ሐዋርያው ያዕቆብ ስለ መከራ ጊዜ ጽናት ሲያስተምር "እንግዲህ ወንድሞች ሆይ፣ ጌታ እስኪመጣ ድረስ ታገሡ። እነሆ፣ ገበሬው የፊተኛውንና የኋለኛውን ዝናብ እስኪቀበል ድረስ እርሱን እየታገሠ የከበረውን የምድር ፍሬ ይጠብቃል" በማለት ይጽፋል (ያዕቆብ 5:7)። ከዚህ ገበሬ የምንማረው ዋነኛው ነገር፣ ለውጤት የሚከፈለውን ትዕግሥት፣ በእግዚአብሔር የጊዜ ሰሌዳ ላይ ያለውን መታመን፣ እና ተስፋ ሳይቆርጡ የከበረውን መንፈሳዊ ፍሬ መጠበቅን ነው።
በታሪካዊና አካባቢያዊ አውድ፣ በፓለስቲና ምድር ግብርና ሙሉ በሙሉ በዝናብ ላይ የተመሠረተ ነበር። "የፊተኛው ዝናብ" በጥቅምትና በኅዳር ወራት የሚዘንብ፣ ደረቁን መሬት ለመታረስ የሚያለሰልስ ሲሆን፤ "የኋለኛው ዝናብ" ደግሞ በሚያዝያና በግንቦት ወራት የሚዘንብ፣ እህሉ ከመታጨዱ በፊት ፍሬውን የሚያጎለብት ነው። ገበሬው ዝናቡን ማዘዝ አይችልም፤ ማድረግ የሚችለው ዘሩን መዝራትና እግዚአብሔር በወቅቱ ዝናብ እስኪሰጥ ድረስ በተስፋ መጠበቅ ብቻ ነው።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ ገበሬው የክርስቲያኖች ምሳሌ ነው። አማኞች በምድር ላይ መከራን ሲቀበሉ፣ የክርስቶስን ዳግም ምጽአት ልክ ገበሬው ዝናብን እንደሚጠብቅ መጠበቅ አለባቸው። መከራው ቢረዝምም፣ የጌታ መምጣት (መከሩ) ግን እጅግ የከበረ ስለሆነ ትዕግሥቱ ዋጋ አለው። ገበሬው ተስፋ ቆርጦ እርሻውን ጥሎ እንደማይሄድ ሁሉ፣ አማኝም በመከራ ምክንያት እምነቱን ትቶ ወደ ኋላ መመለስ የለበትም።
ይህንን የዝናብ ተስፋ እግዚአብሔር በብሉይ ኪዳን ሲሰጥ፣ እህልህንና ወይንህን ዘይትህንም ትሰበስብ ዘንድ የፊተኛውንና የኋለኛውን ዝናብ በምድራችሁ በጊዜው እሰጣለሁ በማለት ቃል ገብቶ ነበር (ዘዳግም 11:14)። ሐዋርያው ጳውሎስም በተመሳሳይ የትዕግሥትን ተስፋ ሲያብራራ፣ ተስፋ የማናደርገውን ግን ብንጠብቅ በትዕግሥት እንጠባበቃለን በማለት የክርስቲያንን የጥበቃ ሕይወት ያጸናል (ሮሜ 8:25)።
ቃሉ ለእኛም በችግር ውስጥ ሆነን እንዴት መጽናት እንዳለብን ተግባራዊ አቅም ይሰጠናል። ዛሬ የጸለይነው ጸሎት ወዲያውኑ መልስ ባያገኝ ወይም መከራው ቢጸናብን፣ እግዚአብሔር ረሳን ማለት አይደለም። የሰማዩ ዝናብ በጌታ ጊዜ መምጣቱ ስለማይቀር፣ ትዕግሥታችንን ሳንጨርስ፣ ማጉረምረምን ትተን የተስፋውን ቃል በእምነት መጠበቅ አለብን። የከበረው ፍሬ የእንባችንን ዋጋ ይክሳል።
ትዕግሥት የተስፋ መቁረጥ ዝምታ ሳይሆን፣ የእግዚአብሔርን ዝናብ በልበ ሙሉነት የመጠበቅ ኃይል ነው። "ገበሬው ሰማይን እያየ እንደሚያርስ፣ አማኝም የጌታን መምጣት እያሰበ መከራውን በደስታ ያልፋል" እንደሚባለው፣ እኛም የእግዚአብሔርን የተስፋ ቃል ይዘን ዘወትር በትዕግሥት ልንጸና ይገባል።