"ኢየሱስም፡— የፈሪሳውያንና የሰዱቃውያን እርሾ ተጠንቀቁና ተጠበቁ አላቸው" (ማቴ 16:6)። እንዲሁም በሌላ ስፍራ "የፈሪሳውያንን እርሾ ተጠበቁ፥ እርሱም ግብዝነት ነው" በማለት ቃሉን ይበልጥ አብራርቶታል (ሉቃ 12:1)። በዚህ ቅዱስ ስፍራ ላይ የተጠቀሰው "እርሾ" የሚለው ቃል በጥሬ ትርጉሙ ሊጡን አብክቶ የሚያቦካውንና መጠኑን የሚጨምረውን እርሾ ሲያመለክት፣ በመንፈሳዊ አውድ ግን የፈሪሳውያንን የተሳሳተ ትምህርት፣ ክፉ ተጽዕኖና ሃይማኖታዊ ግብዝነት በምሳሌያዊ መንገድ ይገልጻል። ትንሽ እርሾ ሊጡን ሁሉ እንደሚያቦካው፣ የፈሪሳውያንም አታላይነትና ግብዝነት በሰዎች ልብና በማኅበረሰቡ ውስጥ በስውር ሰርጾ በመግባት ሙሉ መንፈሳዊ ማንነትን የሚበክል አደገኛ መርዝ መሆኑን ጌታችን አስገንዝቧል።
በታሪካዊና በባሕላዊ አውድ ስንመለከተው፣ በእስራኤላውያን የዕለት ተዕለት ኑሮ ውስጥ እንጀራ መጋገርና እርሾን መጠቀም እጅግ የተለመደ ተግባር ነበር። ይሁን እንጂ በፋሲካ በዓል ወቅት ምንም ዓይነት እርሾ በቤታቸው እንዳይገኝና ያልቦካ ቂጣ ብቻ እንዲመገቡ ጥብቅ የሆነ ሕግ ነበራቸው (ዘጸ 12:15)። ይህ ታሪካዊ ልማድ እርሾን ከኃጢአት፣ ከርኵሰትና ከብልሹነት ጋር አቆራኝቶታል። ፈሪሳውያን በዘመናቸው የሕግ መምህራንና የሃይማኖት ጠባቂዎች ተደርገው ቢቆጠሩም፣ ትኩረታቸው ሁሉ ውጫዊ ሥርዓትን በማሳመር ላይ ብቻ የተንጠለጠለ ነበር። በሕዝቡ ፊት ጻድቃን መስለው ለመታየት ይጸልያሉ፣ ይጾማሉ፣ ምጽዋትም ይሰጣሉ፤ ነገር ግን በውስጣቸው ርኅራኄ የሌላቸውና በእግዚአብሔር ዘንድ የተጠላውን ክፋት የሞሉ ነበሩ። ይህ ውጫዊ ዕይታና የውስጥ ማንነት አለመጣጣም በክርስቶስና በፈሪሳውያን መካከል ከፍተኛ መንፈሳዊ ውጥረት ፈጥሮ ነበር።
ከሥነ-መለኮትና ከሕጋዊ አንጻር ሲታይ፣ የፈሪሳውያን እርሾ የሚያመለክተው በእግዚአብሔር ቃል ላይ የጨመሩትን የሰው ሠራሽ ወግና ሕጋዊነት ነው። ደቀ መዛሙርቱ የክርስቶስን ማስጠንቀቂያ መጀመሪያ ላይ ስለ እንጀራ የተነገረ መስሏቸው ቢጨነቁም፣ ጌታችን ግን የፈሪሳውያንን ትምህርት እንጂ የእንጀራን እርሾ እንዳላላቸው ተረድተዋል (ማቴ 16:12)። የፈሪሳውያን ትምህርት ሰዎችን ወደ እግዚአብሔር ጸጋ ከማቅረብ ይልቅ፣ ሊሸከሙት የማይችሉትን ከባድ የሕግ ቀንበር የሚያስጭን ነበር (ማቴ 23:4)። ክርስቶስ ይህንን ግብዝነታቸውን ሲያጋልጥ፣ በውጭ አምረው ለሚታዩ ነገር ግን በውስጣቸው የሙታን አጥንት ለሞላባቸው በኖራ ለተለሰኑ መቃብሮች መስሏቸዋል (ማቴ 23:27)። ይህ የሚያሳየው የፈሪሳውያን ትምህርት መንፈሳዊ ሕይወትን የሚያጠፋና ሰዎችን ወደ ሕጋዊ ኩነኔ የሚመራ የተበላሸ አሠራር መሆኑን ነው።
የዚህ ግብዝነት አደገኛነት የሚገኘው በስውር የመስፋፋት ተፈጥሮው ላይ ነው። እርሾ በሊጥ ውስጥ ሲገባ ድምጽ አያሰማም፣ በዓይን አይታይም፤ ነገር ግን በሂደት ሊጡን በሙሉ ይለውጠዋል። በተመሳሳይ ሁኔታ፣ ሃይማኖታዊ ግብዝነት በአንድ ሰው ወይም በማኅበረሰብ ውስጥ ሲገባ ቶሎ ላይታወቅ ይችላል። ሰዎች እግዚአብሔርን ከመፍራት ይልቅ የሰውን ክብር መፈለግ ሲጀምሩ፣ አገልግሎታቸውና አምልኮታቸው ሁሉ ወደ ትዕይንትነት ይቀየራል። ሐዋርያው ጳውሎስ ጥቂት እርሾ ሊጡን ሁሉ እንዲያቦካው አታውቁምን? በማለት ይህንኑ መንፈሳዊ ማስጠንቀቂያ አስተጋብቷል (1 ቆሮ 5:6)። በመሆኑም የፈሪሳውያን እርሾ የእውነተኛ መንፈሳዊነት ጠላት ሲሆን፣ አማኞችን ከእግዚአብሔር ፍቅርና እውነት በማራቅ ወደ ራስ ወዳድነትና ወደ መንፈሳዊ ዕውርነት የሚመራ ክፉ ኃይል ነው።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ መንፈሳዊ ንቃትንና ራስን የመመርመር ግዴታን የሚያስገነዝብ ነው። እኛም በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ስንመላለስ፣ በሰዎች ፊት ጻድቅ መስለን ለመታየት ብቻ የምንጥር ከሆነ የፈሪሳውያን እርሾ በውስጣችን ገብቷል ማለት ነው። እግዚአብሔር የሚፈልገው ውጫዊ የሆነውን ሃይማኖታዊ ሥርዓት ሳይሆን፣ የተሰበረና የተዋረደ ልብን ነው (መዝ 51:17)። እውነተኛ መንፈሳዊነት የሚለካው በስውር በምናደርገው የሕይወት ጉዟችንና ከእግዚአብሔር ጋር ባለን እውነተኛ ኅብረት እንጂ፣ በሰዎች ፊት በምናሳየው የቅድስና ትርኢት አይደለም። ስለዚህ በልባችን ውስጥ የተደበቀን ማንኛውንም ዓይነት የግብዝነት፣ የትዕቢትና የራስ ወዳድነት እርሾ በመንፈስ ቅዱስ ብርሃን ፈልገን ልናስወግደው ይገባል።
በማጠቃለል፣ የፈሪሳውያን እርሾ ሰውን ከእግዚአብሔር እውነት የሚያርቀውና በውጫዊ የሃይማኖት ሽፋን ውስጣዊ ብልሹነትን የሚደብቀው የግብዝነትና የሐሰት ትምህርት ነው። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ደቀ መዛሙርቱን ከዚህ እርሾ እንዲጠበቁ ያስጠነቀቀው፣ መንፈሳዊ ሕይወታቸው ንጹሕና እውነተኛ እንዲሆን ስለፈለገ ነው። አሮጌውን የክፋትንና የግብዝነትን እርሾ አስወግደን፣ የቅንነትና የእውነት ቂጣ በመሆን በክርስቶስ ፊት ልንመላለስ ይገባናል (1 ቆሮ 5:8)። የሕይወታችን ዓላማ የሰዎችን ሙገሳ ማግኘት ሳይሆን በእግዚአብሔር ፊት ቅንና ታማኝ ሆኖ መገኘት ነው። ስለዚህ እያንዳንዳችን የልባችንን መሻት ንጹሕ በማድረግ፣ ከግብዝነት በጸዳ እውነተኛ ፍቅርና እምነት የጌታችንን ፈቃድ በማድረግ ልንጸና ይገባናል።