ሐዋርያው ጳውሎስ ያየውን ታላቅ ሰማያዊ ራእይና መገለጥ ካብራራ በኋላ፣ "ስለመገለጤም ታላቅነት እንዳልታበይ የሥጋዬ መውጊያ ተሰጠኝ" በማለት ስለተቀበለው ከባድ ሥጋዊ ፈተና ይናገራል (2 ቆሮንቶስ 12:7)። "መውጊያ" ወይም እሾህ የሚለው ቃል፣ ሥጋ ውስጥ ገብቶ የሚያሠቃይን ሹል እንጨት፣ የድንኳን ሚስማር ወይም ችንካር የሚያመለክት ነው። ይህ የሥጋ መውጊያ ጳውሎስን ዘወትር የሚያሠቃየው፣ አካላዊ ወይም መንፈሳዊ ሕመም፣ አሊያም ከባድ የሕይወት ፈተና መሆኑን የሚያሳይ ጥልቅ የሆነ የመከራ ቋንቋ ነው።
በታሪካዊና መጽሐፍ ቅዱሳዊ አውድ፣ ይህ የሥጋ መውጊያ በትክክል ምን እንደነበረ ጳውሎስ በግልጽ አልተናገረም። የቤተ ክርስቲያን ታሪክ ጸሐፊዎችና የመጽሐፍ ቅዱስ ምሁራን የተለያዩ ግምቶችን ያስቀምጣሉ። አንዳንዶች፣ ጳውሎስ በገላትያ መልእክቱ "ዓይናችሁን አውጥታችሁ በሰጣችሁኝ ነበር" በማለቱ (ገላትያ 4:15)፣ መውጊያው ከባድ የዓይን ሕመም ነበር ይላሉ። ሌሎች ደግሞ የወባ በሽታ፣ የሚጥል በሽታ፣ ወይም ደግሞ በሄደበት ሁሉ የሚያሳድዱት ሐሰተኛ መምህራንና ጠላቶቹ ናቸው ብለው ያምናሉ። በሽታም ሆነ ተቃዋሚ ሰው፣ መውጊያው ግን ጳውሎስን ለዘመናት ያሠቃየው ከባድ ሥጋዊ ሥቃይ ነበር።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ የዚህ መውጊያ ዋናው ምስጢር ያለው በማንነቱ ላይ ሳይሆን በተሰጠበት ዓላማ ላይ ነው። ጳውሎስ ወደ ሦስተኛው ሰማይ ተነጥቆ፣ ማንም ሰው ሊሰማው የማይገባውን ምስጢር ሰምቶ ነበር። የሰው ልጅ እንዲህ ያለ ክብር ሲያገኝ በተፈጥሮው ለትዕቢት ይጋለጣል። ስለዚህ እግዚአብሔር፣ ጳውሎስ በመንፈሳዊ ብቃቱና በራእዩ ብዛት እንዳይታበይ፣ ሁልጊዜ የራሱን ደካማነትና ሟችነት እንዲያስታውስ ይህንን ሥጋዊ ሥቃይ እንዲቀበል አደረገ። መውጊያው ሐዋርያውን ከትዕቢት አደጋ ጠብቆ በትሕትና እግር ሥር የሚያቆየው መለኮታዊ መልሕቅ ሆኖ አገልግሏል።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ውጥረት፣ ጸጋና መከራ በአንድ ሰው ሕይወት ውስጥ አብረው መገኘታቸው ነው። ታላላቅ ተአምራትን የሚያደርገውና ድውያንን የሚፈውሰው ጳውሎስ፣ የራሱን በሽታ ግን መፈወስ አልቻለም። ይህ ሁኔታ የቆሮንቶስ ሰዎች ጳውሎስን እንዲንቁት አድርጎ ሊሆን ይችላል። ጳውሎስ መውጊያው እንዲርቅለት ሦስት ጊዜ ጌታን ለምኖ ነበር፤ ጌታ ግን መውጊያውን ከማንሳት ይልቅ ጸጋውን አበዛለት። ይህም መከራ ሁልጊዜ የኃጢአት ውጤት አለመሆኑንና፣ አንዳንዴም ቅድስናን ለመጠበቅ የሚሰጥ መለኮታዊ ስጦታ መሆኑን ያረጋግጣል።
ቃሉ ለእኛም ስለ ሕይወት ፈተና ታላቅ ግንዛቤ ይሰጠናል። በሕይወታችን ጸልየንም ያልተነሳልን በሽታ፣ ድካም ወይም መከራ ሊኖር ይችላል። ይህ የሥጋ መውጊያ እግዚአብሔር የረሳን ምልክት ሳይሆን፣ በእርሱ ፊት ዘወትር በትሕትና እንድንወድቅ፣ በራሳችን አቅም እንዳንመካና ጸጋውን እንድንደገፍ የተሰጠን መንፈሳዊ መከላከያ ሊሆን ይችላል። ያልተመለሱ ጸሎቶቻችን እግዚአብሔር ትዕቢታችንን ሰብሮ በቅርበት ሊያኖረን የዘረጋቸው የፍቅር ገመዶች መሆናቸውን ማስተዋል አለብን።
በማጠቃለያ፣ የጳውሎስ የሥጋ መውጊያ እግዚአብሔር ሰውን ከትዕቢት የሚጠብቅበት መሣሪያ ነው። "መከራ የቱንም ያህል ቢጎዳም፣ ሰውን ከትዕቢት ጥፋት የሚታደግ ከሆነ እጅግ የከበረ መለኮታዊ ስጦታ ነው" እንደሚባለው፣ ጳውሎስ ይህን መውጊያ የጸጋው ምንጭ አድርጎ ተቀብሎታል። እያንዳንዱ ክርስቲያን የማይለወጡ የሕይወት መከራዎችን ሲያጋጥመው፣ ማማረርን ትቶ እግዚአብሔር በዚያ ድካም ውስጥ የሚያሳየውን ጸጋ ተደግፎ ሊያመሰግን ይገባል።