብና በማይታየው አምላክ ላይ ፍጹም መታመንን በማሳየት እንደሆነ ጸሐፊው ለአንባቢዎቹ አብራርቷል።

ከሕጋዊና ከመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት አኳያ ወደ እግዚአብሔር ለመድረስ ሁለት ሕጋዊ የእምነት ቅድመ ሁኔታዎች ተቀምጠዋል። አንደኛው "እግዚአብሔር እንዳለ ማመን" (የህልውናው ማረጋገጫ) ሲሆን፥ ሁለተኛው "ለሚፈልጉት ዋጋ እንደሚሰጥ ማመን" (የባሕርዩና የፍቅሩ ማረጋገጫ) ነው። መጽሐፍ ቅዱስ ጻድቅ በእምነት እንደሚኖር ያዛል (ዕንባቆም 2፡4)። ስለዚህ እግዚአብሔርን ደስ የምናሰኘው ሕግጋትን በራስ ጥረት በመፈጸም ሳይሆን፥ በእርሱ ቃልና ተስፋ ላይ ሙሉ በሙሉ ሕጋዊ መታመን ስናደርግ ብቻ ነው።

በሥነ መለኮታዊ አውድ የዚህ ጥቅስ ውጥረት በእውቀት ደረጃ ማመንና በልብ መታመን መካከል ነው። አጋንንትም እግዚአብሔር እንዳለ ያምናሉ ይንቀጠቀጡማል (ያዕቆብ 2፡19)፤ ነገር ግን እግዚአብሔርን ደስ አያሰኙም። እውነተኛ እምነት እግዚአብሔር መኖሩን ከማወቅ አልፎ እርሱን አጥብቆ መፈለግንና በእርሱ ላይ መደገፍን ይጠይቃል። እግዚአብሔር የሚፈልገው ሥርዓትን የሚያከናውኑ ሠራተኞችን ሳይሆን፥ በልባቸው እርሱን የሚያምኑና የሚወዱ ልጆችን ነው።

የሰው ልጅ በተፈጥሮው እግዚአብሔርን ደስ ለማሰኘት ሲያስብ በገንዘብ፣ በመልካም ሥነ ምግባር ወይም በብዙ ጸሎት የሚገዛ ይመስለዋል። ነገር ግን በልብ ውስጥ እውነተኛ እምነትና እግዚአብሔርን መፈለግ ከሌለ ይህ ሁሉ ተግባር የሞተ ሃይማኖት ይሆናል። እግዚአብሔር የሚደሰተው ፍጡር ፈጣሪውን አምኖ የልቡን ጓዳ ሲከፍትለት ነው። ዋጋ የሚሰጠውም እርሱን በቅንነት ለሚፈልጉት እንጂ የራሳቸውን ጽድቅ ለሚያቆሙ አይደለም።

ቃሉ ለእኛም የሕይወታችንን ትክክለኛ መሠረት እንድንመረምር ብርቱ ማሳሰቢያ ይሰጠናል። ዛሬ ብዙ መንፈሳዊ እንቅስቃሴዎች ቢኖሩም፥ ዋናው ጥያቄ "እምነት አለን ወይ?" የሚለው ነው። "እምነት የእግዚአብሔርን ልብ የምንከፍትበት ብቸኛ ቁልፍ ነው" እንደሚባለው ሁሉ፥ እኛም በዕለት ተዕለት ሕይወታችን እግዚአብሔርን አጥብቀን በመፈለግና ተስፋውን በማመን ልናስደስተው ይገባል።