ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ እግዚአብሔር ራስን መግለጥ ሲያስተምር፣ "የማይታየው ባሕርይ እርሱም የዘላለም ኃይሉ ደግሞም አምላክነቱ ከዓለም ፍጥረት ጀምሮ ከተሠሩት ታውቆ ግልጥ ሆኖ ይታያልና" በማለት ይጽፋል (ሮሜ 1:20)። እግዚአብሔር በመንፈስ ስለሆነ በሥጋዊ ዓይን ሊታይ አይችልም፤ ነገር ግን የእርሱ የሆኑት ታላላቅ ባሕርያት፣ ጥበቡና ኃይሉ፣ በፈጠረው ዓለም ውስጥ እንደ መስተዋት በግልጽ ያንጸባርቃሉ። ፍጥረት የፈጣሪውን ታላቅነት ያለ ቋንቋ የሚሰብክ ሕያው ምስክር ነው።
የተፈጥሮንና የፍጥረትን አውድ ስንመረምር፣ ጽንፈ ዓለሙ በአጋጣሚ የተገኘ ዝብርቅርቅ ሥርዓት ሳይሆን፣ እጅግ ጥልቅ በሆነ ጥበብ የተዋቀረ ነው። የዋክብት ዑደት፣ የፀሐይና የጨረቃ ሥርዓት፣ የሰው ልጅ አካል አስገራሚ አሠራር፣ የዕፅዋትና የእንስሳት ሕይወት ሚዛን፣ ይህ ሁሉ በስተጀርባው ታላቅ ንድፍ አውጪ መኖሩን ያረጋግጣል። መዝሙረኛው ዳዊት፣ "ሰማያት የእግዚአብሔርን ክብር ይናገራሉ፣ የሰማይም ጠፈር የእጁን ሥራ ያወራል" እንዳለው፣ ተፈጥሮ ሁሉ ስለ እግዚአብሔር መኖር ሌሊትና ቀን ይመሰክራል (መዝ 19:1)።
በነገረ መለኮት ትምህርት፣ ይህ በፍጥረት በኩል የሚመጣው መገለጥ "አጠቃላይ መገለጥ" በመባል ይታወቃል። እግዚአብሔር ራሱን በሁለት ዋና ዋና መንገዶች ገልጧል፤ አንደኛው በልዩ መገለጥ ማለትም በቃሉ (በመጽሐፍ ቅዱስ) እና በልጁ በኢየሱስ ክርስቶስ ሲሆን፣ ሁለተኛው ደግሞ ለሰው ሁሉ በእኩል ደረጃ በሚታየው በፍጥረት በኩል ነው። አንድ ሰው መጽሐፍ ቅዱስን ባያነብም እንኳ፣ ወደ ሰማይ ቀና ብሎ ሲመለከትና የተፈጥሮን ድንቅ አሠራር ሲያስተውል፣ ይህን ሁሉ የፈጠረ ማለቂያ የሌለው ኃይል ያለው አምላክ መኖሩን ሕሊናው ያረጋግጥለታል።
በዚህ ጥቅስ ውስጥ "የዘላለም ኃይሉና አምላክነቱ" የተባሉት ቃላት ልዩ ትኩረት የሚሹ ናቸው። ፍጥረት እግዚአብሔርን ሙሉ በሙሉ ባያሳውቀንም (ለምሳሌ ስለ ድነት፣ ስለ መስቀል አያስተምርም)፣ ነገር ግን እግዚአብሔር እጅግ ኃያልና አምልኮ የሚገባው ብቸኛ አምላክ መሆኑን አያጠራጥርም። ይህን አስገራሚ ዓለም ከምንም አምጥቶ የፈጠረ አምላክ ኃይሉ ማለቂያ የሌለው ነው። ስለዚህ የሰው ልጅ ይህን ፍጥረት እያየ ፈጣሪን ማምለክ ሲገባው፣ ክብሩን ዝቅ አድርጎ ፍጡርን ማምለኩ ታላቅ ሞኝነት መሆኑን ጳውሎስ ያጋልጣል።
ቃሉ ለእኛም የተፈጥሮን ክብርና የእግዚአብሔርን ታላቅነት በጥልቀት እንድናስተውል ይረዳናል። ዛሬ ሳይንስና ቴክኖሎጂ እየረቀቀ በሄደ ቁጥር፣ የፍጥረትን ውስብስብነትና ውበት ይበልጥ እያየን ነው። ይህ እውቀት ከእግዚአብሔር ሊያርቀን ሳይሆን፣ ይበልጥ በፈጣሪ ጥበብ እንድንደነቅና እንድናመልከው ሊያደርገን ይገባል። ተፈጥሮ የእግዚአብሔር የእጅ ሥራ በመሆኑ፣ ፍጥረትን መንከባከብና በውስጡ ያለውን የጌታን አሻራ ማየት የክርስቲያን መንፈሳዊ ኃላፊነት ነው።
በማጠቃለያ፣ ፍጥረት የእግዚአብሔር ታላቅነት ማሳያ መድረክ ነው። "ፍጥረት ሁሉ ያለ ቃልና ያለ ድምፅ የፈጣሪውን ታላቅነትና ኃይል ሌሊትና ቀን የሚመሰክር ሕያው መጽሐፍ ነው" እንደሚባለው፣ አይናችንን ከፍተን ስንመለከት በዓለም ላይ ያለው ነገር ሁሉ ወደ ፈጣሪ ይጠቁመናል። ስለዚህ ማንም ሰው የእግዚአብሔርን ኃይልና አምላክነት በተፈጥሮ መስታወት እያየ፣ የጌታን ክብር መካድና ማስተባበል ፈጽሞ አይችልም።