“ከእነርሱ ጋር በዓለም ሳለሁ የሰጠኸኝን በስምህ እጠብቃቸው ነበር፤ ጠበቅኋቸውም መጽሐፉም እንዲፈጸም ከጥፋት ልጅ በቀር ከእነርሱ ማንም አልጠፋም” (ዮሐ 17:12)። እዚህ ላይ “የጥፋት ልጅ” ተብሎ የተጠራው ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስን አሳልፎ የሰጠው የአስቆሮቱ ይሁዳ ነው። ይህ ስያሜ የሰውን ልጅ የመጨረሻ ውድቀትና በራሱ ምርጫ ያመጣውን የዘላለም ጥፋት ያመለክታል።
በታሪካዊ አውድ ይሁዳ ከ አስራ ሁለቱ ደቀ መዛሙርት አንዱ ሆኖ የተመረጠ፣ የክርስቶስን ተአምራት ያየ፣ ትምህርቱን የሰማና የገንዘብ ያዥ በመሆን ያገለገለ ሰው ነበር። ነገር ግን በልቡ ውስጥ የነበረው የገንዘብ ፍቅርና ስግብግብነት ለዲያብሎስ አሰራር በር ከፈተለት (ዮሐ 12:6)። ጌታን በሰላሳ ዲናር አሳልፎ ለመስጠት ከሃይማኖት መሪዎች ጋር በመስማማት ታላቁን ክህደት ፈጸመ።
እዚህ ላይ ያለው ውጥረት በእግዚአብሔር ሉአላዊነትና በሰው ነጻ ፈቃድ መካከል ነው። “መጽሐፉ እንዲፈጸም” ሲባል፣ እግዚአብሔር ይሁዳን ለጥፋት አስገድዶታል ማለት አይደለም። ይልቁንም መዝሙር 41፡9 ላይ አብሮት እንጀራ የሚበላው ወዳጁ ተረከዙን እንደሚያነሳበት የተነገረው ትንቢት፣ ይሁዳ በራሱ ክፉ ፈቃድ ሲፈጽመው መታየቱን ያሳያል። እግዚአብሔር የይሁዳን ክፉ ምርጫ አስቀድሞ አውቆ ለድነት እቅዱ ተጠቀመበት።
“የጥፋት ልጅ” የሚለው ሀረግ የአንድን ሰው ባህሪና መድረሻ ያሳያል። ይሁዳ ለጥፋት የተገባ፣ የጥፋት ወራሽና በመጨረሻም የዘላለም ፍርድን በራሱ ላይ ያመጣ ሰው ሆነ። ከንስሀ ይልቅ ጸጸትና ራስን ማጥፋትን መርጦ በዘላለም ሞት ተቀጣ።
ለእግዚአብሔር ቅርብ መሆን ብቻውን አያድንም። ቃሉ ለእኛም በቤተ ክርስቲያን ውስጥ በማገልገል ወይም ቃሉን በመስማት ብቻ ሳንታለል፣ ልባችንን ከገንዘብ ፍቅርና ከግብዝነት ጠብቀን በእውነተኛ ንስሀ ከጌታ ጋር እንድንኖር ጥብቅ ማስጠንቀቂያ ይሰጠናል።
በክርስቶስ ፊት ቆሞ መጥፋት ከሁሉ የከፋ ፍርድ ነው። “ከብርሃን ምንጭ አጠገብ ሆኖ የልብን ጨለማ አለማስወገድ፣ በመጨረሻ ወደ ታላቁ የጥፋት ገደል ይወስዳል” እንደሚባለው፣ ህይወታችንን ዘወትር በመንፈስ ቅዱስ ብርሃን ልንመረምር ይገባል።