ሐዋርያው ጳውሎስ አማኞች ከኃጢአት ሥራ እንዲርቁ ካዘዘ በኋላ ቀጥሎ ያለውን ታላቅ መንፈሳዊ ኃላፊነት ሲያሳውቅ፣ "ፍሬ ከሌለው ከጨለማ ሥራ ጋር አትተባበሩ፥ ይልቁን ግለጡት እንጂ" ይላል (ኤፌሶን 5፡11)። በዚህ ስፍራ "ግለጡት" (በግሪኩ ኤሌንኮ) የተባለው ቃል የሰውን ኃጢአት መገሠጽን፣ ስህተትን አጋልጦ ማሳየትንና እውነትን በመናገር ጥፋተኛው በድርጊቱ እንዲያፍር ማድረግን የሚያመለክት ጥልቅ ቃል ነው።
በታሪካዊ አውድ የጥንቷ ቤተ ክርስቲያን በከፍተኛ የሞራል ብልሹነት ውስጥ በነበረ ማኅበረሰብ መሃል ትኖር ነበር። ክርስቲያኖች ከዓለም ተለይተው በገዳም መኖር አልነበረባቸውም፤ ይልቁንም በዓለም ውስጥ ሆነው እንደ ብርሃን በማብራት የጨለማውን ሥርዓት የማጋለጥ ነቢያዊ ኃላፊነት ነበረባቸው። የጨለማን ሥራ መግለጥ ማለት በሌሎች ላይ ጣት መቀሰር ብቻ ሳይሆን፣ እውነትንና ጽድቅን በመኖር የሐሰትን ማንነት አደባባይ ማውጣት ማለት ነው።
በነገረ መለኮት ጥናት ብርሃን ሲበራ ጨለማ በተፈጥሮው ይገለጣል። የአንድ ክርስቲያን ቅዱስና ንጹሕ ኑሮ፣ በዙሪያው ላሉት ዓለማውያን ሰዎች ዝምተኛ ገሣጭ ነው። ነገር ግን ይህ ማጋለጥ በቃልም የሚደረግ መሆኑን መጽሐፍ ቅዱስ ያስተምራል። በቤተ ክርስቲያንም ሆነ በማኅበረሰቡ ውስጥ የሚደረገውን ኃጢአት አይቶ እንዳላዩ ማለፍ ከጨለማ ጋር እንደመተባበር ይቆጠራል። እውነትን በፍቅር መናገርና ኃጢአትን መገሠጽ የእውነተኛ አገልጋይና አማኝ ግዴታ ነው።
ይህ ማጋለጥ ወይም መገሠጽ ዓላማው ሰውን ለማጥፋት ሳይሆን ወደ ንስሐ ለማምጣት ነው። ኃጢአት በድብቅ ሲሠራ ኃይል ያገኛል፤ ብርሃን ላይ ሲወጣ ግን ኃይሉ ይሰበራል። ጳውሎስ "ሁሉ በብርሃን ሲገለጥ ይታያል፥ የሚታየው ሁሉ ብርሃን ነውና" (ኤፌሶን 5፡13) በማለት፣ የማጋለጥ ዓላማ የጨለማውን ሰው ወደ ብርሃን ሰውነት መቀየር መሆኑን ያብራራል።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ የድፍረትና የእውነት ጥሪን ያቀርብልናል። ዛሬ ብዙዎቻችን ሰውን ላለማስቀየም ስንል፣ ኃጢአትን ከመገሠጽ ወደ ኋላ እንላለን። ነገር ግን ክርስቲያናዊ ፍቅር ማለት ወንድምን በስህተቱ ዝም ብሎ ማየት ሳይሆን፣ በጥፋት መንገድ የሚሄደውን መገሠጽና መመለስ ነው። እኛ የክርስቶስ ምስክሮች እንደመሆናችን ሐሰትን በማጋለጥ ለጽድቅ ዘብ ልንቆም ይገባል።
እውነትን መግለጥ የብርሃን ባሕሪይ ነው። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ "ክፉ የሚያደርግ ሁሉ ብርሃንን ይጠላልና፥ ሥራውም እንዳይገለጥ ወደ ብርሃን አይመጣም" (ዮሐንስ 3፡20) እንዳለው፣ ዘወትር በብርሃን በመመላለስ የክፋትን አሠራር ገልጠን በማሳየት ሰዎችን ወደ እውነት መንገድ ልንመራ ይገባል።