የክርስቲያኖችን እውነተኛ ነፃነት ለማብራራት፣ ጴጥሮስ "አርነት ወጥታችሁ እንደ እግዚአብሔር ባሪያዎች ሁኑ እንጂ ያ አርነት ለክፋት መሸፈኛ እንዲሆን አታድርጉ" (1 ጴጥሮስ 2፡16) በማለት አስገራሚ ንጽጽር ያቀርባል። "የእግዚአብሔር ባሪያዎች" የሚለው ሐረግ፣ አማኞች ከኃጢአት፣ ከሰይጣንና ከሞት ባርነት ሙሉ በሙሉ ነፃ ከወጡ በኋላ፣ በፈቃዳቸውና በፍቅር ለፈጠራቸውና ላዳናቸው አምላክ ራሳቸውን አሳልፈው የመስጠታቸውን ጥልቅ መንፈሳዊ እውነት ይገልጻል።
በግሪኮ-ሮማውያን ባህል ውስጥ፣ ባርነት የሰውን መብት የሚገፍና ክብር የሚያሳጣ አስከፊ ሥርዓት ነበር። ሰዎች ነፃነትን ከምንም በላይ ይፈልጉ ነበር። ነገር ግን ጴጥሮስ ክርስቲያናዊ ነፃነት ማለት የፈለጉትን ኃጢአት ማድረግ ወይም ሕግ አልባ መሆን ሳይሆን፣ ለታላቁና ለመልካሙ ጌታ ለእግዚአብሔር በፍቅር መገዛት መሆኑን ያስተምራቸዋል። የእግዚአብሔር ባሪያ መሆን የውርደት ሳይሆን፣ የዓለማት ጌታ ቤተሰብ የመሆን ታላቅ የክብር ማዕረግ ነው።
በዚህ ሐሳብ ውስጥ ትልቅ ሥነ-መለኮታዊ ውጥረት አለ፤ እርሱም በነፃነትና በኃላፊነት መካከል ያለው ሚዛን ነው። ክርስቶስ ነፃ ያወጣን ለጽድቅ እንጂ ለኃጢአት አይደለም። ነፃነታችንን ለሥጋ ምኞት መፈጸሚያ ወይም ለክፋት መሸፈኛ ልናደርገው አይገባም (ገላትያ 5፡13)። እውነተኛ መንፈሳዊ ነፃነት ማለት ኃጢአት ላለማድረግ መቻልና የእግዚአብሔርን ፈቃድ በደስታ ለመፈጸም ኃይል ማግኘት ማለት ነው። ከኃጢአት ባርነት ነፃ የወጣ ሰው፣ የጽድቅ ባሪያ ይሆናል።
ይህ የእግዚአብሔር ባርነት በፍርሃት ሳይሆን በፍቅር ላይ የተመሠረተ ነው። እግዚአብሔር ቀንበሩ ልዝብ፣ ሸክሙም ቀሊል የሆነ ጌታ ነው (ማቴዎስ 11፡30)። ለእርሱ ባሪያ መሆን ማለት ከሞት አምልጦ የዘላለምን ሕይወት ማግኘት፣ ከጨለማ ወጥቶ በብርሃን መመላለስ ማለት ነው (ሮሜ 6፡22)። ፈቃዳችንን ለእግዚአብሔር ስናስገዛ፣ እውነተኛውን የሕይወት ትርጉምና ዓላማ እናገኛለን።
ቃሉ ለእኛም በተሰጠን የጸጋ ነፃነት እንዴት መጠቀም እንዳለብን ትልቅ መመሪያ ይሰጠናል። በክርስቶስ ያገኘነውን ነፃነት እግዚአብሔርን በማክበር፣ ወንድሞቻችንን በፍቅር በማገልገልና በቅድስና በመኖር ልንጠቀምበት እንጂ፣ ዓለማዊነትን ለማጽደቅ ምክንያት ልናደርገው አይገባም።
"እውነተኛ ነፃነት የምንፈልገውን ከማድረግ ሳይሆን፣ እግዚአብሔር የሚፈልገውን በማድረግ ውስጥ ይገኛል፤" እንደሚባለው፣ ራሳችንን ለእግዚአብሔር ባሪያ አድርገን ማቅረባችን፣ በምድር ላይ ልናገኘው የምንችለው ከሁሉ የላቀ ነፃነትና ክብር ነው።